2.1.08

Αφιερωμένο κάπου... κάποτε...

Περνούν τα καλοκαίρια και οι γιορτές μας,
όλα σαν τρένα βιαστικά
και δεν ξαναγυρνούν..

Περνούν τα πρωινά και οι Κυριακές μας,
όλα σαν σύννεφα γοργά
και δεν ξαναγυρνούν..

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου..
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω...

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου,
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω...

Εσύ...εσύ...

Περνούν, χάνονται οι όμορφες στιγμές μας,
όλα σαν τρένα βιαστικά
και δεν ξαναγυρνούν..

Περνούν οι μέρες, τρέχουν οι βραδιές μας,
όλα σαν σύννεφα γοργά,
και δεν ξαναγυρνούν...

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου,
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω...

Μα εσύ ποτέ,
να μην χαθείς ποτέ ποτέ απ' τη ζωή μου,
γιατί κυλάς όπως το αίμα στο κορμί μου,
μου δίνεις δύναμη και νόημα να ζω..

Εσύ...εσύ...

«Να μη χαθείς ποτέ απ' τη ζωή μου»
Στίχοι: Μάνος Κουφιανάκης
Μουσική: Νίκος Ιγνατιάδης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα