1.1.08

Ημέρα ελευθερίας!!

Η Ουρανία ξυπνάει μέσα στη νύχτα και βρίσκει το σύζυγο της να κάθεται σε μια πολυθρόνα στο σαλόνι και να κοιτά με απλανές βλέμμα τον απέναντι τοίχο.
«Τι σου συμβαίνει αγάπη μου, γιατί είσαι ξύπνιος τέτοια ώρα», ρωτάει. Εκείνος της ρίχνει μια ματιά, σκουπίζει ένα δάκρυ και συνεχίζει να κοιτάει τον τοίχο αμίλητος.
«Τι έχεις πάθει καλέ; Στεναχωρήθηκες για κάτι;» ξαναρωτά η γυναίκα. Στην επιμονή της, ο άντρας της ξεφυσά και αρχίζει επιτέλους να μιλάει.
«Θυμάσαι τότε που γνωριστήκαμε; Ήσουν 16 χρονών…»
«Βέβαια το θυμάμαι!!»
«Θυμάσαι που μας είχε πιάσει ο πατέρας σου να κάνουμε έρωτα στο αυτοκίνητο;»
«Ναι κι αυτό το θυμάμαι, είναι όμως λόγος αυτός να κλαίς;»
«Θυμάσαι μήπως που πήρε την καραμπίνα και μου είπε ή να σε παντρευτώ ή θα με στείλει φυλακή 20 χρόνια για αποπλάνηση;»
«Ναι Θανάση μου το θυμάμαι κι αυτό!! Και;»
«Ε, να ρε Ουρανία» της λέει σκουπίζοντας ένα ακόμα δάκρυ, «σήμερα θα έβγαινα από τη φυλακή…»