31.12.07

Καλή χρονιά σε όλους...



Το 2007 φεύγει σε λίγες ώρες και παίρνει μαζί του χαρές μα και λύπες, γλύκες μα και πίκρες, επιτυχίες μα και στεναχώριες...
Ο νέος χρόνος έρχεται και εμείς θα είμαστε εδώ να τον υποδεχτούμε (αλήθεια ποιος ξέρει για πόσο ακόμα...). Και ο καθένας μας θα εκφράσει ευχές και επιθυμίες...

Οι δικές μου επιθυμίες για το 2008: να είμαι παρών στις σκέψεις σας, να σας προσφέρω την αγάπη μου και να απολαμβάνω την αγάπη σας, να χαίρομαι ενεργά την παρουσία σας κοντά μου.

Και η ευχή μου: το 2008 να μας βρει πιο δυνατούς, πιο ώριμους, πιο προσηλωμένους στους στόχους μας !!!

Καλή Χρονιά σε όλους !!!

28.12.07

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: Αποχαιρετιστήρια Επιστολή προς τους φίλους του...

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.

Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους... Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...

Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσε με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.»

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Ο νομπελίστας συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρθία Μαρκές (Gabriel Garcia Marquez) γεννήθηκε στην Κολομβία το 1928. Εργάστηκε ως αρθρογράφος σε αρκετές εφημερίδες από τις αρχές του '40 και ένθεν. Τάραξε πολλάκις τα λιμνάζοντα ύδατα της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας επί συνεχείς δεκαετίες, Τα γραπτά του, μυθιστορήματα, διηγήματα, πεζά κ.α., μας ξεναγούν και εντέλει μας καθιστούν πολίτες ενός φανταστικού κόσμου, μαγικού και γοητευτικού αλλά συνάμα τρομαχτικού και ονειρικού. Ο κόσμος του Γκάμπο, ονομάζεται Μακόντο, τοποθετείται δε κάπου στην κολομβιανή ζούγκλα. Η μαγεία ξεπροβάλλει μέσα απ' το παράξενο, το αλλόκοτο και το εξωτικό, που ξάφνου γίνεται οικείο, και υπονομεύει τελικά ακόμα και την ίδια την απτή πραγματικότητα. Τα όρια ζωής και θανάτου στροβιλίζονται στο λυκαυγές και η δύναμη της αγάπης μπορεί να εκτοξεύσει λόχμες φωτιές που ξεπηδούν απ' τις στάχτες της ψυχής.

Το παραπάνω πεζοποίημα του Γκάμπο, θεωρείται το στερνό του αντίο προς φίλους και αγαπημένους.

Μετρήστε τα επίπεδα stress που έχετε !!

Διαβάστε πρώτα το κείμενο αυτό πριν εξετάσετε την εικόνα που βρίσκεται στο τέλος του μηνύματος!!

Η εικόνα χρησιμοποιήθηκε στο νοσοκομείο "ST.MARY" για την μελέτη των επιπέδων stress.

Κοιτάξτε τα 2 δελφίνια που πηδάνε πάνω από το νερό. Και τα 2 δελφίνια είναι ίδια.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αν ένα άτομο έχει stress (άγχος) τότε νομίζει ότι τα 2 δελφίνια φαίνονται διαφορετικά.

Αν υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ των 2 δελφινιών, αυτό σημαίνει ότι το άτομο που εξετάζει την εικόνα βρίσκεται κάτω από υψηλό ποσοστό πίεσης stress.

Σας παρακαλούμε, μελετήστε προσεκτικά την εικόνα και αν βλέπετε πολλές διαφορές μεταξύ των 2 δελφινιών, ενημερώστε άμεσα τον προϊστάμενο σας, μαζέψτε την τσάντα σας, πηγαίνετε στο σπίτι σας αμέσως και πάρτε 10ήμερη αναρρωτική άδεια από την εργασία σας.

Καλή σας ημέρα

Από την Διεύθυνση Προσωπικού της εταιρείας σας.


Μερικοί ανδρικοί κανόνες...

Πάντα ακούμε τους "κανόνες" των γυναικών. Τώρα εδώ βρίσκονται οι κανόνες από την πλευρά των αντρών. Αυτοί είναι οι κανόνες μας: (και, όχι, δεν βάζουμε αρίθμηση και δεν είναι λάθος, παρακαλώ σημειώστε ότι είναι όλοι νούμερο 1, για κάθε περίπτωση !!)
  • Τα στήθη είναι για να τα κοιτάμε κι αυτό κάνουμε. Μην προσπαθείτε να το αλλάξετε αυτό.
  • Μάθε πως "δουλεύει" το κάθισμα της λεκάνης. Είσαι μεγάλο κορίτσι. Αν είναι σηκωμένο κατέβασέ το. Το χρειαζόμαστε πάνω, το χρειάζεστε κάτω. Μην παραπονιέστε γιατί δεν το κατεβάσαμε.
  • Σάββατοκύριακο = αθλητικά στην τηλεόραση. Είναι δεδομένο, όπως το ολόγιομο φεγγάρι. Απλά άστο να συμβεί.
  • Το shopping δεν είναι σπορ. Και ποτέ δεν πρόκειται να σκεφτούμε διαφορετικά για αυτό το θέμα.
  • Το κλάμα σας είναι εκβιασμός.
  • Μάθε να ζητάς ακριβώς αυτό που θέλεις. Οι απλοί υπαινιγμοί δε δουλεύουν! Οι δυνατοί υπαινιγμοί επίσης δε δουλεύουν! Οι προφανείς συμβουλές επίσης δε δουλεύουν! ΑΠΛΑ ΠΕΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ!!!
  • Ναι και όχι είναι πάντα αποδεκτές απαντήσεις για κάθε περίπτωση.
  • Ελάτε σε μας για ένα πρόβλημα μόνο αν μπορούμε να δώσουμε λύση. Το να "συμπάσχουμε" απλά μαζί σας είναι κάτι που το κάνουν οι φιλενάδες σας.
  • Ο πονοκέφαλός σας τους τελευταίους 17 μήνες, είναι πρόβλημα. Να δείτε ένα γιατρό.
  • Αν νομίζεις ότι είσαι χοντρή, προφανώς είσαι. Μη ρωτάς εμάς.
  • Αν κάτι που λέμε μπορεί να ερμηνευτεί με 2 τρόπους και ο ένας από αυτούς σας κάνει έξαλλες, εμείς πάντα εννοούμε τον άλλο.
  • Μπορείς είτε να μας ζητάς να κάνουμε κάτι είτε να μας λες πως θα το κάνουμε
  • όχι και τα δύο μαζί και τελικά αν ξέρεις καλύτερα το πως θα το κάνουμε, απλά κάντο μόνη σου.
  • Όποτε είναι εφικτό πες ότι έχεις να πεις κατά τη διάρκεια των διαφημίσεων.
  • Ο Χριστόφορος Κολόμβος δε χρειάστηκε οδηγίες. Το ίδιο κι εμείς.
  • Όλοι οι άντρες βλέπουμε μόνο 16 χρώματα (όσα υπάρχουν και στις βασικές ρυθμίσεις των Windows). Το ροδακινί για παράδειγμα μπορεί να είναι φρούτο, όχι πάντως χρώμα. Το κολοκυθί επίσης. Α, και δεν έχουμε ιδέα τι είναι το μοβ !!!
  • Αν σας ρωτήσουμε τι έχετε και απαντήσετε "τίποτα", θα λειτουργήσουμε σαν να μην έχετε τίποτα. Το ξέρουμε ότι λέτε ψέμματα, αλλά δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούμε.
  • Αν κάνετε μια ερώτηση μην περιμένετε μόνο την απάντηση που θα σας αρέσει. Να περιμένετε μια απάντηση που δεν θα αρέσει στα αυτιά σας.
  • Όταν έχετε να πάτε κάπου, ότι και να βάλετε είναι ωραίο, μη ρωτάτε τόσες πολλές φορές!
  • Μη ρωτάτε συνέχεια τι σκεφτόμαστε, εκτός αν είστε έτοιμη να συζητήσετε για τα παρακάτω θέματα: Sex, αθλητικά ή αυτοκίνητα.
  • Έχετε αρκετά ρούχα.
  • Έχετε πολλά παπούτσια.
  • Έχουμε μορφή, ο "στρογγυλός" έχει μορφή.
Σ' ευχαριστώ που διάβασες όλα τα παραπάνω. Ναι, ξέρω, θα κοιμηθώ στον ξενώνα σήμερα, αλλά ξέρεις τους άντρες... δεν τους νοιάζουν αυτά... θα είναι σαν camping.

...ένα κουιζάκι για πρωϊνό ξύπνημα !!

Οδηγείς ένα αυτοκίνητο με σταθερή ταχύτητα.

Στα αριστερά σου έχεις μια αγελάδα και στα δεξιά ένα πυροσβεστικό όχημα το οποίο έχει την ίδια ταχύτητα με σένα.

Μπροστά σου έχεις ένα καλπάζων γουρούνι που έχει το ίδιο μέγεθος με το αυτοκίνητο σου και δε μπορείς να το προσπεράσεις.

Πίσω σου έχεις ένα ελικόπτερο που πετάει στο ύψος του δρόμου.

Τόσο το γιγάντιο γουρούνι όσο και το ελικόπτερο ταξιδεύουν στην ίδια ταχύτητα με σένα.

Τι πρέπει να κάνεις για βγεις από αυτή την άκρως επικίνδυνη κατάσταση;


Κατέβα από το καρουσέλ, είσαι λιάρδα!!!!!

26.12.07

Γενικώς ...γλυκόλογα

"Keep your words sweet. You never know when you might have to eat them". Ήτοι, «κράτησε τα λόγια σου γλυκά, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα πρέπει να τα καταπιείς...».
Τη φράση αυτή βρήκα ανάμεσα στις αγαπημένες μιας μικρής φίλης, πόσο σοφή είναι (η φράση, για τη φίλη είπαμε είναι μικρή, άρα το ψάχνουμε ακόμα, αν και από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια...). Λοιπόν «κράτα τα λόγια σου γλυκά, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα πρέπει να τα καταπιείς...», δίνει και κριτήριο της «γλύκας», «να τα καταπιείς» άρα κράτα τα τόσο γλυκά όσο εσύ αντέχεις... Εσύ έχεις το μαχαίρι, εσύ έχεις και το καρπούζι.
Μου θύμισε μια άλλη έκφραση που άκουσα πρόσφατα «εγώ μπορώ να σου πω όλη την αλήθεια, εσύ μπορείς να την αντέξεις;» Πόσο σοφή κι αυτή, πόσο διπλωματική... Κάποτε ένας φίλος είχε πει ότι έχω τον τρόπο να λέω στον καθένα την αλήθεια που θα ήθελε να ακούσει, τότε δεν τον καταλάβαινα, τώρα να που τον μνημονεύω. Τελικά «πάντων μέτρον άνθρωπος εστί»...

25.12.07

Στόχοι ή ευχές για την νέα χρονιά;

Χριστούγεννα, άλλη μία χρονιά φτάνει στο τέλος της, σε 6 μέρες (ακριβώς, τις μέτρησα !!) το 2007 μπαίνει οριστικά στο ράφι, έρχεται το 2008 να «τα αλλάξει όλα» (μια χρονιά ακόμα…), γεμάτο ελπίδες και προσδοκίες σε όλους μας για όσα θα φέρει (ή ελπίζουμε ότι θα φέρει).

Μέρες που είναι, «παραδοσιακά» κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, ώστε «καθαρμένοι» να θέσουμε στόχους για την επόμενη. Για κάτσε λοιπόν να δούμε: τι στόχους έχουμε για τη νέα χρονιά; Καλύτερη υγεία; Περισσότερα χρήματα; Να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στη δουλειά μας; Να αλλάξουμε δουλειά με αυτή που μας ταιριάζει καλύτερα; Να καλυτερέψουμε τις οικογενειακές μας σχέσεις; Να βρεθούμε περισσότερο με τους φίλους μας; Είμαι σίγουρος ότι όλα τα παραπάνω πέρασαν πάνω από μια φορά από το μυαλό σας, αξιόλογοι στόχοι δε λέω, μήπως όμως για πολλούς από εμάς δεν είναι στόχοι αλλά απλά ευχές;

Τι εννοώ; Ότι δεν αρκεί να βάζουμε στόχους, το «κόλπο» είναι και να τους πραγματοποιούμε, κομματάκι δύσκολο αν δεν έχουμε την εσωτερική συγκρότηση να δουλέψουμε οργανωμένα.

Πρώτα και κύρια πρέπει οι στόχοι μας να είναι ρεαλιστικοί και δεν μπορούν να είναι τέτοιοι αν δεν καταλάβουμε που βρισκόμαστε σήμερα.

Το δεύτερο είναι οι στόχοι μας να είναι συγκεκριμένοι, ορισμένοι με σαφήνεια, όπως και κάθε τι που αναλαμβάνετε στη ζωή ή τη δουλειά σας. Πολύ συγκεκριμένοι: πόσο θέλουμε να βελτιώσουμε τον τραπεζικό μας λογαριασμό, με ποιο τρόπο και προσδοκώμενο αποτέλεσμα θέλουμε να βελτιώσουμε τις οικογενειακές ή φιλικές μας σχέσεις;

Μετά, χρειάζεται να οργανώσουμε τον εαυτό μας και μαζί τις ενέργειες που πρέπει να κάνουμε για να φτάσουμε στο στόχο μας, τον προϋπολογισμό, τις ευθύνες που μας αναλογούν.

Μπορεί να ακούγεται πεζό, ίσως και έξω από το κλίμα των ημερών, όμως η οργάνωση είναι το πρώτο «κλειδί». Το δεύτερο είναι ο τρόπος που θα μετράμε την πρόοδο για να μη βρεθούμε «εκτός πορείας» και χωρίς κίνητρα…

Στο τέλος έρχεται η αποτίμηση. Πώς τα πήγαμε φέτος, τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα την επόμενη χρονιά; Πετύχαμε τους στόχους μας; Γιατί ναι; Γιατί όχι; Αλήθεια, για θυμηθείτε πως ξεκινήσαμε: «…καταλάβουμε που βρισκόμαστε σήμερα.»

Αναλογιστείτε λοιπόν ώριμα και σοβαρά και διδαχθείτε από την εμπειρία σας. Τι και αν κάνατε κάποια λάθη; Αλάνθαστοι είναι μόνο όσοι δε δουλεύουν. Οι υπόλοιποι, σε ένα διαρκές «δούναι και λαβείν» γνώσης, συλλέγουμε πολύτιμες εμπειρίες για να τις εφαρμόσουμε την επόμενη χρονιά, μοιραζόμαστε διδάγματα και συμπεριφορές, προβλήματα και προκλήσεις.

Μέρες που είναι λοιπόν, κοιτάμε πίσω με περηφάνια και νοσταλγία τους περυσινούς μας στόχους, όλα αυτά που κάναμε. Και μετά κοιτάμε μπροστά τους φετινούς μας στόχους, όλα αυτά που θα κάνουμε, με ενθουσιασμό, προσμονή αλλά και νου και οργάνωση. Τότε οι στόχοι μας δεν θα είναι απλές ευχές...

Καλή χρονιά, καλή δουλειά, καλά αποτελέσματα και του χρόνου πάντα καλύτερα !!

24.12.07

Μια τελευταία δουλίτσα πριν τις γιορτές....


Αγαπητοί μου συνεργάτες,
πριν φύγουμε για Χριστούγεννα, σας στέλνω μερικές μικρές διορθώσεις στο τελευταίο project του 2007.
Φτιάξτε τα και βούρ για τη γαλοπούλα...
(το πτηνό βρε ανεκδιήγητε, όχι την πιτσιρίκα, αυτή λέγεται γαλλιδούλα !!!)

Καλά Χριστούγεννα !!
Ο αγαπημένος σας διευθυντής μάρκετινγκ

Ενδυματολογικόν εορταστικόν εγχειρίδιον…

Χριστούγεννα γαρ και παράλληλα με την αναγκαία ανάπαυση βρήκα χρόνο να ξεφυλλίσω και κάποια τέυχη από τη στοίβα με τα περιοδικά που έχουν μαζευτεί στο γραφείο μου. Ανάμεσα στα άλλα, στο “Κ” της Καθημερινής (15.12.2007) βρήκα ένα ωραίο αφιέρωμα με απλές, πρακτικές οδηγίες για το ντύσιμο των εορταστικών ημερών. Το αναδημοσιεύω…
Για εκείνον:
  • η γραβάτα επιβάλλεται σε κάθε εορταστική πρόσκληση μετά τις 7 μμ, ανεξάρτητα από τον αριθμό των προσκεκλημένων. Εξαιρούνται οι προσκλήσεις σε μεσημεριανό γεύμα και σε «κοκτέιλ».
  • η γραβάτα πρέπει να είναι κλασική. Συνδυάζεται πάντα με τον σωστό, κολλαρισμένο γιακά στο πουκάμισο. Ποτέ γιακάς με κουμπάκια.
  • το κουστούμι πρέπει να είναι σκούρο.
  • τα παπούτσια κλασικά μαύρα. Όχι εξεζητημένα σχέδια.
  • δείτε τους άντρες στην τελετή των Όσκαρ. Είναι ντυμένοι απλά αλλά chic και ταιριάζουν πάντα με τη ντάμα τους.
Για εκείνην:
  • τελευταία λέξη της μόδας είναι τα χρωματιστά φορέματα με μεσαίο μήκος
  • αφήνουμε τις εκκεντρικότητες όπως τα στρας, τα φτερά, τα πούπουλα μόνο για το τσαντάκι μας.
  • χρειάζεται να έχουμε αίσθηση του χώρου: δεν θα φορέσουμε τουαλέτα με ουρά σε ένα κοκτέιλ αλλά ούτε και πουλόβερ σε επίσημο δείπνο.
  • το χτένισμα μας καλύτερα να είναι απλό. Καλοχτενισμένα ελεύθερα μαλλιά ή τραβηγμένα σε κλασικό κότσο ή σινιόν. Οι σφιχτές μπούκλες με το ψαλίδι δεν κολακεύουν καθόλου.
  • προσοχή στο μακιγιάζ! Λίγο eyeliner, έντονες βλεφαρίδες και ένα κλασσικό κόκκινο κραγιόν αρκούν.
Όχι τίποτε άλλο αλλά πολλά έχουν δει τα μάτια μας και πολλά θα δούν ακόμα…

Το διδακτορικό του λαγού…

Η αλεπού κάνει βόλτα στο δάσος και βλέπει το λαγό να γράφει μανιωδώς στο laptop κάτω από ένα δέντρο.
- Καλημέρα λαγέ!!
- Καλημέρα και σε σένα αλεπού!!
- Τι γράφεις λαγέ με τόση μανία;
- Το διδακτορικό μου…
Η αλεπού λύνεται στα γέλια μέχρι δακρύων. Όταν συνέρχεται ρωτάει:
- Και τι θέμα έχει το διδακτορικό σου λαγέ;
- Πως ο λαγός τρώει την αλεπού!!
- Με δουλεύεις; Γίνονται αυτά τα πράγματα;
- Γίνονται! Αν θέλεις έλα να σου δείξω…
Πράγματι προχωρούν σε μια κοντινή σπηλιά, μπαίνουν μέσα, ακούγονται θόρυβοι και μετά βγαίνει μόνος του ο λαγός ήσυχος και κάθεται πάλι στο δεντράκι για να συνεχίσει το γράψιμο.
Λίγη ώρα μετά περνάει ο λύκος και αρχίζει η ίδια στιχομυθία:
- Καλημέρα λαγέ!!
- Καλημέρα και σε σένα λύκε!!
- Τι γράφεις λαγέ με τόση μανία;
- Το διδακτορικό μου…
Ο λύκος λύνεται στα γέλια μέχρι δακρύων. Όταν συνέρχεται ρωτάει:
- Και τι θέμα έχει το διδακτορικό σου λαγέ;
- Πως ο λαγός τρώει τον λύκο!!
- Με δουλεύεις; Γίνονται αυτά τα πράγματα;
- Γίνονται! Αν θέλεις έλα να σου δείξω…
Ξανά το ίδιο σκηνικό, πλησιάζουν τη μυστηριώδη σπηλιά και όπως μπαίνουν στο σκοτάδι ο λύκος ανατριχιάζει από το σκορπισμένα κόκκαλα ζώων που βλέπει ολόγυρα. Εκεί που κοντεύει να κατουρηθεί από το φόβο του, βλέπει στο βάθος το λιοντάρι.
- Τι είναι αυτά που μου λές ρε λαγέ, είπαμε πως ο λαγός τρώει τον λύκο, όχι πως το λιοντάρι τρώει τον λύκο, που με έφερες;
- Δεν κατάλαβες. Το λιοντάρι επιβλέπει το διδακτορικό μου, εγώ δουλεύω και αυτός τρώει!!

Ηθικό δίδαγμα
1. Ο τίτλος του διδακτορικού σου δεν έχει σημασία!
2. Το αντικείμενο του διδακτορικού σου δεν έχει σημασία!
3. Η έρευνα στο διδακτορικό σου δεν έχει σημασία!
4. Σημασία έχει πάντα ο επιβλέπων!!

Υ.Γ. το παραπάνω κείμενο το αφιερώνω από καρδιάς σε τρία νέα παιδιά (δεν βάζω ονόματα, θα καταλάβουν...) που δουλεύουμε μαζί και που παρακολουθώ τα βήματα τους από τα γυμνασιακά τους χρόνια ακόμα... Παιδιά, αν το καλοσκεφτείτε και δείτε και τα σχετικά παραδείγματα γύρω σας (και το δικό μου μέσα σε αυτά) θα καταλάβετε ότι «σημασία έχει πάντα ο επιβλέπων»...

19.12.07

Η παγκοσμιότης των γυναικών...



Χωρίς λόγια... Και όποιος αντέχει ας το αρνηθεί...

Η παγκοσμιότης των ανδρών....



Χωρίς λόγια... Ας μιλήσουν τα έργα...

Αρσενικοί ή θηλυκοί ;

Είναι οι υπολογιστές αρσενικοί ή θηλυκοί; Βασικό ερώτημα, πιθανόν ισάξιας βαρύτητας με πολλά από τα θεμελιώδη ερωτήματα του κόσμου μας...
Οι γυναίκες θεωρούν ότι οι υπολογιστές είναι αρσενικού γένους γιατί:
  1. Προκειμένου να τραβήξεις την προσοχή τους πρέπει πρώτα να τους ανάψεις
  2. Περιέχουν τόνους από δεδομένα αλλά εξακολουθούν να μην έχουν ιδέα
  3. Υποτίθεται ότι υπάρχουν για να σε βοηθούν να λύνεις προβλήματα, αλλά τις περισσότερες φορές απλά τα δημιουργούν
  4. Μόλις δεσμευτείς με κάποιο συνειδητοποιείς ότι αν περίμενες λίγο ακόμα θα μπορούσες να βρεις ένα καλύτερο μοντέλο
  5. Είναι πάντα απαραίτητο να έχεις ένα backup

Οι άντρες θεωρούν ότι οι υπολογιστές είναι γένους θηλυκού γιατί :
  1. Κανείς - εκτός από το δημιουργό τους - δεν μπορεί να καταλάβει την εσωτερική τους λογική
  2. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν για να μιλούν μεταξύ τους είναι ακατανόητη
  3. Ακόμη και τα πιο ασήμαντα λάθη σου αποθηκεύονται στη μνήμη τους
  4. Μόλις «κολλήσεις» με κάποιο από αυτά αρχίζεις να ξοδεύεις όλα σου τα χρήματα για να του αγοράσεις αξεσουάρ
  5. Το μήνυμα Bad Command ή Bad File Name δίνει τόσες πληροφορίες όσες και η απάντηση: «Αν δεν ξέρεις γιατί είμαι θυμωμένη μαζί σου, τότε σίγουρα δεν πρόκειται να σου πω»
Βγάλατε άκρη; Αν ναι, πείτε μου κι εμένα, ακόμα παλεύω να καταλάβω την εσωτερική λογική και τον αλγόριθμο του προγράμματος....

18.12.07

Ο Έλληνας και η μοναδικότητα του...

Αντιγράφω από τον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής 16.12.2007 το σχόλιο του Σεραφείμ Κωνσταντινίδη από την στήλη ΑΠΟΨΗ... Εγώ το απόλαυσα, καλή σας ανάγνωση...

Ειδική περίπτωση και εύκολη λύση

Υπάρχει μια εύκολη, σίγουρη γραμμή άμυνας για όλους: Είμαστε μοναδικοί. Είμαστε μια ειδική περίπτωση, έχουμε προβλήματα που κανένας άλλος δεν έχει και συνεπώς δικαιούμαστε ειδική μεταχείριση. Χρειαζόμαστε ειδικά μέτρα, προνομιακή θέση, εξαίρεση από τον κανόνα, ακόμα κι αν ισχύει για όλους. Τουλάχιστον μια μεταβατική περίοδο, την επέκταση της οποίας θα ζητήσουμε αργότερα επειδή είναι βέβαιον ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε και στο μέλλον ειδική περίπτωση...

Αυτή είναι η κυρίαρχη πρακτική και καλύπτει κάθετα και οριζόντια κάθε πλευρά της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής.

Οι επιχειρηματίες συνήθως είναι υπέρ της ελευθερίας αλλά αυτό αφορά τους άλλους, ειδικά στην περίπτωσή τους υπάρχουν πολλοί λόγοι που συνηγορούν υπέρ μιας ειδικής ρύθμισης. Αλλοι επιζητούν μια ρύθμιση που θα τους ευνοήσει και άλλοι ρύθμιση που θα βλάψει τον ανταγωνιστή τους.

Οι συνδικαλιστές αγωνίζονται για την ισότητα και την ελευθερία αλλά ειδικά στην περίπτωση του ασφαλιστικού επιμένουν ότι πρέπει να ληφθούν υπόψη οι ιδιαιτερότητες.

Αλλά και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, η κυρίαρχη γνώμη είναι να βρεθεί τρόπος να μην αλλάξει τίποτα. Οι αεροπορικές εταιρίες στην Ευρώπη έχουν μετασχηματιστεί, η «γειτονική» Alitalia, που επίσης είναι ζημιογόνος, πωλείται. Πιθανότερος αγοραστής είναι η κοινοπραξία Lufthansa – KLM, που δημιουργήθηκε από ανάγκη για να ξεπεράσουν παρόμοια προβλήματα. Εμείς όμως είμαστε ειδική περίπτωση. Η ζημιογόνος Ολυμπιακή πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο επειδή έχουμε ιδιαιτερότητες. Είναι και οι εθνικοί λόγοι που προβάλλονται πάντα. Μην αφήσουμε τα νησιά του Αιγαίου χωρίς αεροπορική εταιρία και μας τα πάρουν οι Τούρκοι!

Αλλωστε, με πρόσχημα εθνικούς λόγους, η ακτοπλοΐα είχε καταδικαστεί πολλά χρόνια να λειτουργεί με σαπιοκάραβα και ακόμα βρίσκεται σε κατάσταση ημιαπελευθέρωσης.

Η στρατηγική διεκδίκησης του δικαιώματος να είμαστε η εξαίρεση είναι επίσημη κρατική πολιτική. Σε όλους τους τομείς είμαστε εξαίρεση. Εκτός από την υπόθεση των Ολυμπιακών Αγώνων, στην οποία η χώρα διεκδίκησε και επέτυχε να αναλάβει ένα έργο διεθνούς επιπέδου, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η Ελλάδα διεκδικεί την εύκολη λύση. Θέλουμε ει-
δικές ρυθμίσεις, εξαιρέσεις, μεταβατική περίοδο. Αλλάζουμε τη διοικητική διάρθρωση του κράτους για να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε κονδύλια από τον κοινοτικό προϋπολογισμό και στο μέλλον. Οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών δεν έφεραν τη χώρα σε επίπεδα που να μη χρειάζεται επιδότηση. Ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος συμπίπτει στις «ειδικές διευθετήσεις».

Γι’ αυτό είμαστε ειδική περίπτωση. Εξαρτημένοι από την εύκολη λύση.

ser@skonstantinidis.gr
Σεραφείμ Κωνσταντινίδης

17.12.07

Νταρ...γκολ και Ολυμπιακός - ΑΕΚ 1-0



«...κι ενώ όλα έδειχναν πως το ματς πήγαινε για 0-0, με την ΑΕΚ να έχει καλύτερες πιθανότητες για το γκολ που θα το έκρινε, η εκτελεστική δεινότητα του Ντάρκο Κοβάσεβιτς έφερε τα πάνω - κάτω. Ο Σέρβος εκτελεστής, με άπιαστη κεφαλιά μετά από σέντρα του Τοροσίδη, κάρφωσε τον εξαιρετικό Μορέτο στο 83' και έκρινε ακόμα ένα μεγάλο παιχνίδι υπέρ του Ολυμπιακού, ο οποίος μετά την 'κορυφή' του Champions League, έπιασε κι εκείνη του ελληνικού πρωταθλήματος!» (αναδημοσίευση αποσπάσματος και φωτογραφίας από το in.gr)

Μια βόλτα στη Λάρισα και μετά Καλά Χριστούγεννα... Με την πράσινη «θύελλα» θα ασχοληθούμε από Γενάρη... Πελάααατες μου, που θα έλεγε και ο Βέγγος...

Υ.Γ.1 Τελικά οι Σέρβοι είναι σαν το κρασί, όσο παλιώνουν τόσο καλύτεροι γίνονται... Θυμηθείτε τον γερο-Γκόγκα (Σίνισα Γκόγκιτς) για να μην πάω πιο πίσω στο χρόνο...

Υ.Γ.2 Το γκολ δεν το ξαναβάζω φωτογραφία, πάρτε αυτή απο το προηγούμενο post του αγώνα με την Βέρντερ, αλλάξτε χρώμα στις φανέλλες αμυντικού και τερματοφύλακα και νάτο... σέντρα, Ντάρκο, κεφαλιά και χλααααατς, η μπάλα αναπαύεται στο πλεκτό...

Υ.Γ.3 Παρεπιπτόντως κρατήστε τη φωτό μπας και χρειαστεί, το Γενάρη θα έχουμε να φροντίσουμε και τον πελάτη... (ένας είναι ο πελάτης !!)

Υ.Γ.4 Αυτό το «Σέρβος εκτελεστής» μην το πολύ-χρησιμοποιούμε βρε παιδιά, παραφυλάει και η κα Κάρλα Ντελ Πόντε, εισαγγελέας λέει ενός διεθνούς δικαστηρίου με επιλεκτική μνήμη και κρίση και φατσούλα εξόχως Γερμανική και δή της δεκαετίας '35-'45. (θυμηθείτε ντε τι ήταν η Γερμανία τότε...). Ώρα λοιπόν να έχουμε τίποτα παράξενα μπλεξίματα, έχει και ανατολικογερμανικό παρελθόν ο πρόεδρος, οπότε χέσε μέσα....

14.12.07

Παθήματα...

Γυρνάει ένα βράδυ ο άντρας σπίτι τσακισμένος απο την κούραση οπότε βλέπει σπίτι την γυναίκα του να έχει πέσει στο κρεβάτι με τα sexy εσώρουχα και του λέει:
- Έλα να το κάνουμε 50 (!!!!) φορές.
- Ρε γυναίκα, άσε με σήμερα, είμαι πτώμα.
- Όχι σήμερα θέλω...
- Αύριο όσες φορές θέλεις, είχαμε πολλή δουλειά στο μαγαζί...
- Σήμερα,50 φορές ή χωρίζουμε (!)

Τι να κάνει ο άνθρωπος, προκειμένου να μην χωρίσει, γδύνεται, πέφτουν στο κρεβάτι και αρχίζουν το sport... 5, 10 φορές....
- Ρε γυναίκα δεν μπορώ άλλο...
- Σκάσε και συνέχισε...
15, 20, 25 φορές...
- Πεθαίνω, τελειώνω, άσε με...
- Σκάσε και ...
30, 35, 40, 45, 48, 49, 50 φορές !!! Πέφτει ο άντρας κάτω απο την κούραση.

Την άλλη μέρα το πρωί σηκώνεται η γυναίκα, βλέπει τον άντρα της να ρίχνει ακόμα κάτι ροχαλητά ξεγυρισμένα και λέει «Να πάω να του ετοιμάσω πρωινό, να τον ευχαριστήσω, τόση υπομονή έκανε ο άνθρωπος». Μετά από κάνα μισάωρο σηκώνεται και ο πολεμιστής μας χλωμός και πάει αργά-αργά προς το μπάνιο. Περνάνε δέκα λεπτά, περνάνε δεκαπέντε, περνάει μισή ώρα, αρχίζει η γυναίκα του να ανησυχεί, «κάτσε να πάω να δω μήπως έπαθε τίποτα», λέει.

Πάει, σκύβει στην κλειδαρότρυπα και βλέπει τον άντρα της μπροστά στην λεκάνη να την έχει βγάλει, να την χαϊδεύει και να λέει «Έλα ησύχασε, κατούρημα είναι...»

12.12.07

Ένα τριαντάφυλλο και ένα φιλί...

Μαγγίνειον και φοβερόν...

δ η μ ο λ ό γ ο ς: ΣΕ ΣΚΗΝΗ Ο ΜΑΓΓΙΝΑΣ !
Κλικ και απολαύστε το....

Ολυμπιακός - Βέρντερ Βρέμης 3-0....



Απέραντη ηδονή... κι όσο νυχτώνει τ' αγγούρι μεγαλώνει... («σήμερα προπόνηση με τις φράου, την Κυριακή το καλό με τις χανούμισσες» φωνάζει ένας φίλος στο αυτί μου...)
α, και μην το ξεχάσω, η βαθμολογία γράφει «Ρεάλ Μ. 11, Ολυμπιακός 11, κ.λπ. κ.λπ.» και ο Ολυμπιακός είναι στους 16 του Champions League....
α, και μην το ξεχάσω, «μη σταματάς, μη σταματάς, έτσι γ@μ@ει ο Πειραιάς» (ρε παιδιά, μήπως αν τους το λέγαμε στα γερμανικά να το ευχαριστιόνταν περισσότερο, μήπως αυτό που τους έλειπε τελικά ήταν το αίσθημα;;)....
α, και μην το ξεχάσω επίσης, είπατε στα άλλα παιδιά ότι τα μαθήματα ποδοσφαίρου είναι δωρεάν ή θα πρασινίσουν από τη ζήλεια τους και θα κιτρινίσουν από το κακό τους;;

Υ.Γ. κρίμα για τον γερο-Ριβάλντο... όχι μόνο λείπει από την ομάδα των θριάμβων αλλά έρχεται και η Κυριακή και θα φύγει με σκυμμένο κεφάλι, πονεμένος από το Καραϊσκάκη...

11.12.07

Μια φωτογραφία = χίλιες λέξεις


...το αστείο είναι ότι το ύφος του "Αδώνιδος" και η στάση του σώματος του υιού Πλεύρη δικαιολογούν απόλυτα την ατάκα της φωτογραφίας....
(η φωτογραφία είναι από το http://dimolog.blogspot.com/)

9.12.07

Σατανικό έργο το ασφαλιστικό ;;;

Εν αρχή...

Εν αρχή, ο Θεός γέμισε τη Γη με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα, κίτρινα και κόκκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά.

Ο σατανάς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies. Και ρώτησε: «Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου;» και ο άνδρας απήντησε: «Ευχαρίστως!» και η γυναίκα πρόσθεσε: «Παρακαλώ, για μένα άλλη μια ζεστή βάφλα με σαντιγί!». Και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά.

Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της όπως άρεσε στον άνδρα.

Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε. Και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46.

Και έτσι είπε ο Κύριος: «Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου!» Και ο σατανάς εφεύρε το ντρέσσιγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά. Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετά από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα.

Ο Κύριος όμως είπε: «Σας έδωσα φρέσκα λαχανικά και ελαιόλαδο, στο οποίο να μαγειρεύετε υγιεινά!» Και ο σατανάς συνόδεψε τα φαγητά αυτά με δεύτερο πιάτο από νόστιμες μπουκίτσες από ψωμάκια, τυράκια camembert, αστακό σε βούτυρο μυρωδάτο και φιλετάκια κοτόπουλου. Και οι τιμές χοληστερίνης του ανθρώπου ανέβηκαν στα ουράνια.

Ετσι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αθλητικά παπούτσια, ώστε να χάσει μερικά κιλά με την άθληση. Και ο σατανάς δημιούργησε την δορυφορική τηλεόραση και τα DVD μαζί με τα τηλεχειριστήρια, για να μην κουράζεται ο άνθρωπος με το ζάπινγκ. Και οι άνδρες και οι γυναίκες γελούσαν και έκλαιγαν μπροστά την οθόνη και άρχισαν να φοράνε ελαστικές φόρμες αδυνατίσματος.

Ετσι ο Θεός δημιούργησε την πατάτα, φτωχή σε λίπος και κάλιο και γεμάτη θρεπτικές ουσίες. Και ο σατανάς αφαίρεσε την φλούδα και έκοψε το εσωτερικό της σε πατατάκια τα οποία τηγάνησε, και τα κάλυψε με πολύ αλάτι. Και ο άνθρωπος πήρε μερικά κιλά ακόμη.

Ο Θεός όμως έφερε το άπαχο κρέας, ώστε τα τέκνα του να χορταίνουν προσλαμβάνοντας λιγότερες θερμίδες. Και ο σατανάς έφερε τα Goodys και το τσίζμπουργκερ των 99 λεπτών. Και ρώτησε ο σατανάς: «Θέλεις και τηγανητές πατάτες;» Και είπε ο άνθρωπος: «Βεβαίως, μια μεγάλη μερίδα με μαγιονέζα!» και είπε ο σατανάς: «Ετσι μπράβο!» Και ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα.

Και ο Θεός αναστέναξε και δημιούργησε το τετραπλό μπαϊ-πάς της καρδιάς. Και ο σατανάς δημιούργησε το ΙΚΑ....

Τι λέει το κάθε ζώδιο μετά το sex...

Κριός: Ωραία, πάμε πάλι από την αρχή...
Ταύρος: Πεινάω... πιάσε την πίτσα...
Δίδυμοι: Μήπως είδες πουθενά το τηλεκοντρόλ?
Καρκίνος: Πότε παντρευόμαστε;;;
Λέων: Καλά ε; Δεν παίζομαι...
Παρθένος: Πρέπει να πλύνω τα σεντόνια
Ζυγός: Μου άρεσε, αν σου άρεσε...
Σκορπιός: Έχω την αίσθηση πως πρέπει να σε "λύσω"...
Τοξότης: Μη με πάρεις τηλέφωνο, θα σε πάρω εγώ...
Αιγόκερως: Α! Έχεις και πιστωτικές;;;
Υδροχόος: Τώρα ας το δοκιμάσουμε και χωρίς ρούχα...
Ιχθύες: Πως είπαμε πως σε λένε;;;

Και ένα ακόμα από τον Στέλιο...

«Άργησα να σε γνωρίσω» - αφιερωμένο σ' όλες τις παράνομες καψούρες (ακόμα κι αν δεν είναι παντρεμένες...)

Κρίμα που 'σαι παντρεμένη
κρίμα που 'σαι αλλουνού
κι έτσι σε κρατάω κλεισμένη
στην καρδιά μου και στο νου

Άργησα να σε γνωρίσω
άργησες και συ να 'ρθεις
τώρα χώρια σου θα ζήσω
τώρα χώρια μου θα ζεις

Να 'ρχονταν τα χρόνια πίσω
να γυρίζαν οι καιροί
δε θα το κάνα ν' αφήσω
άλλον να σε παντρευτεί

Κρίμα που 'σαι παντρεμένη
κρίμα που 'σαι φυλακή
η καρδιά σου είναι σε μένα
κι η ζωή σου είναι εκεί

Αφιερωμένο...

Υπάρχω (Καζαντζίδης Στέλιος)
Μουσική/Στίχοι: Νικολόπουλος Χρήστος/Πυθαγόρας

Υπάρχω, κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω
Σκλάβα τη ζωή σου θα ’χω
κι ας βαδίζουμε σε δρόμους χωριστούς

Υπάρχω, μες τα μάτια σου που κλαίνε
μες τα χείλη σου που καίνε
και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ’ ακούς

Είμαι της ζωής σου ο ένας, δε με σβήνει κανένας
κι αν με άλλους μιλάς, κι ώρες-ώρες γελάς
κατά βάθος πονάς, γιατί σκέφτεσαι εμένα
Είμαι και αρχή και φινάλε, και στην σκέψη σου βάλε
πως αν κάνεις δεσμό μες σε λίγο καιρό
θα χωρίσεις γιατί θα υπάρχω εγώ

Υπάρχω, στη χαρά σου και στη λύπη
η μορφή μου δε θα σου λείπει
κι ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχαστώ
Υπάρχω μες την τύχη σου που βρίζεις
στο μυαλό σου που ζαλίζεις
με τσιγάρο, μ’ αναμνήσεις, με ποτό...
Θεωρώ το τραγούδι αυτό ένα από τα καλύτερα που έχουν γραφτεί ποτέ, θεωρώ ότι αποδίδει λεπτές αποχρώσεις της φωνής του Στέλιου Καζαντζίδη, θεωρώ ότι μπορεί να μιλήσει σε κάθε καρδιά που έχει γνωρίσει έστω και μια φορά την αγάπη. Εκεί το αφιερώνω. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...

6.12.07

"Η δυστυχία του να είσαι Έλλην" (ν. δήμου)

Υπάρχουν Έλληνες που προβληματίζονται με τους εαυτούς των και Έλληνες που δεν προβληματίζονται. Οι σκέψεις αυτές αφορούν περισσότερο τους δεύτερους. Είναι όμως αφιερωμένες στους πρώτους.
  • Ορίζουμε σαν ευτυχία την (συνήθως προσωρινή) κατάσταση, όπου η πραγματικότητα συμπίπτει με τις επιθυμίες μας. Σε αναλογία, δυστυχία πρέπει να είναι η μη σύμπτωση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, δυστυχία μπορούμε να ονομάσουμε την απόσταση ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε.
  • Αξίωμα: Ένας Έλληνας κάνει ότι μπορεί για να μεγαλώσει το άνοιγμα ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα.
  • Ο Έλληνας ζει κυκλοθυμικά σε μόνιμη έξαρση ή ύφεση. Μία συνέπεια: απόλυτη αδυναμία αυτοκριτικής και αυτογνωσίας.
  • Το Έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθές. Εμείς χρόνια τώρα, προσπαθούμε να πεισθούμε για το ανάποδο.
  • Ο Έλληνας, όταν βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη, αντικρίζει είτε τον Μεγαλέξανδρο είτε τον Κολοκοτρώνη, είτε τουλάχιστον τον Ωνάση. Ποτέ τον Καραγκιόζη... Κι όμως στην πραγματικότητα είναι ο Καραγκιόζης, που ονειρεύεται τον εαυτό του σαν Μεγαλέξανδρο. Ο Καραγκιόζης με τα πολλά επαγγέλματα, τα πολλά πρόσωπα, την μόνιμη πείνα και την μία τέχνη: της ηθοποιίας.
  • Πόσοι είναι οι Έλληνες, εκτός από τον Εμμανουήλ Ροίδη, που έχουν δει το πρόσωπό τους στον καθρέφτη; Για τούτο ο Έλληνας δεν συγχώρησε ποτέ όσους "μισέλληνες" ζωγράφισαν το πορτραίτο του. (Καημένε Αμπού!).
  • Ο Έλληνας προσπαθεί σε κάθε τομέα, να είναι εκτός πραγματικότητας. Και μετά είναι δυστυχής, διότι είναι εκτός πραγματικότητας. (Και μετά είναι ευτυχής...διότι είναι δυστυχής).
  • Βασικά ο Έλληνας αγνοεί την πραγματικότητα. Ζει δύο φορές πάνω από τα οικονομικά του μέσα. Υπόσχεται τα τριπλά από αυτά που μπορεί να κάνει. Γνωρίζει τα τετραπλάσια από αυτά που πραγματικά έμαθε. Αισθάνεται (και συναισθάνεται) τα πενταπλάσια από όσα πραγματικά νοιώθει.
  • Η υπερβολή δεν είναι μόνο εθνικό ελάττωμα. Είναι τρόπος ζωής των Ελλήνων. Είναι η συνισταμένη του εθνικού τους χαρακτήρα. Είναι η βασική αιτία της δυστυχίας τους αλλά και η μεγάλη τους δόξα. Γιατί στο αυτό-συναίσθημα, η υπερβολή λέγεται λεβεντιά.
  • Ο Νεοέλληνας μοιάζει ευτυχισμένος όταν είναι δυστυχισμένος. Όταν όλα πάνε καλά, αισθάνεται ανήσυχος και απροσάρμοστος. Αν δεν έχει αίτια δυστυχίας, θα ψάξει να βρει.
  • Η ευτυχία της δυστυχίας του Νεοέλληνα εκφράζεται τέλεια στην «ελληνική γκρίνια».
  • Απομεινάρι της σκλαβιάς; Γνώρισμα των ταλαιπωρημένων λαών; Πάντως το καλύτερο που θα ακούσετε, είναι ένας βαθύς αναστεναγμός με νόημα και η φράση: «έ! ας τα λέμε καλά...».
  • Σε κανένα λαό η φράση «Τι κάνεις;» δεν οδηγεί σε πλήρη ανάλυση του ιατρικού ιστορικού, της οικογενειακής κατάστασης, των οικονομικών δυσχερειών και των σεξουαλικών προβλημάτων του (τυπικά) ερωτηθέντος.
  • Ο ελληνικός "νόμος του Parkinson": «Δύο Έλληνες κάνουν σε δύο ώρες (λόγω διαφωνίας) ό,τι ένας Έλληνας κάνει σε μία ώρα».
  • Βαθιά μέσ' την ψυχή του Έλληνα συζούν ο Χατζηαβάτης και ο Μεγαλέξανδρος. Η υπερβολή της κακομοιριάς και της λεβεντιάς. Η περηφάνια της ύβρης και η ύβρη της γκρίνιας. Μόνιμες και αρχαίες αιτίες δυστυχίας και δημιουργίας.
  • Στο θέμα της κληρονομιάς τους, θα χώριζα τους Έλληνες σε τρεις κατηγορίες-τους συνειδητούς, τους τους ημί-συνειδητούς και τους μη-συνειδητούς.
    Οι πρώτοι (λίγοι) ξέρουν. Έχουν νοιώσει το τρομερό βάρος της κληρονομιάς. Έχουν καταλάβει το απάνθρωπο επίπεδο τελειότητας του λόγου ή της μορφής των παλιότερων. Και τούτο τους συντρίβει.
    Οι δεύτεροι (και οι περισσότεροι) δεν ξέρουν άμεσα. Έχουν όμως «ακουστά». Είναι σαν τους γιους του διάσημου φιλόσοφου, που δεν μπορούν να καταλάβουν τα έργα του, βλέπουν όμως πως όσοι ξέρουν, τα τιμούν και τα βραβεύουν. Τους ενοχλεί αλλά και τους κολακεύει η φήμη. Επαίρονται πάντα όταν μιλούν σε τρίτους.
    Η τρίτη κατηγορία -οι μη συνειδητοί- είναι οι παρθένοι και αγνοί (γράφε ασπούδαχτοι: Μακρυγιάννης, Θεόφιλος, Λαός). Έχουν ακούσει για τους παλιούς σε μύθους και θρύλους, που τους έχουν αφομοιώσει σαν λαϊκά παραμύθια. Αυτοί οι αγνοί δημιούργησαν την λαϊκή παράδοση και τέχνη.
    Ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των ημιμαθών με το μόνιμο κρυφό πλέγμα κατωτερότητας απέναντι στους αρχαίους, καθορίζει τη στάση και το ύφος του συνόλου.
  • Η σχέση μας με τους αρχαίους είναι μία πηγή του εθνικού πλέγματος κατωτερότητας. Η άλλη είναι η σύγκριση στο χώρο και όχι στο χρόνο. Με τους σύγχρονους «ανεπτυγμένους». Με την «Ευρώπη». Όταν ένας Έλληνας μιλάει για την Ευρώπη, αποκλείει αυτόματα την Ελλάδα. Όταν ένας ξένος μιλάει για την Ευρώπη, δεν διανοούμαστε ότι μπορεί να μη περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Γεγονός είναι πως -ό,τι και αν λέμε- δεν νιώθουμε Ευρωπαίοι. Νιώθουμε απ' έξω. Και το χειρότερο είναι, που τόσο μας νοιάζει και μας καίει, όταν μας το λένε...
  • Φθονούν τους άλλους λαούς, ενώ διατυμπανίζουμε την ανωτερότητά μας. Ξενομανείς, ξενόφοβοι και ξενόδουλοι κι όχι μόνο (τουριστικά) φιλόξενοι.
  • Στις ρίζες της ελληνικής δυστυχίας είναι τα δύο εθνικά πλέγματα κατωτερότητας. Το ένα στο χρόνο με τους προγόνους. Το άλλο στο χώρο με τους Ευρωπαίους. Αδικαιολόγητα ίσως πλέγματα αλλά όχι για τούτο, λιγότερο πραγματικά.
  • Είμαστε διαφορετικοί. Κι όμως προσπαθούμε με απόγνωση να ενταχθούμε κάπου. Γιατί άραγε αισθανόμαστε την μοναδικότητά μας σαν ελάττωμα; Γιατί ντρεπόμαστε γι' αυτή; Άραγε επειδή δεν είμαστε αρκετά μεγάλοι ή δυνατοί, ώστε να κάνουμε την αδυναμία μας παντιέρα; Η μήπως επειδή δεν είμαστε αρκετά σίγουροι για τον εαυτό μας;
  • Αυτή η έλλειψη σιγουριάς, και όχι το μέγεθός της, μας έκανε πάντα να αναζητάμε προστάτες. Και άλλοι λαοί είναι μικροί, αλλά δεν κρέμονται από τους μεγάλους...
  • Ποτέ δεν θελήσαμε να αποσαφηνίσουμε και να συνειδητοποιήσουμε την ιδιομορφία μας. Πάντα προσπαθούμε να ανήκουμε κάπου και όχι να είμαστε εμείς. Προσπαθήσαμε να ξαναγίνουμε αρχαίοι. Πασχίσαμε να αποδείξουμε την καθαρότητα της ράτσας μας, πολεμώντας φανατικά τον Falmereyer, αλλά ποτέ δεν ερευνήσαμε ψύχραιμα τα πραγματικά συστατικά της. Μισήσαμε και καταστρέψαμε την γλώσσα μας, γιατί δεν ήταν εντελώς ίδια με την γλώσσα των αρχαίων προγόνων μας. Μισήσαμε τον εαυτό μας, γιατί δεν ήταν ψηλός, ξανθός με ελληνική μύτη σαν τον Ερμή του Πραξιτέλη. Μισήσαμε τους γείτονές μας γιατί τους μοιάζουμε.
  • Τελικά ποίοι είμαστε; Οι Ευρωπαίοι της ανατολής ή οι ανατολίτες της Ευρώπης; Οι αναπτυγμένοι του Νότου ή οι υποανάπτυκτοι του Βορρά; Οι κατ' ευθείαν απόγονοι των Αχαιών ή η πανσπερμία της Βαβυλωνίας;
  • Είμαστε ένας λαός χωρίς πρόσωπο και χωρίς ταυτότητα. Όχι επειδή δεν έχουμε πρόσωπο, αλλά επειδή δεν τολμάμε να κοιταχτούμε στον καθρέπτη. Επειδή μας έκαναν να ντρεπόμαστε για το πραγματικό μας πρόσωπο. Τόσο που να φοβόμαστε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Έτσι μάθαμε να παίζουμε διάφορους ρόλους: τον αρχαίο, τον Ευρωπαίο...
  • Δεν θέλει μόνο αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θέλει κυρίως γνώση και κρίση.
  • Σύμπτωμα ουσιαστικό της ελληνικής ψυχής η μυθοπλασία. Πλάθουμε μύθους για τον εαυτό μας. Και μετά είμαστε δυστυχισμένοι, γιατί φαινόμαστε κατώτεροι από τους μύθους, που εμείς πλάσαμε. Ένας μύθος: Του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό... Αναζητώ με προσοχή άλλο λαό, του οποίου ο τράχηλος να έχει υποφέρει τόσους ζυγούς, όσο ο δικός μας.
  • Μόνο που κι εδώ μας σώζει η μυθοπλασία μας. Μόλις για κάποιο λόγο, πέσουν οι τύραννοι ή φύγουν οι ξένοι, πεταγόμαστε επάνω σαν τον Καραγκιόζη με τον όφι και λέμε: εμείς τους διώξαμε!
  • Άλλος μύθος: Οι Έλληνες σαν εκλεκτός λαός. Ο μύθος της καπατσοσύνης. Και ο αντί-μύθος του κουτόφραγκου. Κάποιος πρέπει να γράψει κάποτε το παράξενο ρομάντζο της ελληνικής ξενολατρίας και ξενοφοβίας.
  • Άλλος μύθος, η ξένη επέμβαση. Ποτέ οι νεοέλληνες δεν μπόρεσαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Πάντα έφταιγε κάποιος τρίτος: ο αγγλικός δάκτυλος, η Ιντέλλιντζενς Σέρβις, το ΝΑΤΟ, η ΣΙΑ...
  • Άλλωστε αυτός ο μύθος δουλεύει και στις προσωπικές μας ιστορίες: Ποίος υποψήφιος πιστεύει πως δίκαια απέτυχε στις εξετάσεις; Ποίος υπάλληλος αναγνωρίζει πως δίκαια πήρε προαγωγή ο συνάδελφός του: Οι άλλοι έχουν πάντα τα μέσα..
  • Όχι φυσικά πως δεν υπάρχουν τα μέσα ή οι ξένες επεμβάσεις. Ωστόσο η σημασία που παίρνουν αυτές οι παρεμβάσεις στην φαντασία του Ρωμιού, είναι πραγματικά μεταφυσική. Άλλο σύμπτωμα, η συνεχής απομυθοποίηση των άλλων και η μυθοποίηση του εαυτού μας. Η απόλυτη αδυναμία του νεοέλληνα να μιλήσει για οποιονδήποτε αξιόλογο συμπατριώτη του χωρίς να πει: ναι - αλλά...
  • Υπάρχει άραγε νεοέλληνας που να μην αμφισβητήθηκε ο ανδρισμός του; Και τώρα ας θυμηθούμε τις δύο συχνότερες νεοελληνικές βρισιές.
  • Άλλο σύμπτωμα έλλειψης σιγουριάς, η νεοελληνική καχυποψία. Πρώτη αντίδραση σε ό,τι πεις: Με...δουλεύεις;
  • Ο Έλληνας δεν αισθάνεται άνετα μέσα στον κόσμο. Σαν συγγενής από την επαρχία, κάθεται στην άκρη της καρέκλας και κρύβει την έλλειψη σιγουριάς κάτω από την σοβαροφάνειά του. Σπάνια γελά.
  • Ανάμεσα στον μύθο και τον φόβο, ζουν και δημιουργούν οι Έλληνες.
  • Οι άλλοι λαοί έχουν θεσμούς. Εμείς έχουμε αντικατοπτρισμούς.
  • Τα μόνα επικίνδυνα κατεστημένα στην Ελλάδα είναι η γεροντοκρατία, η γραφειοκρατία και η μητριαρχία. Η γραφειοκρατία είναι εκείνη η αρρώστια, της οποίας νομίζει ότι είναι η θεραπεία.
  • Ρωμέϊκο management. Αντί για κίνητρα, η φάπα του Καραγκιόζη.
  • Το πρόσφατο ειδύλλιο του Έλληνα με την καταναλωτική κοινωνία - ένας μακρύς, οδυνηρός αρραβώνας, χωρίς γάμο.
  • Η Ελληνική Παιδεία είναι ένας μηχανισμός μαζικής βεβιασμένης τροφοδότησης γνώσεων, που τον κινούν αμόρφωτοι άμουσοι και υποαμοιβόμενοι εκπαιδευτικοί. Το πρόβλημα της Ελληνικής Παιδείας είναι πρόβλημα διδασκόντων. Μόνο προσωπικότητα μπορεί να διαμορφώσει προσωπικότητες. Θα θυμάμαι πάντα τους καθηγητές που έτρεμαν όσους μαθητές είχαν μάθει να σκέπτονται.
  • Η αρχή στην οποία στηρίχθηκε η Ελληνική Παιδεία, ήταν κάτι χειρότερο από το μηδέν. Ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός. Δύο αλληλογρονθοκοπούμενες έννοιες σε ένα επίθετο. Πόσο χαρακτηριστικό για την εσωτερική μας αντίφαση!
  • Άλλοι λαοί έχουν θρησκεία. Εμείς έχουμε παπάδες. Η μόνη επαφή της Ελληνικής Εκκλησίας με το πνεύμα τα τελευταία εκατό χρόνια, ήσαν οι αφορισμοί του Ροίδη, του Λασκαράτου και του Καζαντζάκη.
  • Τον αιώνα που πέρασε η Ελληνική Εκκλησία υπηρέτησε, πιστά και αφοσιωμένα πολλούς κυρίους. Εκτός από τον Ένα.
  • Ζει στην ακριβότερη χώρα της Ευρώπης-σε σχέση με τις αμοιβές του έχει την χειρότερη κοινωνική ασφάλιση, τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα, το φτωχότερο εκπαιδευτικό σύστημα και τις μικρότερες κυκλοφορίες βιβλίων.
  • Ο απότομα αστικοποιηθείς βλάχος είναι το πιο λυπηρό ζώο στην Ελλάδα. Η ζωή του έχει τελείως εκφυλιστεί. Έχασε όλο το παραδοσιακό πατριαρχικό μεγαλείο, χωρίς να αποκτήσει τίποτα στη θέση του. Ούτε είχε η ελληνική αστική τάξη σημαντική παράδοση να του την προσφέρει, αλλά και αν είχε, δεν ήταν δυνατό μερικές χιλιάδες αστοί, να αφομοιώσουν μερικά εκατομμύρια βλάχους σε μια γενιά.
  • Έτσι ο αστικοποιηθείς βλάχος ζει στο κενό. Δεν έχει γη, δεν έχει γλώσσα (έρχομαι εξ Ομονοίας), δεν έχει θρησκεία. Δεν ξέρει πια πως να χαρεί, να κλάψει. Δεν ξέρει να ζήσει.
  • Αλλά ούτε και να πεθάνει. Το σημαντικότερο κριτήριο για την αυθεντικότητα μιας κοινωνίας είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τον θάνατο. Στην Ελλάδα μόνο στα χωριά ξέρουν να αντικρίσουν τον Χάροντα.
  • Αν έπρεπε να διαλέξω το χαρακτηριστικότερο σύμβολο της νεοελληνικής φτήνιας και κακογουστιάς, θα διάλεγα τις γελοίες αμερικάνικες νεκροφόρες με τις μπαρόκ κρυστάλλινες απλίκες. Ποτέ πράγμα πιο σοβαρό δεν εξευτελίστηκε χειρότερα από το σύμβολό του.
  • Ενώ οι μισοί Έλληνες προσπαθούν να μεταμορφώσουν την Ελλάδα σε ξένη χώρα, οι άλλοι μισοί ξενιτεύονται. Είμαστε μια από τις λίγες χώρες που έχει περισσότερους μετανάστες και πρόσφυγες από κατοίκους.
  • Οι Έλληνες πάντα θα γυρεύουν την πατρίδα τους σε άλλες πατρίδες και τις άλλες πατρίδες στην δική τους.
  • Όπως ο άνθρωπος κουβαλά το προπατορικό αμάρτημα, ο Έλληνας κουβαλά το σόι του. Οι άλλοι λαοί έχουν συγγενείς. Ο Έλληνας έχει συνεταίρους στη ζωή (και στο θάνατο). Όταν ο Έλληνας δεν έχει σόι, έχει παρέα. Μοιάζει σε τούτο με το σόι: είναι το ίδιο μόνιμη, το ίδιο απαιτητική και το ίδιο βαρετή.
  • Η σεξουαλική ζωή του Έλληνα κινείται σε δύο επίπεδα, το πραγματικό και το φανταστικό. Η απόσταση μεταξύ τους είναι μεγάλη. Η σεξουαλική ζωή της Ελληνίδας κινείται κι αυτή σε δύο επίπεδα, το πραγματικό και το εμπορικό. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη.
  • Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει.
  • Κλείσε μέσα στην καρδιά σου την Ελλάδα και θα πάθεις έμφραγμα.
  • Το θλιβερότερο θέαμα είναι δέκα Έλληνες διανοούμενοι σε ένα δωμάτιο. Ο καθένας θα προσπαθήσει να μεταβάλει τους άλλους σε ακροατήριο.
  • Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που προσπαθεί (συνήθως μάταια) να κάνει τις ιδέες του πράξη. Ο Έλληνας διανοούμενος είναι αυτός που προσπαθεί να βρει ιδέες για να δικαιολογήσει τις πράξεις του.
Υ.Γ. πάντα καυστικό και επίκαιρο κείμενο. Διαβάστε και ξαναδιαβάστε το...

4.12.07

Σκόρπιες σκέψεις για την Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη...

Για πρώτη φορά ταξίδεψα στην Πόλη το 2003. Από τότε, έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους μου προορισμούς, ένα από τα μέρη που έχω κάνει φίλους και που χαίρομαι να περνάω κάποιες μέρες κάθε χρόνο είτε για δουλειά είτε για ψυχαγωγία...

Είχα να πάω στην Πόλη σχεδόν ένα χρόνο, έως την προηγούμενη εβδομάδα που επαγγελματικοί λόγοι με οδήγησαν πάλι εκεί. Επειδή στα προηγούμενα ταξίδια μου ...δεν είχα facebook δεν έχω καταγράψει και πολλά πράγματα, αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετικά: αποφάσισα να γράψω τις σκόρπιες σκέψεις και παρατηρήσεις μου σε ένα ή περισσότερα κείμενα , να κρατήσω κάποιες μνήμες, να χαλαρώσω (είναι γεγονός ότι το ελεύθερο γράψιμο με χαλαρώνει, είναι επίσης γεγονός ότι αυτό μου συμβαίνει από τα μικρά μου χρόνια, δεν είναι χούι που απέκτησα μεγαλώνοντας...).

Σκόρπιες σκέψεις λοιπόν, ανοιχτές στα μάτια, το μυαλό, τα σχόλια σας...
...γενικά οι Τούρκοι είναι εθνικιστές. Έχω βρεθεί σε εθνική τους γιορτή και έχω αντικρίσει τεράστιες σημαίες να καλύπτουν ολοκληρωτικά (κυριολεκτώ !!) τις προσόψεις δεκαόροφων κτιρίων. Δεν ξέρω αν φέτος κάτι άλλαξε με τις εκλογές, με τα ανοικτά ζητήματα που έχουν στα σύνορα τους με το Ιράκ, πάντως ο εθνικισμός μερικών είναι πλέον στο έπακρο: δεν εξηγούνται αλλιώς οι πελώριες πεντάμετρες σημαίες που "μαστίγωναν" τον ουρανό της Κωνσταντινούπολης πάνω σε ιστούς ύψους τουλάχιστον πενταόροφου κτιρίου...

...μποτιλιαρίσματα ατελείωτα, όλη η μέρα τελικά είναι μιά ώρα αιχμής. Υπάρχουν δύο τεράστιες λεωφόροι με πλάτος από τρεις ως έξι λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση (χώρια οι πλευρικές παράλληλες λεωφόροι !!) που είναι διαρκώς γεμάτες αυτοκίνητα. Είναι απίστευτο και όμως αληθινό...

...φαγητό θα βρει κανείς πολύ και καλό, ο Έλληνας αρκεί να το προφέρει στη γλώσσα του: κιοφτέ (κεφτές), ντολμά (ντολμάς), καριδες (γαρίδες), μιντια (μύδια), τσιούπρα (
τσιπούρα), καλαμαρ (καλαμάρι), φασούλια (φασόλια) κλπ. ...

...εμείς λέμε ότι είμαστε η γενέτειρα του Ξένιου Δία, οι Τούρκοι όμως μας ξεπέρασαν σε φιλοξενία και εξυπηρέτηση στα εστιατόρια. Μη μου πείτε ότι δεν είναι ωραίο να: α. σε υποδέχονται στο εστιατόριο με χαμόγελο,
β. σε βοηθούν δυο και τρεις σερβιτόροι να τακτοποιηθείς στο τραπέζι σου,
γ. σου φέρνουν αμέσως μόλις κάτσεις καθαρό ποτήρι και λίγο δροσερό νερό να πιεις,
δ. σου αλλάζουν το πιάτο και το σερβίτσιο ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο πιάτο αλλά και όποτε το ζητήσεις χωρίς να στραβομουτσουνιάζουν,
ε. είναι πάντα πρόθυμοι να σου φτιάξουν μια ποικιλία από διάφορα πιάτα που έχουν στο μενού ώστε να δοκιμάσεις και να ευχαριστηθείς την κουζίνα τους στο έπακρο,
στ. μην σε αφήνουν να πιάσεις μπουκάλι και να είναι πάντα κάποιος σερβιτόρος κοντά πρόθυμος να σε σερβίρει νερό, ποτό ακόμα και να μοιράσει το φαγητό στα πιάτα,
ζ. διαθέτουν ώρα να σου εξηγήσουν κάθε πιάτο τι έχει και πως είναι φτιαγμένο πριν πάρουν την παραγγελία,
η. να σου φέρνουν σερβίτσια και ψωμί χωρίς να τα βαφτίζουν κουβέρ (=νταβατζιλίκι) και να τα χρεώνουν βαπορίσια,
θ. σε κάνουν να νιώθεις ότι τρως καλεσμένος στο σπίτι τους, το ίδιο φαγητό που θα φάνε και αυτοί και τα παιδιά τους,
ι. σε κάνουν να αισθάνεσαι άνθρωπος που βγήκε να ψυχαγωγηθεί και όχι "ευρώ που έπεσε από το πορτοφόλι"
ια. σε χρεώνουν φυσιολογικές, κανονικές, ρεαλιστικές τιμές ανάλογα με το τι σου προσφέρουν, να μη χρειάζεσαι ένα μηνιάτικο για ένα απλό δείπνο επειδή το μαγαζί είναι σε κυριλέ περιοχή και ο ιδιοκτήτης με τον μάγειρα "καβαλημένα καλάμια"...
Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες, απλά αναλογιστείτε πόσο σπάνια βρίσκετε το παραπάνω σέρβις στην Ελλάδα πλέον, επίσης αναλογιστείτε όταν το βρίσκετε πόσο ακριβά το πληρώνετε...