20.2.08

Αθάνατη Ελλάδα γειά σου, με τα παγωμένα πεζοδρόμια σου !! (ή μήπως να πω και προαύλια...)

Είδες αδελφέ μου, έριξε χιόνι και βρήκαμε την ευκαιρία που ψάχναμε... Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει... Όχι που θα του πεις ότι η κακοκαιρία πάει, πέρασε, καιρός να επιστρέψει στις δραστηριότητες του, τι λέτε καλέ, ότι θέλετε λέτε;;

Θα αποφασίσει εκείνος το τι, το πότε και το πως !! Πρώτα θα βγει καλά καλά ο ήλιος, μετά θα δούμε να στεγνώσουν δρόμοι και πεζοδρόμια ως το πιό μικρό στενάκι, και τότε θα αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για να ξαναρχίσουμε τις δραστηριότητες μας...

Έλα, δε θέλω γέλια, αν γελάτε με τα χάλια μας, στην πραγματικότητα γελάτε με τα χάλια σας, στα ελληνικά γράφω, έλληνες είστε (και είμαι), για σας, για μας γράφω...

Είδατε που σοβαρέψαμε απότομα... Τι με έπιασε πρωϊνιάτικα θα αναρωτηθείτε, απλά είδα τρίτη μέρα συνεχόμενη τα σχολεία να είναι κλειστά (ακόμα και στο κέντρο της πόλης, έλεος !!), είδα κεντρικά πεζοδρόμια (ναι !! κεντρικότατα) να έχουν ακόμα παγωμένο χιόνι, είδα σκουπιδοτενεκέδες ξέχειλους από σκουπίδια, είδα...

«Μα, αυτά» θα πείτε «είναι δουλειά των δήμων», το ίδιο λέω κι εγώ, και όταν λέω ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας, καταλαβαίνετε τι εννοώ... Γιατί να δουλέψει ο υπάλληλος του Δήμου και να καθαρίσει τα πεζοδρόμια και τα σχολεία, καθάρισε τη λεωφόρο να την δει η τηλεόραση και ξεμπέρδεψε !!! Δικαιούται και αυτός τον «αποκλεισμό» του, λίγο τον νοιάζει για τα σχολιά, ας βγει ο ήλιος να λιώσουν τα χιόνια, σιγά μην ενοχληθεί...

Κι ας είναι οι δήμοι και οι - εποπτεύουσες - νομαρχίες, ένα δεύτερο δημόσιο γραφειοκρατικό τέρας προσλήψεων και άχρηστων υπαλλήλων που το μόνο που ξέρουν είναι να απομυζούν τις οικονομίες μας με φόρους, τέλη κ.λπ.

Δείτε λοιπόν τι θυμήθηκα, δείτε αντίθεση...

Φεβρουάριος 2005, Λουκέρνη, Ελβετία.
Στις 10:00 το πρωί όλα καθαρά, αττικός ουρανός, μπαίνουμε σε ένα κεντρικό κτίριο με έναν συνεργάτη για μια σειρά από meeting.

Στις 13:00 που βγήκαμε είχε σφοδρή χιονοθύελλα. Ο σταθμός του τρένου περίπου ένα χιλιόμετρο μακρυά, είχαμε προγραμματίσει να το περπατήσουμε, έπρεπε να πάρουμε το τρένο των 14:30.

Απογοήτευση από τη χιονοθύελλα, είχαμε στα μυαλά μας την πατριδούλα μας και τα θαυμαστά της απο την κακοκαιρία του 2004 (θυμάσαι αδερφέ μου;;)

Πάμε στο γραφείο πληροφοριών να δούμε τι άλλα τρένα έχει αργότερα, ρωτάω έναν υπάλληλο πως θα μπορέσουμε να φύγουμε από κει με τόσο πολύ χιόνι, ήταν ήδη 13:45 αλλά δεν χιόνιζε πιά.

«Μην ανησυχείτε, θα το καθαρίσουμε !!» η ...πληρωμένη απάντηση του, δείχνοντας μας ταυτόχρονα έξω από το κτίριο, υπαλλήλους του τοπικού δήμου με σκούπες και μικρά αυτοκινητάκια οι οποίοι με επιμέλεια, οργάνωση και ζήλο άνοιγαν φαρδύ μονοπάτι στα πεζοδρόμια, καθάριζαν τις διαβάσεις πεζών στους δρόμους.

Έφτασαν μέχρι την είσοδο του κτιρίου που είμαστε, όχι μόνο μέχρι τις σκάλες, μέχρι πάνω στην είσοδο να διώξουν το χιόνι πριν παγώσει !!

Εντάξει απέχουμε πολύ από αυτό το σημείο, το ανησυχητικό όμως είναι ότι δεν προσπαθούμε καν να γίνουμε ελάχιστα καλύτεροι και ότι δεν έχουμε ένα ρεαλιστικό σύστημα ανταμοιβής αυτών που προσπαθούν και τιμωρίας αυτών που δεν ενδιαφέρονται...

Θυμηθείτε το αυτό την επόμενη φορά που ο δήμαρχος σας θα θέλει αύξηση των δημοτικών τελών, θυμηθείτε το όταν και αυτός και οι άλλοι επαγγελματίες «δημοτικοί άρχοντες» θα θέλουν την ψήφο σας. Κρατήστε λίγο αλάτι να τους ρίξετε, μπας και λιώσει ο πάγος και έρθουν πιο κοντά σας, μπας και μπορέσουν να αφουγκραστούν και να ασχοληθούν με το καθημερινό σας πρόβλημα, μπας και αποφασίσουν να κάνουν τη δουλειά για την οποία εκλέγονται και για την οποία αμείβονται αφειδώς...

Τέλος το διάλειμμα, τα λέμε αργότερα. Ευτυχώς έχει ήλιο και ζεσταίνει και τα σώματα και τις ψυχές μας...

Υ.Γ. υπάρχουν και λίγοι που δεν εμπίπτουν στα παραπάνω, ας μην σπεύσουν να συμπεριλάβουν τους εαυτούς τους και, απαντώντας, να δικαιολογήσουν τους πολλούς...