18.1.08

Οι δρόμοι της ζωής...

Μερικές φορές η ζωή μας πηγαίνει από παράξενες διαδρομές, από δρόμους πρωτόγνωρους. Πριν μερικές μέρες, ένας τέτοιος δρόμος με οδήγησε στο παρακάτω κείμενο. Το διάβασα, το έσωσα στον υπολογιστή μου, κατέβασα την μουσική που το συνόδευε. Την άλλη μέρα το ξαναδιάβασα και πάλι την επόμενη. Μετά κατάλαβα, ήταν η παρόρμηση που έκανε κάποιες αναμνήσεις να βγουν μπροστά, να διεκδικήσουν ζωτικό χώρο στην καθημερινότητα μου.

Για μένα δεν ήταν ο Νίκος που ήταν ερωτευμένος με την Αμάντα...
Ήταν ο Θανάσης που έφυγε στα 18 του χρόνια, ότι είχαμε μπει στο Πανεπιστήμιο, τέτοιες μέρες...
Ήταν ο Δημήτρης που πήγε φαντάρος στην Κω στα 23 του και δε γύρισε, μερικά χρόνια αργότερα...
Ήταν ο Στέλιος, μεγάλη καρδιά, μόνο που δεν άντεξε ως το τέλος...

Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί, θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ για κάποιον από τους δικούς μου φίλους, δεν πρόλαβα, δεν μπόρεσα... δεν ξέρω ούτε εγώ... δεν έχει σημασία τελικά, πρόλαβε ο Σπύρος και «μίλησε» στο Νίκο όπως θα θέλαμε όλοι κάποια στιγμή να μιλήσουμε σε αυτούς που μας λείπουν. Εμάς, απλά, μας έβγαλε ο δρόμος εκεί...
Νίκο,
είναι κιόλας 15 χρόνια. Είχες ερωτευτεί τρελά, την Αδαμαντία -"με λένε Αμάντα". Έλαμπες, ρε φίλε. Ποτέ δεν στο είπαμε, αλλά πράγματι έλαμπες. Ξέρω, σε πειράζαμε, σε κοροϊδεύαμε, "με λένε Αμάντα", κάναμε τρελό γέλιο με την πάρτη σου, αλλά δεν σε πείραζε ρε φίλε. Μας διαολόστελνες και γελάγαμε ακόμα πιο πολύ. Στην γιορτή σου, 15 χρόνια πριν, σου πήραμε τον δίσκο, βινύλιο, των Boston, το Third stage. Είχε μέσα το τραγούδι που λεγόταν Amanda. Έγραψες μια κασέτα, 60άρα, με το τραγούδι αυτό μόνο. Την έβαλες στο walkman, και όποτε τέλειωνε, απλά την γύριζες και άκουγες το Amanda, ξανά και ξανά. Της έκλεψες ένα φιλί, αυτό ήταν όλο. Μετά τηλέφωνα, συζητήσεις, τσακωμοί, την ακολουθούσες στον δρόμο, πήγαινες έξω από το σπίτι της, αλλά τίποτα. Η Αμάντα σου δεν ήταν μόνη και δεν ήταν μαζί σου.
Το βράδυ πριν τα Φώτα, μέχρι τις μία και μισή ήμασταν σπίτι μου, παίζαμε χαρτιά. Δεν έπαιζες μαζί μας, άκουγες την κασέτα σου. Δύο παρά, έφυγες με την μηχανή. Το ξέραμε ότι θα πήγαινες σπίτι της. Λίγο μετά τις τέσσερις, χτύπησε το τηλέφωνο σπίτι μου. Με τον Γιάννη ήρθαμε στην Βουλιαγμένης. Το walkman είχε διαλυθεί, όπως και η μηχανή σου. Βρήκαμε την κασέτα, άθικτη, γεμάτη λάσπες, στο διάζωμα. Την κασέτα με την Αμάντα σου. Άραγε, την άκουγες τότε;

Η μάνα σου με αγκάλιασε δυο μέρες μετά. Δεν έκλαιγε, μου είπε μόνο «Ζήσε δυο ζωές παιδί μου». Δυο ζωές, Νίκο. Την δική μου και την δική σου. Είναι πολλά που δεν είπαμε, πολλά που άφησες στην μέση. Πάρα πολλά για μία μόνο ζωή, Νίκο. Όταν είσαι 17, είναι πολύ λίγη μια ζωή.

"You, you and I girl
We can share a life together
Its now or never
And tomorow may be too late"

Είναι τώρα η ποτέ, φίλε. Για σένα θα είναι πάντα τώρα, για μας τώρα, θα είναι πάντοτε.

Στο είχα πει πως πίστευα σε σένα. Ακόμα πιστεύω.
Σ' αγαπάμε ρε, κι ας μην στο είπαμε ποτέ.
Γιάννης, Έλενα, Μάνος, Θύμιος, Μελίνα, Νίκος Α., Γιάννης Π., Αμάντα, Γ4
και ο καλύτερος φίλος σου, πάντα
Σπύρος

Ευχαριστώ όλους σας για την υπομονή σας.
Μάζεψα όλα μας τα αγαπημένα τραγούδια, που τότε δεν φανταζόμασταν ότι θα γίνονταν μόδα- τότε πιστεύαμε πως θα κρατήσουν για πάντα. Για Πάντα. Όλα μας τα αγαπημένα τραγούδια. Χαρντροκιές, μπαλάντες του '80. Ποιος να το έλεγε;
Μην φύγει ποτέ το χαμόγελο από τα δικά σας μάτια, και να μην διαλυθείτε στο σκοτάδι χωρίς αγάπη.
Πάνω από όλα, μην ζήσετε ποτέ δύο ζωές.
Ζήστε μόνο την δική σας, ευτυχισμένοι. Για Πάντα.
Καλή ακρόαση

Υ.Γ. Συγγνώμη αν σας μελαγχόλησα, δεν είναι όλες οι στιγμές στη ζωή μας χαρούμενες. Εξάλλου «από ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκάθι ρόδο».