28.1.08

...εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος...

Δεν ξέρω γιατί αλλά από το πρωί αισθάνομαι παράξενα. Ξύπνησα στις 06:00 με ένα φορτωμένο πρόγραμμα μπροστά μου και ένα τετραήμερο ταξίδι σε τρεις χώρες. Έφτιαξα καφέ και άνοιξα την τηλεόραση του γραφείου μου, βέβαιος ότι η μέρα θα κυμανθεί κάπου ανάμεσα του ποδοσφαιρικού Σαββατοκύριακου, της υπόθεσης Ζαχόπουλου, του Θέμου, του Μάκη...
Όχι !! Η εβδομάδα ξεκινά με άλλο ύφος «ό Κύριος βούλεται». Το τρέϊλερ ενημερώνει «εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος».
Κάνω τον σταυρό μου. Κρίμα ο άνθρωπος, κρίμα τέτοιο τέλος, με πόνο και κόπο. Ή μήπως «ό Κύριος βούλεται»; Η σκέψη μου «συγχωρεμένος, ταλαιπωρήθηκε, αναπαύθηκε όμως...».
Αναπόφευκτοι οι συνειρμοί με τον θάνατο του πατέρα μου, ενός ανθρώπου σκεπτόμενου όσο και θρήσκου, που πέθανε επίσης από καρκίνο (ποτέ δεν συμπάθησα την υπεκφυγή περί «επαράτου νόσου», μου αρέσει να λέω μερικά πράγματα με το όνομα τους, όσο σκληρό και αν είναι). Πολλά από αυτά που έλεγε ο Μακαριστός, τα άκουγα από τον πατέρα μου εδώ και χρόνια, έστω και ενδεδυμένα διακριτικά, με το λεπτό πείραγμα προς τη σύντροφο του, τη γυναίκα της ζωής του, τη μητέρα μας.
Δεν ξέρω γιατί αλλά αισθάνομαι ότι κάτι λείπει. Είναι βράδυ, η μέρα μου ήταν τόσο έντονη και πλήρης από επαγγελματικά δρώμενα, «δεν πήρα ανάσα». Τι με έπιασε, κάτι δε μου πάει, η ψυχή μου έχει ένα κενό.
Ίσως γιατί η ψυχή μου ήταν αυτό που είχε αγγίξει ο Μακαριστός, ίσως γιατί αυτά που έλεγε ήταν αυτά που προκαλούσαν την αντίδραση μέσα μου την ίδια στιγμή που μου δυνάμωναν την πίστη.
Δεν ξέρω τι άνθρωπος είμαι. Δεν δέχομαι θέσφατα, είμαι τόσο πιστός όσο και αμφισβητίας προς την «ιερά» ρήση «πίστευε και μη ερεύνα». Την προτιμώ με ένα κόμμα, «πίστευε και μη, ερεύνα» δηλαδή «είτε πιστεύεις είτε όχι, να ερευνάς», δεν ξέρω αν είναι σύμφωνο με τις Γραφές αλλά σε τελική ανάλυση είναι αυτό που κάθε νοήμων Χριστιανός συνάγει μελετώντας την ιστορία της θρησκείας του.
Έ, λοιπόν αυτός ο άνθρωπος με άγγιξε διαφορετικά. Ο προηγούμενος ήταν ο Πατάπιος, ένας ιερομόναχος που λειτουργούσε στο χωριό που παραθέριζα τα καλοκαίρια, ένας άνθρωπος που ποτέ δεν δίστασε να αποστομώσει τη μάνα μου όταν την έπιαναν οι «θρησκοληψίες» της, για να μιλήσει μαζί μου, να αντιπαρατεθεί στη νεανική μου αναίδεια, να αμφισβητήσει και να αμφισβητηθεί.
Έ, λοιπόν αυτός ο άνθρωπος ήταν διαφορετικός. Δεν ήταν μόνο «ελάτε όπως είστε», το πίστευε κι όλας. Κι όταν πιστεύεις κάτι αργά ή γρήγορα θα το μεταδώσεις και στους άλλους. Αυτή δεν είναι η λογική της εκκλησίας; Να πιστέψουμε και να εκφράσουμε την πίστη μας, να «ξεγυμνωθούμε» πνευματικά, ιδεολογικά μπροστά στον κόσμο για να «ενδυθούμε τον Κύριο».
Έ, λοιπόν, ο Μακαριστός Χριστόδουλος το πέτυχε. Δεν συμφωνούσα πάντα με αυτά που έλεγε, με αυτά που πρέσβευε, κάθε φορά όμως ένοιωθα ότι αν ποτέ πρέπει να αντιπαρατεθώ μαζί του έπρεπε να έχω επιχειρήματα, έπρεπε να πιστεύω ακράδαντα και βαθιά αυτό που θα υποστήριζα. Αλλιώς δεν θα είχα τύχη...
Η επόμενη μέρα δεν θα είναι ίδια. Δεν μπορεί να είναι ίδια. Θα λείπει ένα διαυγές πνεύμα, θα λείπει ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, θα λείπει μια καθαρή φωνή. Θα λείπει «ο Χριστόδουλος μας», ο ιεράρχης που κατέβηκε κοντά μας την ώρα του πόνου του, που αποφάσισε να μας τονίσει ότι πάνω απ' όλα είναι άνθρωπος, ότι πονάει, ότι ελπίζει, ότι διεκδικεί την παράταση στην θνητή του ματαιότητα, στο φθαρτόν της υπάρξεως του. Να μας τονίσει ότι πίστη σημαίνει αγώνας, σημαίνει ενδιαφέρον, σημαίνει αγωνία, σημαίνει διεκδίκηση.
Στις 7 Φεβρουαρίου θα εκλεγεί ο νέος Αρχιεπίσκοπος. Εύχομαι οι ιεράρχες να επιλέξουν έναν Αρχιεπίσκοπο που δεν θα διαδεχθεί απλά αλλά θα δώσει το δικό του στίγμα, που θα ακολουθήσει το δρόμο του Μακαριστού Χριστοδούλου με το δικό του «όχημα», το δικό του βήμα.
Στο τέλος και ως τέλος, «Χριστόδουλε, καλό δρόμο και καλή αντάμωση» και συγχωρέστε μου την «ασέβεια», στο κάτω κάτω ο ίδιος μας προέτρεψε να γίνουμε απλοί, να κάνουμε την εκκλησία καθημερινότητα μας, να την απομακρύνουμε από το σύνθετο και απόμακρο, να την «φτιάξουμε» όπως «μας βολεύει», «όπως είμαστε». Τουλάχιστον εδώ, ο σπόρος που έριξες φύτρωσε...