31.8.07

Κε Υπουργέ, μέτρα θέλουμε, όχι επιτροπές !!!

Είναι τουλάχιστον εξευτελιστικό και προσβάλει τη νοημοσύνη μας αυτό που συμβαίνει. Τη Δευτέρα στο υπουργείο Παιδείας, και αφού είχαν ανακοινωθεί οι βάσεις εισαγωγής ότι τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ για τις στρατιωτικές σχολές είχαν αποσταλεί λάθος. Πατώντας εδώ θα μεταφερθείτε στο σχετικό σχόλιο για να διαβάσετε τις απόψεις μου επί του λάθους.
Ολόκληρη εβδομάδα πέρασε και ακόμα το υπουργείο Παιδείας περιμένει τη διόρθωση του λάθους για να ενημερώσει με τη σειρά του τους υποψηφίους αν υπάρχει αλλαγή στην σχολή εισαγωγής τους κ.λ.π.
Πριν από δέκα λεπτά, Παρασκευή μεσημέρι, άκουσα στο ραδιόφωνο το νέο: η διεύθυνση εκπαίδευσης του ΓΕΕΘΑ το μελετά και δεν έχει στείλει ακόμα τα διορθωμένα στοιχεία, οι διορθώσεις στις βάσεις ίσως βγουν τη Δευτέρα, ίσως βγουν σήμερα...
Για τον απλό πολίτη αυτό δεν σημαίνει απλά αδιαφορία, ωχαδερφισμό και γραψαρχιδισμό, σημαίνει εγκληματική ανικανότητα και αδυναμία κάποιων γραφειοκρατών σφουγγοκολάριων να αντιληφθούν και να δώσουν προτεραιότητα στο επείγον και σημαντικό. Μπορεί το ενδιαφέρον τους να είναι να μαζεύουν ψηφαλάκια και αυτό να είναι πιό καυτό...
Κε Μεϊμαράκη, κε Υπουργέ Εθνικής Άμυνας, τέτοιοι άχρηστοι δεν μας χρειάζονται, μπορείτε να τους στείλετε σπίτι τους άμεσα με την άδεια μας και χωρίς να περιμένετε Ε.Δ.Ε., επιτροπές και άλλα σχετικά που δεν θα κάνουν τίποτε άλλο από το να φέρουν λίγο πιο εδώ το χαλάκι για να μη δούμε ξανά τα σκουπίδια στο πάτωμα... Αντε μπράβο, μέτρα θέλουμε, όχι επιτροπές !!

«Περί επικήρυξης...»: η άλλη άποψη...

Στις 27.08.2007 παρουσίασα στο σχόλιο μου «Περί επικήρυξης...» συγκεκριμένες προτάσεις για το πως πρέπει να γίνει η διαχείριση των εμπρηστών και προκαλούσα σε διάλογο και αντίλογο.
Χθες, έλαβα το παρακάτω κείμενο από τον Δ. και - πιστός στις απόψεις μου περί του ότι η κάθε τεκμηριωμένη και ουσιαστική πρόταση πρέπει να ακούγεται ελεύθερα και να διευκολύνεται σε αυτό - το δημοσιεύω αυτούσιο. Δεν θα προχωρήσω σε σχολιασμό, ούτε έχω ούτε στόχος μου είναι να έχω άποψη επί παντός επιστητού, στόχος μου είναι να παρακινήσω τους αναγνώστες του blog να παράξουν άποψη, θέση, πρόταση και με αυτή να αντικαταστήσουν την αντίθεση, την ξύλινη γλώσσα, τον εύκολο αφορισμό, τα συνθήματα. Η παρουσία του κειμένου αυτού - από μόνη της και χωρίς να μπάινω στο περιεχόμενο - πιστεύω ότι εξυπηρετεί απόλυτα το σκοπό μου. Ευχαριστώ.
Επειδή αποφάσισες να μπεις στα χωράφια μου, με το σχόλιό σου της Δευτέρας 27-8-2007, με τίτλο «Περί επικήρυξης...», κρίνω αναγκαίο να καταγράψω την άποψή μου, απλά για να αποσαφηνίσω κάποια πράγματα. Δεν διεκδικώ δάφνες ειδικού ούτε κατέχω το αλάθητο του Πάπα. Όμως η επαγγελματική μου ενασχόληση με τα νομικά με κάνει να μην ακολουθώ τόσο το θυμικό τις δύσκολες αυτές ώρες που καίγονται τα πάντα γύρω μας, αλλά να σκέφτομαι πιο ψύχραιμα και λογικά, όσο παράλογα πράγματα και αν βλέπω.

Γράφεις: «Να υπάρχει επικήρυξη όχι μόνο για πληροφορίες αλλά και για τη σύλληψη και παράδοση των εμπρηστών ΖΩΝΤΑΝΩΝ !!»

Η σύλληψη υπόπτων για κάποια εγκληματική ενέργεια δεν είναι δουλειά των πολιτών, αλλά έργο των αρμόδιων κρατικών οργάνων στα οποία εμείς οι πολίτες, στα πλαίσια της δημοκρατίας, έχουμε εκχωρήσει το δικαίωμα να μεριμνούν για την τήρηση των θεσπισμένων κανόνων για την αρμονική συμβίωσή μας σε οργανωμένες κοινωνίες. Οι πολίτες φυσικά μπορούν και πρέπει να επέμβουν μόλις διαπιστώσουν την διαπράξη άδικης πράξης, όμως αυτό πρέπει να περιοριστεί μόνο σε περιπτώσεις που κάποιος καταλαμβάνεται «εν τω πράττεσθαι» (π.χ. βλέπω κάποιον να σπάει την βιτρίνα για να κλέψει). Μετά την πάροδο κάποιου χρόνου από την τέλεση της πράξης ο πολίτης πρέπει να απευθυνθεί στα αρμόδια όργανα, καταγγέλοντας τα όσα ο ίδιος έχει διαπιστώσει (ως μήνυση, αναφορά, κατάθεση – υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνει αυτό). Φαντάζεσαι μία κοινωνία όπου ο καθένας να μπορεί να μπει στο σπίτι σου, να σε συλλάβει, να σε σύρει (κυριολεκτικά) στο δρόμο σε δημόσια διαπόμπευση, επειδή ενδεχομένως νόμισε ότι έκανες κάποια άδικη πράξη.


Γράφεις: «Να εξεταστεί η, με προεδρικό διάταγμα, επαναφορά της θανατικής ποινής για εγκλήματα εμπρησμού».


Το θέμα αυτό είναι τεράστιο και άπτεται της προσωπικής κοσμοθεωρίας ενός εκάστου. Θα περιοριστώ να αναφέρω μόνο ότι προσωπικά είμαι αντίθετος στην θανατική ποινή. Είναι δείγμα εκδίκησης και η κοινωνίας μας δεν πρέπει επ’ ουδενί να δείχνει τέτοια συμπεριφορά. Κατά την γνώμη μου θα αρκούσε η μη ύπαρξη «ευεργετικών» μέτρων για την έκτιση της ποινής (εργασία στις φυλακές που λειτουργεί ως εξαγορά ημερών φυλάκισης, υφ’ όρον απόλυση, κλπ) για συγκεκριμένα αδικήματα. «Όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια» ειπώθηκε για τους πρωταιτίους της χούντας. Το ίδιο πρέπει να ισχύει και για άλλες περιπτώσεις. Βέβαια, όπως προείπα, δεν υπάρχει σωστό και λάθος στο θέμα αυτό. Έχει να κάνει καθαρά με τον τρόπο που καθένας αντιμετωπίζει τη ζωή.

Γράφεις: «Να εξεταστεί η σύσταση ειδικού δικαστηρίου το οποίο θα δικάσει τους συλληφθέντες με την κατηγορία του εμπρησμού και - επιπλέον – με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας κατ’ εξακολούθηση, από πρόθεση, με τρόπο ιδιαζόντως απεχθή κ.λπ. σε πρώτο και τελευταίο βαθμό.»

Γιατί χρειαζόμαστε ειδικό Δικαστήριο (αποτελούμενο από ποιούς άραγε??). Στον Ποινικό Κώδικα υπάρχουν δύο άρθρα σχετικά με τους εμπρησμούς εκ προθέσεως (δεν μιλάμε για την περίπτωση αμέλειας, η οποία φυσικά είναι πάντα ερευνητέα από τα αρμόδια όργανα): «Αρθρο 264. Οποιος με πρόθεση προξενεί πυρκαγιά τιμωρείται: α) με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών, αν από την πράξη μπορεί να προκύψει κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα β) με κάθειρξη, αν από την πράξη μπορεί να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο γ) με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη τουλάχιστον δέκα ετών, αν στην περίπτωση του στοιχ. β' επήλθε θάνατος. Αρθρο 265. Εμπρησμός σε δάση "1. Με την επιφύλαξη της βαρύτερης τιμωρίας κατά τους όρους του άρθρου 264, όποιος με πρόθεση προξενεί πυρκαγιά σε δάσος ή δασική έκταση κατά την έννοια του άρθρου 3 παράγραφοι 1 και 2 του ν. 998/1979 ή σε έκταση που έχει κηρυχθεί δασωτέα ή αναδασωτέα, κατά την έννοια της παρ. 5 του ίδιου άρθρου, τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα έτη και με χρηματική ποινή από ένα έως δέκα εκατομμύρια δραχμές. Δεν επιτρέπεται μετατροπή ή αναστολή της ποινής που επιβλήθηκε και η έφεση δεν αναστέλλει την εκτέλεσή της. Αν η πράξη είχε ως επακόλουθο να εξαπλωθεί η φωτιά σε μεγάλη έκταση επιβάλλεται κάθειρξη". 2. Αν η πράξη τελέστηκε από ιδιοτέλεια ή κακοβουλία ή η έκταση που κάηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, επιβάλλεται κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών. ***ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Κατά το άρθρο 29 παρ. 3 του ν. 2081/1992 (ΦΕΚ Α 154): "Οι προβλεπόμενες χρηματικές ποινές των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 116 του ν. 1892/1990 από 1.000.000 μέχρι 10.000.000 και από 100.000 μέχρι 1.000.000 αυξάνονται σε 5.000.000 μέχρι 50.000.000 [δέκα πέντε χιλιάδες (15.000)ευρώ μέχρι εκατόν πενήντα χιλιάδες (150.000) ευρώ.»


Δεν θέλω να κάνω μάθημα ποινικού Δικαίου (υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι για αυτό) αλλά ως ένας απλός εφαρμοστής του Δικαίου τολμώ να εξηγήσω τα ακόλουθα: Τα δύο άρθρα έχουν μεταξύ τους σχέση επικουρικότητας. Δηλαδή το 265 εφαρμόζεται όταν δεν προβλέπεται βαρύτερη ποινή από το 264 για την ίδια πράξη. Παράδειγμα (επίκαιρο): φωτιά σε δάσος από την οποία πεθαίνουν άνθρωποι. Στην περίπτωση αυτή θα εφαρμοστεί η παράγραφος (γ) του άρθρο 264 ΠΚ, και όχι το 265, για το οποίο η θανάτωση κάποιου ως αποτέλεσμα του εμπρησμού δεν αποτελεί επιβαρυντική περίπτωση ούτε είναι ποινικά αξιολογίσιμη. Το να κρίνουμε την πράξη ως ανθρωποκτονία από πρόθεση, παράλληλα με τον εμπρησμό δάσους από πρόθεση, είναι, κατά την γνώμη μου προβληματικό, κυρίως ως προς το θέμα του δόλου. Η ανθρωποκτονία από πρόθεση σημαίνει ότι ο δράστης θέλει να σκοτώσει κάποιον και κάνει κάθετί αναγκαίο για να πραγματώσει τον σκοπό του. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι κάποιος που βάζει φωτιά έχει σκοπό να σκοτώσει κάποιον που από καθαρή τύχη (ή μάλλον ατυχία – ή από ξαφνική αλλαγή του αέρα ή από εσφαλμένους χειρισμούς, δηλαδή από γεγονότα εντελώς απρόβλεπτα και τυχαία) θα παγιδευτεί στις φλόγες. Η διάταξη επομένως της παραγράφου (γ) του άρθρου 264 ΠΚ μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς κανένα πρόβλημα για την τιμώρηση αυτού που βάζει φωτιά σε δάσος για να το κάψει και εξαιτίας της έκτασης της φωτιάς σκοτώνεται ένας (ή και περισσότεροι άνθρωποι.


Αναφορικά με το αρμόδιο Δικαστήριο που θα δικάσει τον δράστη, στην μεν περίπτωση του 264 παρ. (γ), αρμόδιο είναι το μικτό ορκωτό Δικαστήριο, με την συμμετοχή 3 τακτικών Δικαστών και 4 ενόρκων (δεν θα αναφερθώ καθόλου στο ζήτημα των ενόρκων, θεσμό με τον οποίο προσωπικά – λόγω και της εμπειρίας που έχω - διαφωνώ κάθετα). Η δε περίπτωση του άρθρου 265 ΠΚ δικάζεται από το Εφετείο Κακουργημάτων, το οποίο αποτελείται από 3 εφέτες, δηλαδή δικαστές με δικαστική εμπειρία περίπου 20 ετών και πάνω. Δηλαδή στην μεν πρώτη περίπτωση άνθρωποι κοινοί, όπως ο κατηγορούμενος, κρίνουν την συμπεριφορά του, ενώ στην δεύτερη έμπειροι δικαστές. Διαλέγετε και παίρνετε.


Όσον αφορά τον πρώτο και τελευταίο βαθμό εκδίκασης των σχετικών υποθέσεων, θέλω να παρατηρήσω ότι η θέσπιση των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, με τον επιπρόσθετο αναιρετικό έλεγχο (για νομικά σφάλματα) του Αρείου Πάγου αποτελεί κατάκτηση του νομικού μας πολιτισμού, και η στέρηση του δικαιώματος άσκησης ενδίκου μέσου αποτελεί δείγμα ανασφάλειας και έλλειψης δημοκρατίας, την οποία δεν μπορώ να δεχτώ για την χώρα μου. Είναι το λιγότερο αλαζονικό να πιστεύει κάποιος ότι η κρίση του είναι σωστή, και δεν υπάρχει ανάγκη δεύτερου ελέγχου, ειδικά σε τέτοιες πράξεις, ενόψει και των ποινών που προβλέπονται.


Γράφεις: «Οι δίκες αυτές να είναι δημόσιες (αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιος που αποδεδειγμένα παρανομεί και καταδικάζεται για το λόγο αυτό πρέπει να έχει το δικαίωμα της ανωνυμίας...)»


Θα αναφερθώ μόνο στο άρθρο 93 παρ 2 του Συντάγματος που ισχύει σήμερα, το οποίο ορίζει: «Οι συνεδριάσεις κάθε δικαστηρίου είναι δημόσιες, εκτός αν το δικαστήριο κρίνει με απόφασή του ότι η δημοσιότητα πρόκειται να είναι επιβλαβής στα χρηστά ήθη ή ότι συντρέχουν ειδικοί λόγοι προστασίας της ιδιωτικής ή οικογενειακής ζωής των διαδίκων», ενώ στην παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου προβλέπεται ότι «κάθε δικαστική απόφαση πρέπει να είναι ειδικά και εμπεριστατωμένα αιτιολογημένη (σ.σ. ο φόβος και ο τρόμος του δικαστή) και απαγγέλεται σε δημόσια συνεδρίαση». Αντίστοιχη διάταξη περιέχει και το άρθρο 329 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που καθορίζει την θεμελιώδη αρχή της δημοσιότητας κάθε συνεδρίασης. Καθένας μπορεί ελεύθερα να πάει στο δικαστήριο και να παρακολουθήσει οποιαδήποτε δίκη, έστω και αν δεν έχει καμία σχέση με τους εμπλεκόμενους. Αλήθεια, εσύ, «άτομο», σε πόσες δίκες έχεις πάει την τελευταία χρονιά, ή έστω από τα 18 σου? Είναι σπάνιες – έως γραφικές – οι περιπτώσεις ανθρώπων, κυρίως σε μικρές πόλεις, που μπαίνουν στην δικαστική αίθουσα και κάθονται στο ακροατήριο για να παρακολουθήσουν μία συνεδρίαση.

Αυτό στο οποίο πιθανότατα αναφέρεσαι έχει να κάνει με την γνωστοποίηση των στοιχείων των υπόπτων, συλληφθέντων, κατηγορουμένων κλπ. Δεν βλέπω σε τί εξυπηρετεί την απόδοση των ευθυνών το να ξέρεις ότι για τον εμπρησμό στην Ζαχάρω ύποπτος θεωρείται και ανακρίνεται ο κ. Τάδε Ταδόπουλος ή ο κ. Δείνας Δεινακίδης. Ούτε τα δάση θα ξαναζωντανέψουν, ούτε οι νεκροί θα αναστηθούν. Εκτός αν το ζητούμενο είναι να προσωποποιηθεί ο κίνδυνος και να εξεγερθεί η κοινή γνώμη εναντίον ενός συγκεκριμένου προσώπου. Και το ρίσκο λιντσαρίσματος, ενός οργισμένου πλήθους έξω από την Αστυνομία ή το Δικαστήριο δεν μας απασχολεί? Θα ήταν αυτή εικόνα πολιτισμένου και ευνομούμενου κράτους (όπως θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι η Ελλάδα)? Το λεγόμενο «κοινό περί δικαίου αίσθημα» είναι μία έννοια που δυστυχώς επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό το γίγνεσθαι στον τόπο μας. Πώς διαμορφώνεται όμως αυτό το αίσθημα σε έναν λαό που δεν έχει συλλογική παιδεία και είναι αποδεδειγμένα (ιστορικά) ευμετάβλητος και παρασυρόμενος?

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω ότι, με δεδομένο το επίπεδο των ΜΜΜ στην χώρα μας, την ανικανότητα (ή μάλλον την απροθυμία) της πολιτείας (ασχέτως κυβερνήσεως) να θεσπίσει συγκεκριμένους κανόνες ηθικής και συμπεριφοράς του Τύπου και των λειτουργών του, και, τέλος, τον άκρατο ανταγωνισμό που επικρατεί στον χώρο, η δημοσιοποίηση των στοιχείων κάποιου εμπλεκομένου προσώπου (όνομα, ηλικία, διεύθυνση, εικόνα κ.ά.) θα οδηγήσει στην διαπόμπευσή του, στην δίκη και καταδίκη του στον τηλεοπτικό (κυρίως) αέρα από τους διάφορους Εισαγγελάτους και τον Δημοσιογράφο (ένας είναι αυτός). Και όλα αυτά χωρίς κανείς να ενδιαφέρεται για την ουσιαστική αλήθεια. Πόσες φορές άραγε μάθαμε για αυτούς που η τηλεόραση καταδίκασε, αλλά τα Δικαστήρια (τα μόνα αρμόδια όργανα) αθώωσαν – και όχι για τυπικούς νομικούς λόγους, αλλά επειδή δεν αποδείχθηκε η συμμετοχή τους σε κάποιο έγκλημα?. Συνήθως αυτό που μένει είναι η εικόνα που δημιουργούν τα κανάλια, εξυπηρετώντας τις δικές τους σκοπιμότητες που αποσκοπούν αποκλειστικά στην τηλεθέαση, τα τηλεμερίδια και τον διαφημιστικό χρόνο.


Γράφεις: «Στους καταδικασθέντες για εμπρησμό να διατάσσεται η δήμευση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας, δικής τους και των οικογενειών τους. Από τη δήμευση, ας εξαιρούνται, όσοι συγγενείς δώσουν ασφαλείς πληροφορίες που θα οδηγήσουν στη σύλληψη των εμπρηστών. (Καταλαβαίνω ότι είναι σκληρό να ζητάς από κάποιον να καταδώσει έναν στενό συγγενή του, επιτέλους όμως πρέπει να μάθουμε έστω και με σκληρό τρόπο να βάζουμε το κοινό συμφέρον πάνω από το ατομικό).»


Το μέτρο αυτό κατά το πρώτο σκέλος του είναι χωρίς κανένα νόημα, ενώ κατά το δεύτερο αντίθετο σε θεμελιώδεις αρχές του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Εξηγώ: Δεν νομίζω ότι οι εμπρηστές είναι η κυρία Βαρδινογιάννη και η κυρία Λάτση, οπότε και η δήμευση της περιουσίας τους θα είχε ίσως κάποιο όφελος για το κράτος (Η κυρία Αγγελοπούλου που, όπως όλοι θυμόμαστε, προκάλεσε κατά τους εορτασμούς της Ολυμπιάδας φωτιά σε πάρκο στο Ψυχικό, απέναντι από το σπίτι της, δεν μάθαμε ποτέ αν παραπέμφθηκε στο ακροατήριο, ούτε νομίζω ότι θα έγινε κάτι τέτοιο – ένα είδος άτυπης ασυλίας ή μήπως το αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες της στην προετοιμασία της Ολυμπιάδας?). Το πιθανότερο είναι ότι οι εμπρηστές είναι κάποιοι κακόμοιροι (καθοδηγούμενοι ή όχι, δεν έχει σημασία) που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Οπότε «ουκ αν λάβοις, παρά του μη έχοντος».


Αναφορικά με την ευθύνη των συγγενών, πρέπει να επισημάνω ότι βασική αρχή του ποινικού δικαίου είναι ότι καθένας ευθύνεται για τις πράξεις ή τις παραλέιψεις του και μόνο. Όχι για ό,τι έκαναν συγγενείς ή φίλοι του. Γιατί θα πρέπει να κατασχεθεί η περιουσία μου επειδή, για παράδειγμα, ο ξάδερφός μου, τον οποίο έχω να δω 1-2 χρόνια έβαλε μία φωτιά, ή επειδή ο αδερφός μου (ο πατέρας ή η μητέρα μου, δεν έχει σημασία) με τον οποίο έχω τσακωθεί και δεν μιλιέμαι έκαψε την περιοχή της Αρεόπολης? Και τί γίνεται αν η σύζυγός μου, με την οποία είμαι σε διάσταση χωρίς ακόμα να έχω πάρει διαζύγιο, βάλει την φωτιά? Θα είμαι και εγώ υπόλογος για τις πράξεις της ή όχι?

Δεν μιλάω για την περίπτωση που ο αδερφός μου (ή, ή, ή ... κλπ) προκαλέσει μία πυρκαγιά και εγώ τον καλύψω και τον βοηθήσω να διαφύγει την σύλληψη. Τότε εφαρμόζεται το άρθρο 231 ΠΚ (υπόθαλψη εγκληματία), με βάση το οποίο τιμωρείται ο συγγενής που θα καλύψει τον δράστη – αν και υπάρχει ένα παραθυράκι σε περίπτωση που η υπόθαλψη αφορά στενό συγγενή (γονείς, τέκνα, αδέρφια κλπ).

Ο νόμος δεν μπορεί ποτέ να είναι περιπτωσιολογικός, ώστε να προβλέπεται κάθε πιθανή ή απίθανη περίπτωση. Αντίθετα, είναι γενικός και αναφέρεται σε αόριστο και μη προσδιορίσιμο εκ των προτέρων αριθμό προσώπων και περιπτώσεων και εναπόκειται στον εφαρμοστή του δικαίου να κάνει την υπαγωγή μίας συγκεκριμένης περίπτωσης σε κάποια διάταξη. Αυτό είναι δυστυχώς κάτι που ξεχνά ο νομοθέτης μας και καταλήγουμε να έχουμε πολυνομία (πολλές φορές με αντιφατικές ρυθμίσεις) και ουσιαστικά ανομία.


Τέλος γράφεις: «Ας αποκτήσουμε επιτέλους ένα ειδικό σώμα εθνικής ασφάλειας, πλήρως εξοπλισμένο και ειδικά εκπαιδευμένο, με μοναδικό καθήκον την αναζήτηση, εντοπισμό, σύλληψη και οδήγηση στο ελληνικό έδαφος και στο ελληνικό δικαστήριο κάθε υπόπτου για εθνικά εγκλήματα, ανεξαρτήτως εθνικότητας και τόπου όπου γίνεται η σύλληψη. Υπάρχει το διεθνές προηγούμενο όχι μόνο στις μεγάλες δυνάμεις αλλά και σε χώρες της περιοχής μας (Τουρκία, Ισραήλ, ...) και στο τέλος – τέλος τόσα λεφτά ρίξαμε για την περιβόητη ασφάλεια τον καιρό της Ολυμπιάδας, ας μείνει και κάτι σε αυτό τον καημένο τον Έλληνα... »


Αυτή είναι η μοναδική πρόταση που κάνεις, με την οποία συμφωνώ, ίσως επειδή είναι γενική και αόριστη και επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες. Βέβαια θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί σχετικά (α) με το ποιός θα στελεχώνει ένα τέτοιο σώμα, (β) με τα κριτήρια επιλογής των μελών του (πανελλαδικές εξετάσεις που θα ευνοούν όσους παπαγάλισαν την εξεταστέα ύλη?). Ποιά η διαφορά του από την ΕΛ.ΑΣ., ή το σώμα ειδικών φρουρών που ήδη υπάρχουν? Ποιός θα τους εκπαιδεύσει? Ποιός θα εξασφαλίσει ότι και αυτό το σώμα δεν θα γίνει βορά στις πελατειακές σχέσεις που οι πολιτικοί μας αναπτύσσουν με τους ψηφοφόρους τους (δεν ισχύει αυτό βέβαια γι όλους τους πολιτικούς – πιστεύω να υπάρχουν εξαιρέσεις). Όπως παρατηρούμε το τελευταίο διάστημα τα πολιτικά κόμματα δεν κατάφεραν (ή δεν θέλησαν) να μαζευτούν γύρω από το ίδιο τραπέζι για να αντιμετωπίσουν από κοινού την λαίλαπα των πυρκαγιών που συνεχίζουν το «έργο» τους για έκτη μέρα σήμερα (είναι Τετάρτη βράδυ τώρα που γράφω αυτά).


Συγνώμη αν κούρασα με την πολυλογία μου, απλά με ενέπνευσε το σχόλιό σου και ένιωσα την ανάγκη να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Δεν επιδιώκω να πείσω για την ορθότητα των απόψεών μου (αν κάτι μου έμαθαν τα νομικά είναι ότι το αντικειμενικά ορθό είναι σπάνιο), μου αρκεί να καταγραφεί ο αντίλογος, ή μάλλον ο αντίθετος λόγος.


Ευχαριστώ για το βήμα που μου δόθηκε.

Γυναικείος οργασμός και άλλα ανέκδοτα...

Λοιπόν, Παρασκευή που είναι, Σαββατοκύριακο που έρχεται, αρχίζει και το πρωτάθλημα, ήρθε η ώρα να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους (αισχύνη και καταισχύνη ποΡνηρόμυαλοι, αμέσως το μυαλό σας στα γνωστά πράγματα και τη γνωστή θέση, αμήν...).

Για να συνεισφέρω λοιπόν στην προσπάθεια που θα κάνει για μια ακόμα φορά σύσσωμος ο ανδρικός πληθυσμός αυτό το Σαββατοκύριακο να «αποτινάξει» μύθους αιώνων, παραθέτω συγκεντρωμένα διάφορα ψήγματα γνώσης, απαντήσεις σε ερωτήσεις για ένα από τα πλέον καυτά (επίκαιρη έκφραση) ζητήματα: το γυναικείο οργασμό.

Ερώτηση: Υπάρχει ασφαλής τρόπος για να έχει μια γυναίκα οργασμό;
Απάντηση: Ο πιο ασφαλής τρόπος είναι να αποφασίσει ότι θα έχει. Ο δεύτερος πιο ασφαλής τρόπος είναι να αποφασίσει να μην το σκέφτεται.

Ερώτηση: Γιατί δεν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια για το αν μια γυναίκα είχε οργασμό;
Απάντηση: Επειδή, ως χαχαμίκοι, τις ρωτάμε ευγενικά και μελιστάλαχτα και τις βάζουμε να ορκιστούν και από πάνω. Τι τα θες, σιγά μη μας πουν την αλήθεια, αν μεν πει ΝΑΙ τότε θα ξυπνήσει μέσα σου ο γλυκούλης βλάκας του "μ' αγαπάει, δε θέλει να με πικράνει", "τι ευγενικά που μου λέει τα ψέματα", "ναι, αλλά γιατί το λέει λαχανιασμένα, γιατί δεν μου το λέει με ενθουσιασμό;", αν όμως πει ΟΧΙ, τότε είναι που «δεν δικαιούσαι δια να ομιλείς».

Ερώτηση: Καλά δεν υπάρχει τρόπος να το μάθουμε ή τουλάχιστον να το «πλησιάσουμε»;
Απάντηση: Well, ζητείστε της σε ανύποπτο χρόνο έναν καφέ. Απροσδιόριστοι βιολογικοί λόγοι θα την οδηγήσουν προς το μπρίκι. Αν αρχίσει το μπούρου-μπούρου (στα γυναικεία σημαίνει "φτιάξ' τον μόνος σου") τότε το όραμα της (Ω ΝΑΙ!) έχει απομακρυνθεί. (άσε με, άσε με...)

Ερώτηση: Καλά και όλα αυτά που γράφουν οι ίδιες στα περιοδικά;
Απάντηση:
Well, μην πιστεύετε ποτέ τα γυναικεία περιοδικά, ούτε οι ίδιες που τα γράφουν δεν τα πιστεύουν.

Ερώτηση: Εγώ πιστεύω ότι τα πάντα είναι θέμα εξάσκησης και τριβής.
Απάντηση:
Κοίτα, πως να στο πω, σίγουρα η κατ' ιδίαν προπόνηση βελτιώνει τις επιδόσεις, δεν ισχύει μόνο για τους άντρες αυτό. Αλλιώς είναι να ξέρεις τη διαδρομή που πας κι αλλιώς να πηγαίνεις ψάχνοντας.
Συμβουλή: Μην το παίξεις «προπονητής» την έβαψες, όταν εξαντλήσεις όλο το σετ οδηγιών (κόψ'το όλο δεξιά, λίγο πιό πάνω, έλα όπως έρχεσαι, άχ καλέ μου πιό μέσα, δώσε λίγο προς τα έξω, έτσι-έτσι-έτσι-έτσι...) και επιτέλους «παρκάρεις τη νταλίκα», θα ανακαλύψεις ότι εξακολουθείς να είσαι στο δικό σου κόσμο, όπου εκείνη δεν πρόκειται να έρθει.

Ερώτηση: Ναι, δηλαδή όταν λέει ότι φτάνει σε οργασμό τι εννοεί;
Απάντηση:
Κοίτα, μην παρεξηγηθείς, εννοεί ότι κάπου αλλού ήταν πριν. Και αυτό δικαιολογημένα μας βάζει σε σκέψεις: από πού έρχεται; Και που ήμουνα εγώ όταν αυτή ήταν εκεί; Διότι μόνη της αποκλείεται να ήταν. Κι αν δεν ήμουν εγώ εκεί σημαίνει ότι ήταν κάποιος άλλος!

Ερώτηση: Μήπως κάθε μέρα δεν μπορούμε να έχουμε αποτέλεσμα, μήπως είναι καλύτερο κάθε δεύτερη μέρα;
Απάντηση:
Μεγάλε, δεν είσαι η MRB, άσε τις μετρήσεις τάσεων, κοίτα τι κάνεις σήμερα, αύριο είναι μια άλλη μέρα.

Ερώτηση: Δηλαδή, αν την κάνω να έρθει σε οργασμό είμαι και πολύ μάγκας...
Απάντηση:
Ώπα, πάρτο αλλιώς γιατί θα βρεις, όταν μια γυναίκα έχει οργασμό δε σημαίνει ότι νίκησες εσύ. Αυτή νίκησε. Και της αξίζουν συγχαρητήρια.

Ερώτηση: Με τη γλώσσα έχω καλύτερα αποτελέσματα.
Απάντηση:
Αν η γλώσσα υποκαθιστούσε πλήρως το πέος, θα έπρεπε πρώτα απ' όλα να ήταν μακρύτερη.

Ερώτηση: Κοίτα, πιστεύω ότι το κόλπο είναι να είσαι ευγενικός μαζί της από την αρχή, να την χαλαρώνεις...
Απάντηση:
Ναι, πάρε μαζί σου και τα σοκολατάκια του κ. πρέσβη... Τι λες ρε φίλε, το κρεβάτι δεν είναι χώρος δεξιώσεων. Αν τα «παρακαλώ» και οι αβρότητες έπαιζαν κάποιο ρόλο πάνω τους, τότε οι φορτηγατζήδες, οι άγνωστοι βιαστές και οι άλλες ανάλογες ομάδες πληθυσμού δεν θα αποτελούσαν δημοφιλή "πρώτη ύλη" στις φαντασιώσεις τους.

Ερώτηση: Καλά και αυτά που βλέπουμε στο σινεμά, όλα ψεύτικα;;
Απάντηση: Σαφώς !! Σκέψου λίγο τι σημαίνει ηθοποιός... Οι πρωταγωνίστριες στις ταινίες πορνό δεν έχουν οργασμό, είναι ηθοποιοί καλές για ένα ρόλο. Ερώτηση δική μου τώρα: είναι συμπτωματικό που ο οργασμός που η Μεγκ Ράιαν («Όταν ο Χάρι γνώρισε την Σάλι») υποδύθηκε έμοιαζε απελπιστικά με τους οργασμούς στις «Αφιονισμένες Παρθένες: Η επιστροφή»; Απαντώ: απλά ο σκηνοθέτης ήθελε να είναι σίγουρος και πάτησε σε κλισέ που έχουν προκύψει άλλωστε από προπόνηση αιώνων...

Ερώτηση: Κοίτα, δε στέκει λογικά: οι περισσότερες γυναίκες έχουν υποκριθεί κάποτε στην ζωή τους και όλοι οι άντρες πιστεύουν ότι δεν έχουν υποκριθεί με αυτούς ειδικά.
Απάντηση:
Ακόμα δεν έχει ανακαλυφθεί γιατί ο γυναικείος οργασμός δεν γίνεται εμφανής και αδιαμφισβήτητος όπως ο αντρικός. Κατά βάθος, όταν μια γυναίκα φτάνει σε οργασμό εσείς είστε απλώς το κοινό της. Πάντως, τα ουρλιαχτά δεν τεκμηριώνουν τίποτα.

Ερώτηση: Καλά γιατί ασχολούνται όλοι με τον γυναικείο οργασμό;;
Απάντηση: Οι ατέλειωτες συζητήσεις για το γυναικείο οργασμό είναι σχεδόν το μόνο πράγμα που επιβίωσε από τη δεκαετία του '70. Ολόκληρη δεκαετία δεν μπορεί να την αφήσουμε να πάει ντούκου...

Ερώτηση: Πόσο χρόνο χρειάζεται μια γυναίκα για να φτάσει σε οργασμό;
Απάντηση: Είναι σαν το ποδόσφαιρο, όταν παίζεις απέναντι σε σφιχτή άμυνα το δύσκολο είναι να μπει το πρώτο «γκολ». Ο δεύτερος οργασμός θα έρθει ακριβώς στο μισό χρόνο σε σχέση με τον πρώτο, ο τρίτος στο 1/4 του χρόνου κ.ο.κ.
Σημείωση: Όλα αλλάζουν, όταν παίζεις «εκτός έδρας»: όταν βρίσκονται στις γόνιμες μέρες, φτάνουν σε οργασμό πιο εύκολα και πιο γρήγορα! Τώρα αν αυτό δεν είναι «ασύμμετρη απειλή» και «συνωμοσία» τι είναι;

Ερώτηση: Μπορούμε να φτάσουμε μαζί σε οργασμό;
Απάντηση:
Ωραία ερώτηση, θα απαντήσω σε απλά μαθηματικά: κατά μέσο όρο, μια γυναίκα χρειάζεται περίπου 8 λεπτά για να έρθει σε οργασμό. Ένας άντρας χρειάζεται μόνο 2 με 3 λεπτά.
Πρώτο Σχόλιο: Ύψιστε τα πάντα εν σοφία (έστω και «νοσηρή»...) εποίησες...
Δεύτερο Σχόλιο: αναπόφευκτο συμπέρασμα: μια γυναίκα χρειάζεται ή 4 άντρες των δυο λεπτών ή 3 των τριών λεπτών και να μείνουν ρέστα 60 δευτερόλεπτα, άρα απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή !!

Ερώτηση: Πόσο διαρκεί ο γυναικείος οργασμός ξέρουμε τουλάχιστον;
Απάντηση: Δύσκολο να πεις, πάντως το ομαδικό παιχνίδι έχει καλύτερα αποτελέσματα: ο χρόνος που διαρκεί ο γυναικείος οργασμός όταν προέρχεται από αυνανισμό είναι πολύ μικρότερος από το χρόνο που διαρκεί ο γυναικείος οργασμός όταν συνεργάζονται δύο παίκτες μεταξύ τους.

Ερώτηση: Όταν είναι μαζί μου, λέει, «δεν έχει οργασμό», τι εννοεί;
Απάντηση: Κατ' αρχήν, άλλο το «δεν έχω οργασμό» και άλλο το «δεν έχω οργασμό μαζί σου», ξεκαθάρισε μας πως το λέει ακριβώς. Το «μαζί σου» μπορεί να οφείλεται ακόμα και στο γεγονός ότι μια μικρή λεπτομέρεια επάνω σου «δεν της κάθεται», π.χ. ο αγκώνας σου που πετάει παράξενα και έχει δέρμα λίγο πιο ασπρουλιάρικο. Αυτό αποδεικνύει πασιφανώς τα παρακάτω:
α. ο καλός θεούλης πήρε την απόφαση να συνεχίσει τη φάρσα του εις βάρος μας γύρω από το θέμα «νυν και αεί» και
β. δεν υπάρχει τελικά λόγος να νιώθουμε ένοχοι.

Ερώτηση: Την πρώτη φορά που το κάνουμε με μια καινούργια γκόμενα δεν έχει οργασμό, συνήθως το καταφέρνουμε με τη δεύτερη, τι κάνω λάθος;
Απάντηση: μην ανησυχείς παλικάρι μου, θυμήσου «τα πάντα εν σοφία εποίησε...». Συνήθως όταν μπει νέος παίκτης στην ομάδα, θέλει κανα-δυο παιχνίδια για να στρώσει. Αυτό ισχύει ακόμα και για τους περιβόητους «παίκτες ενδεκάδας», η διαφορά που έχουν αυτοί είναι ότι μόλις στρώσουν κάνουν «...και γαμώ τα παιχνίδια». Έτσι γίνεται και με το σεξ: ο οργασμός με έναν καινούργιο "συμπαίκτη" έρχεται πάντα μετά τις δυο-τρεις πρώτες φορές.
Εξαίρεση πρώτη: να έχεις πιεί ακόμα και το οινόπνευμα από το φαρμακείο...
Εξαίρεση δεύτερη: τα one night stands... εσείς μπορεί να μην το ξέρετε ότι είστε one night stand αλλά εκείνη πάλι το ξέρει.
Σχόλιο: ευχαριστούμε Γέροντα που τα έκανες τόσο απλά και εύκολα. Λες και δεν είχαμε άλλες δουλειές να κάνουμε...

Ψάχνοντας θα μαζέψουμε κι άλλα αν και είναι γεγονός ότι καμία εγκυκλοπαίδεια δεν γράφει τίποτα ξεκάθαρο γύρω από το θέμα του γυναικείου οργασμού. Το μόνο σίγουρο είναι πως δε χρειάζεται άγχος. Σε τελική ανάλυση, αν σε κάθε ματς είχαμε και δύο τρία «χατ-τρικ» κανείς δε θα ασχολιόταν. Λάβε επίσης υπ' όψιν σου φίλε αναγνώστη ότι όλοι οι άντρες τις ίδιες αγωνίες έχουμε επί του θέματος, ακόμα και οι άντρες μέντιουμ: κάποιος μας κάνει πλάκα με το θέμα «γυναικείος οργασμός» και δεν έχουμε πάρει πρέφα το γιατί. Έτσι το ρίχνουμε στα ανέκδοτα για να χαλαρώσουμε:

Ανέκδοτο πρώτο: Η φράση "ποτέ δεν είχα οργασμό μαζί σου" είναι πολύ επώδυνη για τον παραλήπτη. Μέχρι ο παραλήπτης να αναρωτηθεί: "Τότε γιατί έμεινες;"

Ανέκδοτο δεύτερο:
Η ερώτηση "τελείωσες" είναι χειρότερη από την ερώτηση "σου άρεσε;". Γι'αυτό η ερώτηση "σου άρεσε;" είναι προτιμότερη από την ερώτηση "τελείωσες;".

Και στο κάτω-κάτω υπάρχει πάντα και το τρίτο ανέκδοτο: Γιατί οι γυναίκες υποκρίνονται οργασμό; Διότι νομίζουν ότι μας νοιάζει!!

Μάθανε ότι γ@μίομ@στε...

Άκουγα χθες ειδήσεις για τους «γύφτους» που γύριζαν από τράπεζα σε τράπεζα και μάζευαν τριχίλιαρα, χωρίς να δικαιούνται ούτε καν την πρώτη φορά αποζημίωση. Εκεί κατάλαβα πως προέκυψε το «μάθανε ότι γαμιόμαστε, πλακώσανε κι οι γύφτοι».

Πειράζει που πραγματικά χάρηκα που μάζεψε καμπόσους η αστυνομία;;

Πειράζει που εύχομαι και παρακαλάω να μαζέψουν και τους υπόλοιπους και να τους χώσουν φυλακή χωρίς ελαφρυντικά και ειδικές διευκολύνσεις;;

Πειράζει τέλος που όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι συμπεριφορές και όσοι τους υποστηρίζουν θα με βρίσκουν πάντα ενάντιο, τόσο εμένα όσο και όσους μπορώ να επηρεάσω;;

30.8.07

Η περιφρόνηση του πολίτη (αναδημοσίευση)

Σήμερα, με τον πρωινό καφέ, ανακάλυψα τυχαία ένα εξαίρετο κείμενο, χαρακτηριστική απεικόνιση της «ασύμμετρης απειλής» που έγραφα σε παλαιότερο σχόλιο: του κακού μας εαυτού.
Τους αγνάντευα από μακρυά. Βαδίζανε μεσ' το σκοτάδι εις φάλαγγα κατ’ άνδρα, κρατώντας ο καθένας έναν αναμμένο δαυλό. Θα νόμιζες πως είναι καλόγεροι που ψάλλουν το miserere. Όμως όχι. Ήταν οι ταξιτζήδες που έκαναν πορεία. Και 'γω, ανήμπορος να προχωρήσω, τους παρακολουθούσα μέσα απ’ το τζάμι του ακινητοποιημένου αυτοκινήτου μου. Η […] - {για τη συνέχεια πιέστε πάνω στο κείμενο}
Συγγραφέας ο Διονύσης Γουσέτης και αναδημοσιεύει με την άδεια του συγγραφέα ο Λεωνίδας Ηρακλειώτης στο ιστολόγιο του οποίου σας παραπέμπει το link του κειμένου και του τίτλου. Τους ευχαριστώ και τους δύο, ανεπιφύλακτα.

Επίσης ανεπιφύλακτα συνιστώ να διαβάσετε το κείμενο. Μπορεί να ξυπνήσει μέσα σας συνειδήσεις και αντανακλαστικά που τόσο έχουμε ανάγκη ως λαός και ως έθνος.

Φαντάσου... και μη γελάσεις αν δε σου πώ!

Φαντάσου τώρα να βγεις το πρωί από το σπίτι σου για τη δουλειά και
...πριν προλάβεις να χαρείς...
...να σε κουτσουλίσει πουλί (πετούμενο, όχι από τα άλλα)...
...και να είναι και από 'κείνα τα μεγάλα που όταν αποφασίσουν να χέσουν, ξεκωλώνονται !!

Φαντάσου επίσης να είσαι και στολισμένη (ως γνήσια ξανθιά !!) και να σε πάρουν τα «σκάγια» από πάνω μέχρι κάτω...

Μην ακούσω γέλια, δε θέλω κακίες για το κοριτσάκι !!! Ντροπή !!! Εγώ γιατί γελάω; Εγώ δικαιούμαι !!!

Η ιστορία έχει και συνέχεια, καθώς μετά το πρωινό «χέσιμο» η λαοπρόβλητη ξανθιά της ιστορίας έφαγε και «φτύσιμο» γιατί ήταν και ξεχασιάρα. Η πλάκα ήταν ότι πριν το «φτύσιμο» έφαγε και «στήσιμο» στην ουρά !!!

Ξαναγελάω, μην ξεχνάτε δικαιούμαι !!! Σιωπή εσείς !!!

Ευτυχώς παιδιά που τρίτωσε το κακό γιατί δε μας έβλεπα καλά...

Τώρα γελάστε όλοι μαζί...

Εγώ πάντως θα προτείνω στο διαχειριστή της πολυκατοικίας της να έχει μόνιμα δυο τρεις ομπρέλες στην είσοδο για κάθε χρήση, αν την άλλη φορά η φίλη μας πέσει πάνω σε κανένα «κοπάδι» φαντάζεστε τι έχει να γίνει και τι θα τραβήξουμε;; (άσε με, άσε με....)

Οι τρεις διάκονοι και το κουδουνάκι...

Είναι ένα από τα πολλά πράγματα που «έπνιξε» η φωτιά: έλεγα θα γυρίσω από διακοπές και θα το «ρίξω», να γελάσει ο κόσμος. Δυστυχώς, πριν ακόμα γυρίσω, είχε μαυρίσει η ψυχή μου...
Τέλος πάντων, ακόμα και αν ένα ανέκδοτο δεν φέρνει πίσω 64 (και πλέον...) ανθρώπους θα βοηθήσει να χαλαρώσουμε και να συγκεντρωθούμε στην επόμενη μέρα. Πάμε λοιπόν...

Τρεις μοναχοί είναι ένα βήμα πριν χριστούν διάκονοι και ο αρχιδιάκονος τους λέει ότι πρέπει να περάσουν ένα τελευταίο τεστ. Τους βάζει σε ένα δωμάτιο τους βάζει να γδυθούν και τους κρεμάει στο πουλί τους ένα κουδουνάκι. Οι μοναχοί μένουν έκπληκτοι αλλά δεν μιλούν. Ανοίγει την πόρτα ο αρχιδιάκονος και μέσα μπαίνει μια πανέμορφη κοπέλα φορώντας κάτι πολύ σέξι ρούχα, η οποία αρχίζει να χορεύει αισθησιακά μπροστά από τον πρώτο μοναχό.
- "Τιν-τιν-τιν", ακούγεται το κουδουνάκι του.
- "Αδερφέ Γεώργιε δεν το περίμενα από εσένα, πήγαινε να κάνεις ένα κρύο ντους και να προσευχηθείς για την αδυναμία σου να αντισταθείς στον πειρασμό."
Μετά η γυναίκα πάει μπροστά στον δεύτερο μοναχό και αρχίζει να κάνει στριπτήζ, βγάζοντας τα ρούχα της.
- "Τιν-τιν-τιν", ακούγεται το κουδουνάκι του.
- "Αδερφέ Ιωάννη, δεν μπόρεσες να αντισταθείς στον πειρασμό, γι' αυτό πήγαινε και εσύ να κάνεις ένα παγωμένο ντους και να προσευχηθείς για συγχώρεση."
Μετά η γυναίκα πάει στον τελευταίο μοναχό και κάνει τα ίδια. Καμία ανταπόκριση. Αυτή γδύνεται τελείως και αρχίζει να τρίβεται πάνω του αλλά από τον μοναχό καμία ανταπόκριση. Τελικά η γυναίκα κουράζεται και φεύγει.
- "Αδερφέ Κώστα μπράβο σου, μόνο τώρα κατάλαβα την αληθινή δύναμη της ψυχής σου. Τώρα πήγαινε και εσύ στα ντους μαζί με τους άλλους μοναχούς."
- "Τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν-τιν", ακούγεται έντονα το κουδουνάκι του.

29.8.07

Το παράπονο του πυροσβέστη...

Γράφτηκε από τον εθελοντή δασοπυροσβέστη Νίκο Φιλιππόπουλο, που τραυματίστηκε στη φωτιά της Πεντέλης, και κυκλοφόρησε μέσω e-mail στις 21.08.2007, εγώ το βρήκα σε κάποιο blog και το αναδημοσιεύω, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο...
"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα".

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας. Θα ήθελα να ξεχάσω τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουνε καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Τα αφεντικά του λείπανε διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό. Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.

Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού,
Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες,
Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας,
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας,
Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες,
Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά,
Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν.

Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν,
δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή,
δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροιδεύουν τους εθελοντές,
δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ, για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα,
δεν θα ξεχάσω οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα, θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου,
δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη. Σας ευχαριστώ.

Και δεν θα ξεχάσω να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.

Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας; Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω; πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου...

Φτάνει πια η ανευθυνότητα στο δημόσιο...

Σπουδαίοι δημόσιοι υπάλληλοι !! Έκαναν λάθος ακόμα και στις βάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι έκαναν λάθος. Το ΓΕΕΘΑ έστειλε λάθος δισκέτα, είναι η αιτιολογία. Προσέξτε το ανώνυμο του πράγματος: το ΓΕΕΘΑ, όχι ο Χ διευθυντής ή στέλεχος ή υπάλληλος του ΓΕΕΘΑ. Φοβερά πράγματα...

Πως θα σας φαινόταν μάλιστα αν σας έλεγα ότι σίγουρα ο συγκεκριμένος που έκανε τη μαλακία είναι ήδη υπό την προστασία του τοπικού εργατοπατέρα, μην τυχόν και υποστεί «πολιτική δίωξη» (είναι η νέα ορολογία όταν αποδίδονται ευθύνες επί ανικανότητας), και περπατά στους διαδρόμους επιχαίρων και ανακουφισμένος έτοιμος να ξαναχτυπήσει...

Το εύκολο είναι να βγούμε και να πούμε «φταίει ο υπουργός», έτσι είχαμε μάθει τόσα χρόνια επί Παπανδρέου και ειδικά επί Σημίτη. Πάντα έφταιγε κάποιος άλλος, πέρα και πάνω από εμάς, εμείς έπρεπε να παραμένουμε στο απυρόβλητο και - στο τέλος τέλος - «άμα θές να γίνει η δουλειά σου, πρέπει να βοηθήσεις κάπω, έχουμε και ανάγκες...»

Ο όποιος υπουργός φταίει για ένα πράγμα: που δεν τους έκοψε τον κώλο άμεσα, που δεν τους πέταξε έξω τους άχρηστους, ευθυνόφοβους και βολεψάκηδες υπαλλήλους από την πρώτη μέρα, να ξεβρομίσει ο τόπος.

Και θα φταίει διπλά αν, σήμερα κιόλας, με συνοπτικές διαδικασίες (όχι πολυπρόσωπες επιτροπές, μακρόχρονες Ε.Δ.Ε. και άλλες τέτοιες συνδικαλιστικές παπαριές που κουκουλώνουν το πρόβλημα μέσα από την απόσειση της ευθύνης αντί να το λύνουν....) δε «βγει»:
  • να ενεργοποιήσει επί τόπου όλο το μηχανισμό ώστε άμεσα να διορθωθεί το λάθος με τη λογική ότι «δεν φεύγει κανείς από το γραφείο του αν δεν υπάρξει πλήρης αποκατάσταση του λάθους» και με «δωρεάν παροχή» αυτής της εργασίας ως ελάχιστη ένδειξη συγγνώμης για το λάθος
  • να ενημερώσει το λαό ποιος από τους υπαλλήλους που πληρώνουμε αδρά έκανε το λάθος με όνομα και επώνυμο,
  • να τον θέσει άμεσα σε διαθεσιμότητα και να τον στείλει επί τόπου για υποχρεωτική εντατική επανεκπαίδευση και επανεξέταση για να επιστρέψει στην ενεργή υπηρεσία,
  • αν ο οποιοσδήποτε υπάλληλος αρνηθεί ή δεν συμμετάσχει σε κάτι από τα παραπάνω να τον στείλει σπίτι του με συνοπτικές διαδικασίες, διαφανείς και δημόσιες,
  • να λάβει και να ανακοινώσει συγκεκριμένα μέτρα διοικητικού χαρακτήρα (με κατεύθυνση περιορισμό γραφειοκρατίας και διαδικασιών μέσα από σαφές και ξεκάθαρο οργανόγραμμα και περιγραφή καθηκόντων κ.λπ.) ώστε να αποτραπούν τα ίδια λάθη μελλοντικά.
Αυτά γίνονται στην οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία άμεσα με ευθύνη του αντίστοιχου διευθυντή, δεν έχω δει σε αυτές που προοδεύουν επιτροπές επί επιτροπών και συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, έχω δει σκυμμένα κεφάλια, αίσθημα ευθύνης και δουλειά !! Ε, ας το δούμε μια φορά και στο δημόσιο τομέα της χώρας μας. Εδώ το Βέλγιο λειτουργεί έξι μήνες ουσιαστικά χωρίς κυβέρνηση, δεν ακούσαμε να κατέρρευσε το σύμπαν. Φαντάζεστε να κάναμε το ίδιο πείραμα εδώ ;

28.8.07

Ντροπή για την UEFA τα «δύο μέτρα και σταθμά» με τους νεκρούς !!!!

Καταπληκτικό, φοβερό, ασύλληπτο... Κοίτα τι μαθαίνεις όσο μεγαλώνεις...

Ζήτησε τη Δευτέρα το πρωί η ΑΕΚ από την UEFA να αναβληθεί το αποψινό της παιχνίδι με την Σεβίλλη για τα προκριματικά του Champions League λόγω της εθνικής μας τραγωδίας και του πένθους όχι μόνο για τα δάση μας αλλά - πρώτα και κύρια - για τους 63 τότε και 64 τώρα ανθρώπους που κάηκαν ζωντανοί. Η απάντηση της διοργανώτριας ΑΡΝΗΤΙΚΗ «για αντικειμενικούς λόγους» !!

ΕΞΗΝΤΑΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ (Ή ΜΗΠΩΣ ΕΞΗΝΤΑΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ) ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΠΕΝΘΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ, μπορούν να συμβιβαστούν με ένα απλό μαύρο περιβραχιόνιο...

Σήμερα - δυστυχώς - είχαμε ένα ακόμα ατυχές περιστατικό. Ο εικοσιδυάχρονος ποδοσφαιριστής της Σεβίλλης Πουέρτα, ο οποίος από την προηγούμενη εβδομάδα νοσηλευόταν στην εντατική μετά από διπλό καρδιακό επεισόδιο κατα τη διάρκεια αγώνα της ομάδας του, πέθανε το πρωί.

Αναγκαία παρένθεση στο σημείο αυτό: ΣΥΛΛΗΠΗΤΗΡΙΑ στην οικογένεια του τόσο την φυσική όσο και την αθλητική, ΣΥΛΛΗΠΗΤΗΡΙΑ θερμά και ειλικρινή. Κλείνει η παρένθεση.

Επί τόπου, οι μεγάλοι άρχοντες (ή μήπως θα έπρεπε να πούμε νονοί και νταβατζήδες;) του ποδοσφαίρου αποφάνθηκαν: το παιχνίδι αναβάλλεται λόγω του θανάτου του Ισπανού ποδοσφαιριστή !! Ορίστε η είδηση από το επίσημο site της UEFA: «Following the tragic news of the death of Sevilla FC player Antonio Puerta this afternoon, UEFA has confirmed the postponement of tonight's UEFA Champions League third qualifying round second-leg match between AEK Athens FC and Sevilla FC», έτσι για να μην μας παραμυθιάζουν ότι την αναβολή ζήτησαν οι δύο ομάδες....

Προφανές λοιπόν το συμπέρασμα: 1 > 64 (ή μήπως να πω Ένας Ισπανός ποδοσφαιριστής > 64 Έλληνες πολίτες). Δεν ξέρω αν κάνω λάθος στο συλλογισμό μου, αν ναι παρακαλώ διορθώστε με...

Όχι δεν είμαι ΑΕΚ, όχι δεν είμαι Σεβίλλη, όχι δεν είμαι εθνικιστής, ούτε από αυτούς που φρονούν ότι η ζωή μας πρέπει να ανατρέπεται και να υποστέλλει σημαία μόλις συμβεί κάποιο αρνητικό περιστατικό, βαρύ ή ελαφρύ...

Είμαι όμως από αυτούς που πιστεύουν ότι δεν μπορούμε να έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά, όπως τόσο ανερυθρίαστα έκανε η UEFA.

Ή σεβόμαστε το εθνικό πένθος εκατομμυρίων Ελλήνων και αναβάλλουμε το παιχνίδι από τη Δευτέρα ή διεξάγεται κανονικά το παιχνίδι με μαύρο περιβραχιόνιο και πένθος για 65 ανθρώπους, 64 από τη μία πλευρά και 1 από την άλλη.

Τους φτύνω κατά πρόσωπο (να μην τους βασκάνω, ας γελάσω) !!! Είναι λίαν επιεικώς ανθρωπάκια, χαμηλού επιπέδου και αξίας, χωρίς ηθικές αντιστάσεις.

Προτείνω ως αντίδραση σε όλα τα φετινά παιχνίδια των διοργανώσεων της UEFA οι Έλληνες φίλαθλοι να γυρίζουν την πλάτη στην έναρξη κάθε παιχνιδιού όταν θα εμφανίζεται η σημαία της UEFA και θα ακούγεται ο ύμνος της. Εάν μπορούν να συμμετάσχουν στη διαμαρτυρία αυτή και οι ποδοσφαιριστές των Ελληνικών ομάδων χωρίς κυρώσεις, ας το κάνουν και αυτοί.

Ίσως έτσι αλλάξει κάτι, αλλά ακόμα κι αν δεν αλλάξει τουλάχιστον θα έχουμε διατηρήσει ως λαός την περηφάνια και την αξιοπρέπεια μας...

Υ.Γ. Κάτι ήξερε ο Φερέρ που έλεγε ότι ξέρει πως «λειτουργούν τα πράγματα» στην UEFA....

Ρε συ, μήπως «φταίει το κράτος»;;

Φτάνει πια, μπούχτισα να βλέπω και να ακούω μαλακίες σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, σκυλεύουμε το ίδιο μας το κουφάρι ως λαός και ως χώρα και πρέπει να το καταλάβουμε τώρα, πριν να είναι αργά...

Μπούχτισα από τον νεοέλληνα που για να κουνήσει τον κώλο του και να γνοιαστεί για το σπίτι του θέλει δεκαπέντε παρατρεχάμενους, ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο, καναδυό περιπολικά, ένα φαντάρο να βαράει σκοπιά στην «πύλη», νερό, πολύ νερό κ.λπ., κ.λπ. (αν σας βρίσκεται και κανένας υπουργός, δε μας πέφτει και άσχημα...) κι όταν δεν τα 'χει «φταίει το κράτος».

Μπούχτισα από τον μαλάκα συμπολίτη που του «φταίει το κράτος» γιατί αυτός τα έχει όλα σωστά οργανωμένα στο μυαλό του αλλά κανείς ποτέ δεν τον ρώτησε, αυτόν τον πάνσοφο...

Μπούχτισα από όλους αυτούς τους σοφούς και περισπούδαστους «εκπροσώπους» του πολιτισμού μας, δημοσιογράφους-τραμπούκους, αιώνιους πολιτευτές, μοντέλα γλάστρες και ηθοποιούς μαϊντανούς, χαραμοφάηδες ανταποκριτές της κοσμικής αλλαξοκωλιάς, όλον αυτό το συρφετό, τον εσμό που ξέρει να γεμίζει άχρηστες σελίδες στο περίπτερο και χαμένες ώρες στην τηλεόραση ανακυκλώνοντας την «αδελφοσύνη» τους και την ελεεινή ύπαρξη του σιναφιού τους με μόνιμη επωδό κάθε κουβέντας «φταίει το κράτος».

Βλέπουμε, βδομάδες τώρα όχι μόνο τις τελευταίες δύο τρεις μέρες, να γίνεται η γη μας «στάχτη και μπούλμπερη» και κανείς μας να μην βάζει τον εαυτό του δίπλα στη λέξη «υπεύθυνος», ούτε καν αυτοί οι δημόσιοι λειτουργοί - εκπρόσωποι μας που τους ορίζουμε εκπροσώπους μας για να είναι «υπεύθυνοι».

Λένε ότι «οι λαοί έχουν τις ηγεσίες που τους αξίζουν», σε εμάς η φράση αυτή έχει βρει το πλήρες νόημα της: ως λαός του καναπέ, έχουμε πολιτικούς του καναπέ, δημάρχους του καναπέ, σώματα ασφαλείας του καναπέ, δημόσιους υπαλλήλους, εκπαιδευτικούς, γιατρούς, συγγενείς, γείτονες, φίλους, πάντα του καναπέ.

Το μόνο μας πρόβλημα είναι που θα βάλουμε τον καναπέ μας, ώστε να έχουμε χώρο γύρω να πετάμε τα σκουπίδια μας για να μη μας ενοχλούν...

Για παράδειγμα, σε ένα τυπικό επαρχιακό ή αστικό δρόμο μπορεί να μη βρεις διαγράμμιση ή σήμανση, θα βρεις όμως στα σίγουρα, δεξιά και αριστερά, τα σημάδια που έβαλες πέρυσι (μπουκάλια, χαρτιά, κουτάκια αναψυκτικών) και στις λιγοστές πινακίδες αυτοκόλλητα, graffiti ή τα αποτελέσματα των σκοπευτικών αγώνων της Άνω Μαλακοσύναξης (όπου Άνω Μαλακοσύναξη, τοπονύμιο που δεσπόζει και απαντάται απ' άκρου εις άκρον στην ηπειρωτική Ελλάδα, αντίστοιχο με την Κάτω Μαλακοσύναξη που απαντάται κατά κόρον σε νησιωτική Ελλάδα, Κρήτη και βάλε).

Εσύ, ενθυμούμενος το νεράκι που ήπιες πέρυσι και βλέποντας ξανά τα «ίχνη» του προσανατολίζεσαι, «φταίει» όμως «το κράτος» που δεν κάνει τίποτα για να διορθώσει την κατάσταση...

...παύση, ...αεροπλάνο, ...(όχι "βύσσινο", αυτό το λέγε άλλος) καπνιά...

Για στάσου ρε μεγάλε Έλληνα, για πάμε λίγο πάλι από την αρχή....

Είπαμε «φταίει το κράτος» που εσύ πετάς ότι σκουπίδι έχεις από το παράθυρο για να μην λερώσεις την αμαξάρα σου.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που εσύ ψηφίζεις ότι βρίζεις.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που εσύ ψάχνεις αδιάκοπα μπας και σου κάτσει η «καλή» και είσαι από «λαμογιά» σε «λαμογιά».

Είπαμε «φταίει το κράτος» που εσύ λαδώνεις για να κάνεις τη δουλίτσα σου.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που εσύ, ρε μαλάκα, εδώ θέλεις να τ' ακούσεις, λαδώνεσαι για να κάνεις τη δουλίτσα των άλλων.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που έχτισες το αυθαίρετο σου στο δάσος που «έκαψες» και τώρα κωλογλείφεσαι και εκβιάζεις τον κάθε πολιτευτή να στο νομιμοποιήσει.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που τα κορόιδα οι Ευρωπαίοι δε σου «ακουμπάνε» πλέον τις επιδοτήσεις «στο χαλαρό» και ζητάνε να κάνεις για να δουν και κάποιο έργο με αυτά τα λεφτά (τι λέτε ρε μαλάκες, πως θα πληρώσω το Cayenne και τη μεζονέτα στη Βάρκιζα, με ένα ψωρομισθό μονάχα ;;).

Είπαμε «φταίει το κράτος» που φωνάζεις για αξιοκρατία μέχρι να “έρθει στα πράγματα ο κολλητός του μπαμπά” και να σε “τακτοποιήσει”.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που σε υποχρεώνει να πληρώνεις ανίκανους κρατικούς λειτουργούς, άσχετα αν αυτοί που σιχτιρίζεις είναι ο φίλος σου, ο θείος σου, ο γείτονάς σου, ο πατέρας σου.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που η πολιτική σου άποψη εξαντλείται στην πλαστική σημαιούλα που κουνάς ως σύμβολο εκτόνωσης της αιώνια καταπιεσμένης μαγκιάς σου.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που ο Πρόδρομος δε θα γίνει ποτέ Μπιθικώτσης, ούτε ο Φοίβος Ελύτης, τζάμπα πάει η προσπάθεια σου να τους καθιερώσεις παίζοντας μέρα νύχτα το σουξέ τους στη διαπασών.

Είπαμε «φταίει το κράτος» που δεν έστειλε τον υπουργό να κόψει τα χορτάρια από την αυλή σου και να κάνει ένα σέρβις στην υδροφόρα και το πυροσβεστικό του δήμου σου, πως θα πιεις απερίσπαστος το τσιπουράκι σου στο καφενείο τώρα που «φλογίζεσαι»;

Είπαμε «φταίει το κράτος» που δεν είναι εκεί που τους είπες την ώρα που τους είπες, τι πάει να πει έχει δικαίωμα και ο γείτονας, ναι, μετά όμως από σένα...

Είπαμε «φταίει το κράτος» που εσύ... άσε μεγάλε, συμφωνώ !! Γιατί τους ανέχεσαι και δεν τους μουτζώνεις; Έτσι μπράβο, και με τα δύο χέρια...

Μια στιγμή, κάτι λείπει !

Σε παρακαλώ, βάλε μπροστά σου ένα καθρεφτάκι, ένα μικρό, τόσο δα...

Μπράβο, τώρα ξαναμούτζωσε !!

Βλέπεις, τώρα μπορείς και τους μουτζώνεις όλους μαζί...

Τι είπες; Μουτζώνεις και τον εαυτό σου και δε σου αρέσει;

Ρε συ, μήπως «φταίει το κράτος» και γι' αυτό; Μάλλον έτσι είναι.

Ούφ, για μια στιγμή νόμισα ότι φταις εσύ, άσε μεγάλε, δύσκολο να σκέφτεσαι, πάρε τα κανάλια να καταγγείλουμε «το κράτος» και πάμε για ένα φρεντουτσίνο... Κερνάω...

Επιτέλους επιστρέφει ο εθνικός μας κτηματολόγος !! Δοξάστε τον !!

Τόπε, τόπε ο παπαγάλος, συγγνώμη, συγγνώμη (!!!) ο Γ.Α.Π. εχθές το βράδυ...
Είναι η ώρα να αντιμετωπίσουμε, με γνώμονα την αλήθεια, τα πραγματικά γεγονότα.
Να σκύψουμε με στοργή και αλληλλεγύη επάνω στις πληγές που άνοιξαν.
Τα πιο έμπειρα στελέχη της παράταξής μας, επεξεργάζονται σχέδιο αποκατάστασης και κοινωνικής, οικονομικής, οικολογικής ανασυγκρότησης της χώρας.
Εντός των επομένων ημερών, καταθέτω τις δεσμεύσεις μου για την επόμενη μέρα για αποκατάσταση των πληγέντων.
Δεσμεύσεις, που βασίζονται σε αλήθειες. Και αυτές, θα είναι η στέρεα βάση για την εθνική ανασυγκρότησή της χώρας μας.
Ανασυγκρότηση για τις πληγείσες περιοχές.
Ανασυγκρότηση με νέο μοντέλο ανάπτυξης.
Ανάπτυξη με επίκεντρο το περιβάλλον, την ιστορία και την παιδεία.
Ανάπτυξη που διασφαλίζει σιγουριά και ασφάλεια.
Που ανασυντάσσει ένα κράτος υπό κατάρρευση με κανόνες, αρχές, αξιοκρατία και διαφάνεια.
Που ξαναφέρνει την ελπίδα, την προοπτική και το χαμόγελο, στα πρόσωπα των Ελλήνων.
...κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες... συγγνώμη ο Λαλιώτης. Πεδίον δόξης λαμπρόν ανοίγεται εμπρός του... Άντε, εμπρός Κώστα μου να φέρουμε το κτηματολόγιο στα ίσα του, τι θα μας πάρει δα, άλλα δέκα-δεκαπέντε χρονάκια, τζάμπα πράμα...

Όχι τίποτε άλλο, βλέπω και τους παλιούς σου φίλους μέσα στη μελαγχολία και το παράπονο τώρα που κάθονται οι μπουλντόζες τους, τόσο που για να ξεσπάσουν «χτυπάνε» μια μεζονέτα στη Μύκονο με τις πισίνες και τα σχετικά της...

Αχ, νάξερες πόσο σε ευγνωμονώ κάθε φορά που βγαίνω για extreme-sports στην εθνική οδό στον Άγιο Στέφανο, φοβερό, τον άλλο μήνα θα φέρω να δοκιμάσω ένα από εκείνα τα αμερικάνικα αυτοκίνητα με τις τεράστιες ρόδες, να δω αν το πιάνουν οι λακκούβες...

Αχ, νάξερες πόσο θαυμάζω την προνοητική σου σκέψη κάθε φορά που κάθομαι στο νέο αεροδρόμιο μας χωρίς να έχω τον ήλιο να μου ζαλίζει το κεφάλι... Νοιώθω αμέσως ευρωπαίος !! Αφού, να σκεφτείς, έναν τύπο προχθές που σε κατηγορούσε γιατί λέει στην Ελλάδα έχουμε ήλιο και δεν τον εκμεταλλευόμαστε και διότι - λέει - οι φίλοι σου οι Γερμανοί είχαν κάτι άλλους φίλους με μπετά και μάρμαρα, τον καταράστηκα να μη βρίσκει ομπρέλα και ξαπλώστρα στη Μύκονο ούτε για δείγμα...

Άντε Κώστα μου, υπομονή δυόμιση εβδομάδες μείνανε ακόμα, μετά θα βάλουμε τα Carmina Burana δυνατά και ...φύγαμε !! Ότι θέλουμε θα κάνουμε, έτσι κι αλλιώς «καμμένη γη» θα παραλάβουμε... Κοτζάμ εθνικός κτηματολόγος, να αφήσουμε να μας φάει τη δόξα ο βλάχος ο σαρακατσάνος που δεν ακούει κιόλας και καλά...
Έτσι ντε, να επιστρέψει το χαμόγελο και η ελπίδα και η προοπτική στα πρόσωπα των Ελλήνων εργολάβων, επιτέλους !!

27.8.07

Περί επικήρυξης...

Διαβάσατε και ακούσατε όλοι τα της επικηρύξεως των εμπρηστών. Προσθέτω μερικές απόψεις επί του θέματος, μήπως και δραστηριοποιηθούμε κάποτε σοβαρά και ουσιαστικά...
  • Να υπάρχει επικήρυξη όχι μόνο για πληροφορίες αλλά και για τη σύλληψη και παράδοση των εμπρηστών ΖΩΝΤΑΝΩΝ !!
  • Να εξεταστεί η, με προεδρικό διάταγμα, επαναφορά της θανατικής ποινής για εγκλήματα εμπρησμού.
  • Να εξεταστεί η σύσταση ειδικού δικαστηρίου το οποίο θα δικάσει τους συλληφθέντες με την κατηγορία του εμπρησμού και - επιπλέον – με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας κατ’ εξακολούθηση, από πρόθεση, με τρόπο ιδιαζόντως απεχθή κ.λπ. σε πρώτο και τελευταίο βαθμό.
  • Οι δίκες αυτές να είναι δημόσιες (αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιος που αποδεδειγμένα παρανομεί και καταδικάζεται για το λόγο αυτό πρέπει να έχει το δικαίωμα της ανωνυμίας...)
  • Στους καταδικασθέντες για εμπρησμό να διατάσσεται η δήμευση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας, δικής τους και των οικογενειών τους. Από τη δήμευση, ας εξαιρούνται, όσοι συγγενείς δώσουν ασφαλείς πληροφορίες που θα οδηγήσουν στη σύλληψη των εμπρηστών. (Καταλαβαίνω ότι είναι σκληρό να ζητάς από κάποιον να καταδώσει έναν στενό συγγενή του, επιτέλους όμως πρέπει να μάθουμε έστω και με σκληρό τρόπο να βάζουμε το κοινό συμφέρον πάνω από το ατομικό).
  • Ας αποκτήσουμε επιτέλους ένα ειδικό σώμα εθνικής ασφάλειας, πλήρως εξοπλισμένο και ειδικά εκπαιδευμένο, με μοναδικό καθήκον την αναζήτηση, εντοπισμό, σύλληψη και οδήγηση στο ελληνικό έδαφος και στο ελληνικό δικαστήριο κάθε υπόπτου για εθνικά εγκλήματα, ανεξαρτήτως εθνικότητας και τόπου όπου γίνεται η σύλληψη. Υπάρχει το διεθνές προηγούμενο όχι μόνο στις μεγάλες δυνάμεις αλλά και σε χώρες της περιοχής μας (Τουρκία, Ισραήλ, ...) και στο τέλος – τέλος τόσα λεφτά ρίξαμε για την περιβόητη ασφάλεια τον καιρό της Ολυμπιάδας, ας μείνει και κάτι σε αυτό τον καημένο τον Έλληνα...
Ως γνωστόν, απόψεις και αντίλογος δεκτά...

Η επανάσταση των πολιτών σκληρό μέτρο αλλά αναγκαίο...

Και η εθνική καταστροφή συνεχίζεται... Χωρίς λόγια αλλά και χωρίς σταματημό...

Τις τελευταίες μέρες, όπου γυρίζεις, βλέπεις (στην πλειοψηφία των ανθρώπων, θα καταλάβετε γιατί το ξεχωρίζω) ένα βουβό πόνο, ένα δάκρυ «μαγκωμένο» στην άκρη του ματιού να μην ξέρει αν πρέπει να κατέβει και να φανερώσει αδυναμία σε μια στιγμή που αυτό που χρειάζεται είναι δύναμη, κεφάλια σκυμμένα, χέρια σφιγμένα μπροστά στη συμφορά...

Χωρίς λόγια... Μόνο με ήχους... το τρίξιμο του ξύλου που καίγεται, το μούγκρισμα του αεροπλάνου που έρχεται για μια ακόμα ρίψη, τη φωνή του πυροσβέστη που ζητάει κι άλλο νερό και χέρια να τον βοηθήσουν στη μάνικα, το τρέξιμο ανθρώπων και ζωντανών προς τη σωτηρία, αλλά και τον χειρότερο, τον βουβό ήχο του θανάτου που αφήνει πίσω της η φωτιά που περνάει...

Λέγαν οι παλιοί «θέρος, πόλεμος» και εννοούσαν όλες εκείνες τις εργασίες που έπρεπε να γίνουν για να ετοιμαστούμε για τον χειμώνα. Τότε ήταν αλλιώς... Τώρα, δυστυχώς, έχουμε πόλεμο πραγματικό.

Το χειρότερο, ο εχθρός μας είναι η απόλυτη «ασύμμετρη απειλή», είναι το κακό μας εγώ. Είναι ο γείτονας που φθονεί τη πρόοδο που ποτέ δε θα πετύχει, είναι ο διπλανός που ενδιαφέρεται μόνο για την πάρτη του, είναι αυτός που ξέρει μόνο να ζητάει χωρίς να δίνει, είναι αυτός που και θα σκοτώσει και θα καταστρέψει αρκεί να γίνει το δικό του αρκεί να βολέψει το «υπέροχο» εγώ του, είναι αυτός που θέλει να πέσουν όλοι χαμηλά γιατί αυτός ποτέ δε θα φτάσει ψηλά, είναι ο άχρηστος και ανίκανος ανευθυνοϋπεύθυνος που περιμένεις από τους άλλους να κάνουν τη δουλειά του ώστε αυτός, άνετος και σίγουρος, να απολαύσει τον καρπό των ...κόπων τους.

Δυστυχώς τέτοιους «Έλληνες» είδαμε για μια ακόμα φορά αρκετούς και κάθε είδους: από κοινοτάρχες και δημάρχους έως κρατικούς λειτουργούς, από απλούς συμπολίτες μας έως γνωστούς τηλεορασάνθρωπους.... Όλους αυτούς που – ακόμα και τις ώρες του εθνικού θρήνου - απομόνωναν «το δέντρο» (=το μικρό και ασήμαντο που τους ενδιέφερε/συνέφερε/βόλευε...) από ένα «δάσος» που δεν ήθελαν να αντικρίσουν.

Αυτές τις στρεβλές νοοτροπίες και τους όποιους εκφραστές τους πρέπει να πολεμήσουμε και - αν δε διορθωθούν - να συντρίψουμε με κάθε μέσο, αυτούς πρέπει να πετάξουμε έξω από την κοινωνία μας με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος, αυτό είναι το απόστημα που πρέπει να σπάσουμε.

Εμείς πρέπει να πάμε μπροστά, όποιος αντέχει να ακολουθήσει καλώς να ορίσει, όποιος δεν αντέχει αλλά θέλει να ωφεληθεί ας σιωπήσει και ας στηρίξει απλά την προσπάθεια, όποιος όμως επιβουλεύεται ή φθονεί την πρόοδο ας ξέρει ότι δεν θα υπάρχει επόμενη μέρα για αυτόν, θα είμαστε σκληροί και αμείλικτοι απέναντι του και απέναντι στις αντιλήψεις που εκφράζει.

Σε τελική ανάλυση στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, η δημοκρατία έχει το νόημα να κυβερνά η πλειοψηφούσα άποψη σεβόμενη τα δικαιώματα της μειοψηφούσας και όχι να φιμώνονται οι πολλοί για να ακούγονται οι μειοψηφίες εκείνες που δηλώνουν και προτιμούν την αναρχία και το χάος. Αυτοί (και όσοι τους υποστηρίζουν) δε χωράνε εδώ, αν δεν το καταλαβαίνουν θα τους το πούμε εμείς με κάθε πρόσφορο τρόπο. Ας καταλάβουμε ότι οι γόρδιοι δεσμοί δε λύνονται, κόβονται...

Αυτή πρέπει να είναι η επανάσταση της σύγχρονης Ελλάδας, η μεγάλη επανάσταση των πολιτών που θέλουν να πάνε μπροστά. Σκληρό μέτρο αλλά αναγκαίο...

Οι φωτιές σβήνουν με ενότητα και αλληλεγγύη

Την ώρα αυτή της θλίψης και του πένθους, ο ψύχραιμος και ουσιαστικός λόγος είναι πάντα αυτός που «σβήνει» τις φωτιές και δείχνει το δρόμο της υπέρβασης. Έτσι τουλάχιστον ένιωσα διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο στο site της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, σήμερα Δευτέρα 27.08.2007. Εμένα με καλύπτει, το ενστερνίζομαι και το αναδημοσιεύω χωρίς περιττά λόγια.

ΕΤ: Ενότητα και αλληλεγγύη πέρα από την οδύνη, τον πόνο και την οργή

Δεν είναι εύκολο να γράφει κανείς και να μιλάει για μια τραγωδία σαν αυτή που γνώρισε η Ελλάδα, την ώρα που υπάρχουν ακόμη άταφοι νεκροί. Και οι φλόγες συνεχίζουν την καταστροφή. Δεν είναι νοητό, ακόμη περισσότερο, να διατυπωθεί λόγος πολιτικός όσο διαρκούν η οδύνη, ο ανθρώπινος πόνος, η οργή.

Ομως, την ίδια στιγμή δεν μπορεί, μ’ αυτά ως δικαιολογία ή επειδή το επίσημο κράτος έκανε την κίνηση να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή επειδή η πολιτική τάξη εκφώνησε πολλά και σωστά, να μείνουμε (ως πολίτες) θεατές. Πονεμένοι, έστω. Πικραμένοι, έστω. Οργισμένοι, έστω. Αλλά σιωπηλοί.

1. Λοιπόν: Η χωρίς προηγούμενο τραγωδία υποχρεώνει ΟΛΟΥΣ να συστήσουν ενιαίο μέτωπο. Πρώτα απ’ όλα, να εκδηλωθεί η αλληλεγγύη. ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ (ας πούμε στις 17 Σεπτεμβρίου, ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή υπόνοια προεκλογικής αξιοποίησης) να βρεθούν μαζί στους τόπους της καταστροφής. Να δίνουν ραντεβού κάθε μήνα, να έρχονται και να αναμετριούνται με την πρόοδο των εργασιών αποκατάστασης. Και οι απόντες να μετρηθούν!

Ολα τα μείζονα μέτωπα που αφορούν την αποτελεσματικότητα του κράτους, όλα χωρίς υπεκφυγές, ας συζητηθούν μετά τις εκλογές.

2. Όμως ο χρόνος δεν είναι δυνατόν να φεύγει. ΑΜΕΣΑ, οφείλει η έκκληση της Κυβέρνησης για οικονομική κινητοποίηση –έκκληση ορθή, αλλά που δεν νοείται να μένει απλώς έκκληση, όπως τόσες και τόσες άλλες – να στρατεύσει όλους όσοι μπορούν. Ομως ΟΛΟΥΣ όσοι μπορούν: Και επιχειρησεις του Δημοσιου και ιδιωτικες εταιριες και φορεις κάθε είδους και ευπορους ιδιωτες και κερδοφορες εταιριες! Η ανταπόκριση σ’ αυτό το κάλεσμα, όμως, οφείλει να είναι ουσιαστικη - όχι συμβολική. Τα 5.000.000 ευρώ του Ιδρύματος Ωνάση δείχνουν τι σημαίνει αυτό.

Και η διαχείριση των χρημάτων, το Ταμείο όπως ονομάσθηκε –ας το συνειδητοποιήσει το κράτος που ορθά ανέλαβε την πρωτοβουλία- οφείλει να γίνει εκτός δημοσίου λογιστικού. Με πλήρη διαφάνεια αλλά και με ανεξαρτησία. Χωρίς την παραμικρή διάθεση πολιτικής αξιοποίησης. Με πρόσωπα πέρα από κάθε υποψία. Ωστε να υπάρξει άμεση αποτελεσματικότητα, άμεση ανακούφιση των ανθρώπων. Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς γραφειοκρατία.

3. Τις τρομερές ώρες των πυρκαγιών, μια δύναμη σημαντική που έχει η ελληνική κοινωνία εκδηλώθηκε. Η δύναμη των εθελοντών, η διάθεση προσφοράς των απλών ανθρώπων. Η δύναμη αυτή, που αρκετές φορές έως τώρα παραγνωρίσθηκε, οφείλει να λάβει θέση στην πρώτη γραμμή. Και για το έργο της πρόληψης, της πρόληψης αύριο και του χρόνου, της πρόληψης των πλημμυρών και όλων των παρενεργειών των πυρκαγιών. Αλλά και για το έργο της βοήθειας προς την Πυροσβεστική και την Πολιτική Προστασία. Εργο και της τελευταίας, έργο και των Αρχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, να πλαισιώσει και να βοηθήσει την αποτελεσματικότητα των εθελοντών. Συστηματικά. Υπεύθυνα.
Ενα κινημα εθελοντισμου είναι βέβαιο ότι μπορεί να αναπτυχθεί στη χώρα μας. Οι συμπολίτες μας είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν, να προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους.

4. Αυτά –και ίσως πολλά άλλα, που θα αναδείξει η πραγματικότητα- χρειάζονται προπαντός ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ. Οχι να σχεδιασθούν. Οχι να προταθούν. Οχι να προωθηθούν. ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ.

5. Και φυσικά, το κράτος και οι Αρχές του οφείλουν να ενημερώσουν ψύχραιμα και ουσιαστικά, χωρίς υπεκφυγές, την κοινή γνώμη για όλα όσα –υπεύθυνα, ζυγισμένα- προκύπτουν για τις αιτίες, εσωτερικές και εξωτερικές, αυτής της εθνικής πράγματι τραγωδίας. Ο λαός, ώριμος ώστε να εκλέξει αύριο κυβέρνηση, είναι πάντοτε ώριμος να γνωρίζει. Τα πάντα.

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ δεσμεύεται έναντι των αναγνωστών του ότι δεν θα πάψει να παρακολουθεί, για λογαριασμό τους, πώς θα πορευθούν ΟΛΟΙ όταν σβήσουν τα τρομερά φώτα της δημόσιας προσοχής. Ας θεμελιωθεί πάνω στην τραγωδία αυτή μια νέου τύπου αλληλεγγύη, την ίδια στιγμή που όλοι κλίνουμε το γόνυ στη θυσία όσων έπεσαν στη φωτιά – πρώτα απ’ όλα των πυροσβεστών.
Και στην πολιτική εξουσία, μια λέξη που ακούγεται υπόκωφα από τον κόσμο και που δεν θα ‘ταν σοφό οι πολιτικοί να την αγνοήσουν: «ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΤΕ».

Λογαριασμός για τους πυρόπληκτους

Ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Οικονομίας ο αριθμός του λογαριασμού από τον οποίο θα χρηματοδοτηθεί το Ειδικό Ταμείο στήριξης των πληττόμενων που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Στο λογαριασμό μπορούν να καταθέτουν ποσά και ιδιώτες.
Ο αριθμός του λογαριασμού είναι 2341103053 και θα μπορεί από σήμερα Δευτέρα να καταθέτει σε αυτόν οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο σε οποιαδήποτε τράπεζα λειτουργεί στη χώρα.
Οι ιδιώτες θα μπορούν να αναφέρουν και τον ειδικότερο σκοπό, για τον οποίο επιθυμούν να διατεθούν τα χρήματα της κατάθεσής τους.

Χωρίς λόγια...

18.8.07

O "τεμπέλης" από το Belfast...

«Ξόδεψα πολλά λεφτά σε ποτά, γυναίκες και γρήγορα αυτοκίνητα. Τα υπόλοιπα τα σπατάλησα...», η θρυλική ατάκα που «στάμπαρε» την εικόνα του. Άκουγε να τον αποκαλούν τεμπέλη, να του λένε ότι έχει χάσει πολλά με τη ζωή που κάνει και απαντούσε σαρκαστικά «πράγματι, έχω χάσει πολλά σε όλη τη διαδρομή... τη Μις Καναδάς, τη Μις Μεγάλη Βρεττανία, τη Μις Υφήλιος» και ότι «το 1969 έκοψα για 20 λεπτά το ποτό και τις γυναίκες, ήταν το χειρότερο εικοσάλεπτο της ζωής μου». Είχε καταλάβει ότι αυτοί που τον αποκαλούσαν τεμπέλη ήταν αυτοί που ζήλευαν περισσότερο τον τρόπο ζωής του.
Τάδε έφη Τζωρτζ Μπεστ, μια από τις μεγάλες μορφές του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Έπαιξε μπάλα ως τα 37 του, δώδεκα χρόνια επάιξε με την Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ και κατέκτησε απλώς τα πάντα, έκανε κάθε φορά ότι γούσταρε σε σημείο που να υποχρεώσει ολόκληρο “σύστημα” να προσαρμοστεί πάνω του.
Τα παραπάνω σταχυολόγησα από άρθρο του Λευτέρη Αμπατζή σε ένθετο περιοδικό της Ημερησίας.

17.8.07

Προτάσεις για «άρτον και θεάματα» για το καλοκαίρι (και όχι μόνο...)

Ένα διαφορετικό, όσο και πλήρες, άρθρο ελληνικής παραδοσιακής γαστρονομίας συνέλεξα στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής 12.08.2007. Ο υπογράφων κ. Χρήστος Ζαμπούνης διάλεξε και παρουσίασε δέκα γαστρονομικές Θερμοπύλες ανά την Ελλάδα, δέκα εστιατόρια όπου η δημιουργικότητα των Ελλήνων μαγείρων αναδεικνύεται και εκπλήσσει ευχάριστα.

Έτυχε να έχω επισκεφτεί δύο από αυτά και, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, αποφάσισα να σας προσφέρω ολόκληρη τη «λίστα Ζαμπούνη», πιστεύω ότι και τα υπόλοιπα μέρη (αυτά που δεν έχω επισκεφτεί) αξίζουν «ευφήμου μνείας». Δεν θα αναδημοσιεύσω ολόκληρο το άρθρο, απλά θα δώσω τα κύρια (κατά τη γνώμη μου) σημεία, όποιος θέλει κάτι παραπανω ας ψάξει στο site της εφημερίδας ή στα περιoδικά lifestyle και ψυχαγωγίας.

Αρχίζω από τις δύο επιλογές που έχω δοκιμάσει, τη «Σουσουράδα» στην Άθυτο Χαλκιδικής και τα «Τρία Σκαλοπάτια» στη Βέροια.
Στη «Σουσουράδα», με πήγε κάποια χρόνια πριν ένας καλός φίλος Θεσσαλονικιός. Είχα βρεθεί στην πόλη του και το γραφείο του για δουλειά, με το πρώτο αεροπλάνο. Μετά τον πρωϊνό καφέ κάτι δε μας πήγαινε καλά, θες η ζέστη, θές η μελαγχολία του Σεπτέμβρη για το καλοκαίρι που είχε φύγει, «πες μου το πρόγραμμα σου σήμερα» ρώτησε, «για σένα έχω έρθει, αν τελειώσουμε νωρίς θα βρω κάτι να κάνω, πετάω για Αθήνα με το τελευταίο» απάντησα, «πάμε» είπε και μετά από μια ώρα και κάτι ψιλά βρεθήκαμε εκεί. Θυμάμαι τη μαραθόπιτα, θυμάμαι τη διαφορετική ατμόσφαιρα, θυμάμαι μια διαφορετική μέρα. Δουλειά μπορεί να μην έκλεισα εκείνη τη μέρα, έχω όμως να θυμάμαι...

Κάπως αντίστοιχα βρέθηκα στη Βέροια, στα «Τρία Σκαλοπάτια». Για να είμαι ειλικρινής (και μη γελάσετε...) το ότι βρεθήκαμε στη Βέροια το έμαθα αργότερα, είχαμε βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για μια έκθεση Οκτώβρη μήνα, πρώτη μέρα και – παρ’ όλη την κούραση της προετοιμασίας – ένας καλός φίλος και πελάτης έριξε την ιδέα: «πάμε για κοκορέτσια και κοντοσούβλια; Ξέρω μέρος μοναδικό...». Μπήκαμε στα αυτοκίνητα, πήραμε το δρόμο για Γιαννιτσά, κάποια στιγμή φτάσαμε. Η θέα στον κάμπο εκπληκτική, οι γεύσεις εξαιρετικές, κρασάκι καλό και άφθονο, η βραδυά διαφορετική, την άλλη μέρα με το ζόρι σηκωθήκαμε για την έκθεση. Πριν φύγουμε εκείνο το βράδυ έμαθα και που είμαστε (είπα μη γελάσετε...): ζήτησα μια καρτούλα για να θυμάμαι το μέρος, «θα το θυμάσαι έτσι κι αλλιώς» μου είπε ο ιδιοκτήτης, «όταν θα έρχεσαι στη Βέροια, τα Τρία Σκαλοπάτια θα είναι εδώ για να ‘ρχεσαι».

Για τις υπόλοιπες επιλογές της «λίστας Ζαμπούνη», προσωπική γνώμη δεν έχω. Αν κρίνω όμως από τις δύο παραπάνω, αξίζουν τον κόπο. Έχουμε και λέμε:
  • «Μαυρίκος» για θαλασσινά, στη κεντρική πλατεία της Λίνδου στη Ρόδο, εκεί που γυρίστηκε το «Απόδραση στην Αθήνα» με τον Ρότζερ Μουρ,
  • «Etrusco» στην Κέρκυρα, με Χρυσούς Σκούφους και τις ανάλογες διεθνείς γεύσεις,
  • «Μπενέτος» στην Πάτμο, με τον εξ’ Αμερικής Μπενέτο να δίνει στίγμα κάθε καλοκαίρι με λαχανικά από το περιβόλι του,
  • «Στου Λευτέρη» στη Νάξο, στο χωριό του Γλέζου, χωριάτικη ταβέρνα με στριφτή τυρόπιτα και ζεστό γαλακτομπούρεκο (νιαμ !! νιαμ !!),
  • «Μάνος» στο Γυαλό στη Σύμη, όπου παρέα με VIP και γαλαζοαίματους απολαμβάνετε θαλασσινές λιχουδιές,
  • «Κουκούμαβλος» στα Φηρά στη Σαντορίνη, για εξεζητημένες γέυσεις με θέα την Καλντέρα,
  • «Αυλή» στο Ρέθυμνο, με τις κρητικές σπεσιαλιτές στο φόρτε τους σε ένα αυθεντικό βενετσιάνικο περιβάλλον,
  • «Λόρδος Βύρων» στην Ιο, με πλούσια σπιτική κουζίνα.

Αν κάποιος φίλος έχει δοκιμάσει κάποιο από τα παραπάνω περιμένουμε τη γνώμη του...

Ελληνικός Τουρισμός...

Καλά λένε ότι ο Τουρισμός στην Ελλάδα είναι βαριά βιομηχανία...
  • όπου “μπορεί” δημιουργεί ανεπανόρθωτη φθορά στο περιβάλλον,
  • αν και διαθέτει υποδομές εσωτερικής αγοράς, ευαγγελίζεται στόχους διεθνείς και εξαγωγικούς,
  • πουλάει το προϊόν σε τιμές οι οποίες δεν έχουν καμιά σχέση με την ποιότητα του,
  • καυχάται ότι δίνει δουλειά στους καλύτερους αν και απασχολεί ως επί το πλείστον ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό,
  • είναι ως κλάδος μονίμως παραπονούμενος και ζητά και επιδιώκει την κρατική ενίσχυση και επιχορήγηση,
  • .... (από εδώ και κάτω προσθέστε τη δική σας εμπειρία από τις διακοπές σας)...
Υ.Γ. τα παραπάνω δεν απαξιώνουν την προσπάθεια που γίνεται από αρκετούς πολιτικούς, διοικητικούς και επιχειρηματικούς παράγοντες για να βελτιωθεί το προϊόν, μπράβο τους και μαζί τους σε κάθε προσπάθεια !!

Υ.Γ.2 αν κάποιος/α δεινοπάθησε στις διακοπές του από κακούς επιχειρηματίες (ξενοδόχους, εστιάτορες, ιδικτήτες κέντρων, πλοιοκτήτες κ.λπ.) και θέλει ας γράψει το μήνυμα του στο e-mail μου ήρεμα (=χωρίς φωνές !!) και με συγκεκριμένα στοιχεία. Θα ήθελα επίσης ο καταγγέλων να είναι επώνυμος όταν απευθύνεται προς εμένα, η ανωνυμία μπορεί να τηρηθεί εφ’ όσον αυτό ζητηθεί.

Πρόταση: τα Σκόπια 53ος νομός της Ελλάδος...

Για μια ακόμα φορά θα βρεθούμε μπροστά σε εκλογές με το θέμα των Σκοπίων ανοικτό. Και όμως τα πράγματα είναι αρκετά απλά: αφού οι γείτονες μας Σκοπιανοί θέλουν να λέγονται Μακεδόνες και με δεδομένο ότι η Μακεδονία είναι ελληνική, η απλή λογική λέει ότι οι Σκοπιανοί είναι Έλληνες...

Καταθέτω την πρόταση για διαβούλευση και θεώρηση και ως πρώτα άμεσα μέτρα προτείνω να λάβουμε τα παρακάτω:
  • τους αναγνωρίζουμε ως Έλληνες επίσημα και κάνουμε και τη σχετική διακοίνωση στα διεθνή forum.
  • καταργούμε τα σύνορα μας με την ΠΓΔΜ και ανακηρύσσουμε το κρατίδιο ως 53ο νομό της Ελλάδος (αν έτσι πρέπει κατανέμουμε το κρατίδιο ίσως και σε περισσότερους νομούς)
  • στη μεταβατική περίοδο, αναγνωρίζουμε αντιπροσωπεία βουλευτών τους στο ελληνικό κοινοβούλιο και προκηρύσσουμε εκλογές για να αναδειχθούν βουλευτές από τους νομούς αυτούς
  • προωθούμε μικτό στράτευμα να φυλάει τα σύνορα της ευρύτερης Ελλάδας με την Αλβανία και τη Σερβία
  • καλούμε τους κατά τόπους διπλωμάτες των Σκοπίων να ενταχθούν στις ελληνικές διπλωματικές αντιπροσωπείες και διαμορφώνουμε εξωτερική πολιτική ενιαίων ελληνικών συμφερόντων
  • καλούμε τους νέους πολίτες να ανταλλάξουν τις τοπικές ταυτότητες με ελληνικές και τα τοπικά διαβατήρια με ελληνικά
  • ανακοινώνουμε συγκεκριμένα πολιτειακά και οικονομικά μέτρα για την ανάπτυξη σύγχρονων Ευρωπαϊκών οικονομικών, εκπαιδευτικών και πολιτικών δομών στους νέους νομούς
  • προχωρούμε σε ολοκληρωμένη πολιτειακή, οικονομική και διοικητική ενσωμάτωση των νέων νομών με ορίζοντα τετραετίας.
Υπάρχει σίγουρα ο αντίλογος του πως θα αντιδράσει η διεθνής κοινότης. Κατ’ αρχήν αν δράσουμε με απλές, γρήγορες και αποτελεσματικές κινήσεις, δημιουργούμε τετελεσμένα τα οποία όπως έχει αποδειχθεί δύσκολα αναιρούνται. Δείτε το παράδειγμα της Τουρκίας με την κατοχή της βόρειας Κύπρου (ή όπως αλλιώς θέλουν να την ονομάζουν οι δύο πλευρές).

Οι όποιες αντιδράσεις πρέπει να αναμένονται μόνο από τις ΗΠΑ, καθώς μια τέτοια κίνηση, δυναμώνει την (πολυ-)εθνική συνείδηση της περιοχής και αποδυναμώνει τα σχέδια αποσταθεροποίησης που η “μεγάλη μας φίλη” προωθεί μέσω της τακτικής “διαίρει και βασίλευε” (Κόσοβο, Μαυροβούνιο, Βοσνία & Ερζεγοβίνη με διάφορους εθνοτικούς θύλακες στο έδαφος της κ.λπ.)

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν προκύπτει ιδιαίτερο πρόβλημα, απλά οι κοινοτικές ενισχύσεις που προωθούνται στην Ελλάδα θα αναδιανεμηθούν μέσα στην επικράτεια της χώρας αυτής ώστε να ενισχυθούν οι φτωχές “γειτονιές”. Επιπλέον, παρέχεται καλύτερος έλεγχος στον Ευρωπαϊκό αυτοκινητόδρομο προς βορράν, ενώ η “παραεγνατία” περνάει πλέον σε μεγάλο μήκος της από Ευρωπαϊκό έδαφος. Παράλληλα μια εστία έντασης μέσα σε ευρωπαϊκό έδαφος ηρεμεί: θεωρείται δεδομένο ότι οι όποιες αναταράξεις παρατηρούνται περιστασιακά στο Τέτοβο, θα πάψουν να υφίστανται με την “ανακήρυξη” του ως ευρωπαϊκού εδάφους και – πλέον - ως μόνη ζώνη αναταραχής θα παραμένει το Κόσοβο.

Για τη Ρωσία, η εξέλιξη αυτή είναι μάλλον ευνοϊκή, της δίνει τη δυνατότητα να μετρήσει διεθνείς αντιδράσεις σε αντίστοιχες ενέργειες που προτίθεται να κάνει μελλοντικά (θυμηθείτε το ζήτημα του Βορείου Πόλου πρόσφατα...), επιπλέον επαναφέρει την περιοχή σε σταθερότητα και ενισχύει τη συνοχή της Σερβίας η οποία αποκτά πλέον ένα ακόμα ευρωπαϊκό σύνορο.

Θα αναρωτηθείτε: μα οι σκληροπυρηνικοί των Σκοπίων; Γιατί δεν ρωτάτε καλύτερα και για τους σκληροπυρηνικούς της Ελλάδας; Ε, αυτοί θα ενωθούν, θα φωνάξουν, θα πλαντάξουν, θα σιωπήσουν. Θυμηθείτε τους Γάλλους Λεπενιστές και αναζητείστε τους στα αποτελέσματα των πρόσφατων Γαλλικών εκλογών. Οι σκληροπυρηνικοί και εθνικιστές (δεξιοί και αριστεροί) βρίσκουν πρόσφορο έδαφος μόνο εκεί που υπάρχουν περιορισμοί και κλειστά μυαλά. Μόλις οι κοινωνίες ανοίξουν και κοιτάξουν μπροστά η παρέμβαση τους μειώνεται, ο ρόλος τους γίνεται όλο και πιό ασήμαντος καθώς οι κοινωνίες καταλαβαίνουν ότι έχουν πολλά περισσότερα να χάσουν παρά να κερδίσουν από τη δράση τους.

Σκεφτείτε τα παραπάνω, κάθε σχόλιο δεκτό, το άτομο θα μαζέψει κι άλλες από τις σκέψεις του και θα επανέλθει.

15.8.07

Πετάει ο ελέφαντας;

Είναι ο πατέρας ο κομμουνιστής με το παιδάκι του στο σαλόνι. Σε κάποια
στιγμή τον ρωτάει ο πιτσιρικάς:
- "Μπαμπά ο ελέφαντας πετάει;"
Και αυτός απαντάει:
- "Όχι παιδί μου δεν πετάει"
Ύστερα από 5 λεπτά πάλι το παιδί:
- "Ο ελέφαντας σίγουρα δεν πετάει;"
Και απαντάει πάλι:
- "Ναι παιδί μου σίγουρα"
10 λεπτά πιο μετά:
- "Ρε πατέρα είσαι σίγουρος ότι δεν πετάει ο ελέφαντας;"
Αγανακτισμένος ο πατέρας:
"Ναι ρε παιδί μου λέμε. Ποιος σου είπε ότι πετάει; Που το είδες;"
Και ο μικρός αφελέστατα:
- "Να, το έγραφε ο Ριζοσπάστης"
Οπότε ο πατέρας:
"Πετάει. Ε κουταμάρες. 10 μέτρα πάει και μετά πέφτει"!

14.8.07

Τα δυό σου χέρια...

Σκεφτείτε λίγο: γιατί μια γυναίκα χρειάζεται και τα δυό της χέρια;

ΟΚ !! Συμφωνούμε...
Τώρα σκεφτείτε, γιατί ένας άντρας χρειάζεται και τα δυό του χέρια;

13.8.07

Αντιπροσωπεύουν πλέον κάτι οι Ολυμπιακοί Αγώνες;

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα ήταν η γιορτή της ειρήνης, της δημοκρατίας, της συμφιλίωσης. Αυτό προσπαθήσαμε να αναδείξουμε και εμείς το καλοκαίρι του 2004. Είδα αυτές τις μέρες στις εφημερίδες ένθετες αναμνήσεις από τη μεγάλη μας στιγμή... Ήταν 13 Αυγούστου 2004, όταν ακούγαμε το «Ευχαριστούμε Αθήνα ! Ευχαριστούμε Ελλάδα !». Λένε ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν και εμείς, μεγαλομανείς από κούνια, πληρώνουμε ακόμα και σήμερα, τρία χρόνια μετά, τη μεγαλομανία των ηγεσιών μας της τελευταίας εικοσαετίας (θα έπρεπε να βάλω εδώ ένα και μόνο όνομα από Λ, σκέφτηκα όμως ότι θα αδικούσα άλλους αστέρες που έλαμψαν τα τελευταία είκοσι χρόνια).

Αν διανοηθεί κανείς τα πόσα πληρώσαμε για την υποτιθέμενη ασφάλεια μας... Διάβασα προχθές τον αντίστοιχο προϋπολογισμό της Κίνας, στο ένα τέταρτο του δικού μας. Όχι ότι ο κόσμος έγινε ασφαλέστερος τα τελευταία τέσσερα χρόνια, απλά είναι το προνόμιο του να είσαι στρατιωτική δικτατορία...

Αν εδώ λέγαμε ότι ο στρατός θα αναλάβει το έργο της ασφάλειας και θα διαχειριζόταν τις επενδύσεις που έπρεπε να γίνουν, αυτόματα θα είχαμε «παρεκτροπή», «διολίσθηση στο μαύρο παρελθόν» κ.λπ., θα είχαμε μια ολόκληρη Ευρωπαϊκή Ένωση στο κεφάλι μας, θα ακούγαμε επιπλέον ότι μπούρδα μπορεί κανείς να φανταστεί...

Εκτός των άλλων, έχουμε και τα «καλόπαιδα» της Αριστεράς (κάθε απόχρωσης) τα οποία με το παραμικρό θα έκαναν την άρνηση σημαία, χωρίς να υπολογίζουν συνέπειες. Αλήθεια που είναι οι αντιφρονούντες στο Πεκίνο; Ξέρετε ότι αν είστε στην Κίνα και ψάξετε στο Google και το Yahoo να βρείτε ειδήσεις και εικόνες για τα γεγονότα της πλατείας Tien-an-men δεν θα βρείτε, πρέπει να βγείτε από τα σύνορα για να αρχίσουν να υπάρχουν αυτές οι ειδήσεις;

Αλήθεια, θυμάμαι επίσης όλους αυτούς του περιβόητους ιπτάμενους γιατρούς της WADA οι οποίοι επωφελούμενοι από τη δημοκρατία που εγκαθιδρύσαμε, είχαμε και έχουμε στη χώρα μας μας ζάλιζαν στους ελέγχους και τα αντιντόπινγκ τεστ πρωΐ, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ... Τόσο πια που αν ήσουν έλληνας αθλητής έπρεπε να πάσχεις από συχνοουρία, αλλιώς σου έδιναν «non show»...

Αλήθεια, τα ίδια γίνονται και στην Κίνα; Έχω μια απορία γιατί ο απλός άνθρωπος για να ταξιδέψει εκεί θέλει βίζες, διαδικασίες, εκεί κουμάντο κάνει το κόμμα και ο στρατός ελέγχει τα πάντα, όχι όπως Ευρώπη που παίρνεις ένα αεροπλάνο έρχεσαι, κατεβαίνεις, παίρνεις ταξί και πας....

Ας ξαναγυρίσω όμως στην πρώτη πρόταση αυτού του κειμένου: μετά την Αθήνα 2004, το Πεκίνο 2008, μετά το Λονδίνο 2012, μετά μιλάνε για Αφρική... Μήπως τελικά πριν από τρία χρόνια ήταν η τελευταία φορά που οι Ολυμπιακοί Αγώνες εξυπηρέτησαν και κάποια ιδέα και όχι μόνο οικονομικά συμφέροντα φανερά και αφανή;;

Να προτείνω κάτι σήμερα ένα χρόνο πριν από τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου: μήπως είναι ώρα μία μία οι δημοκρατικές κοινωνίες να ζητήσουν πλήρη εκδημοκρατισμό της Κίνας αλλιώς να απόσχουν από την προσπάθεια του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος να συνεχίσει να υπάρχει, κρύβοντας τον δικτατορικό αυταρχισμό του πίσω από ένα μανδυά δημοκρατίας με τις ευλογίες των περιβόητων «αθανάτων» της ΔΟΕ;

Αλήθεια, θυμάστε όλα αυτά τα ευτράπελα που ακούσαμε για τους κυρίους αυτούς στη δική μας διοργάνωση; Αν όχι ψάξτε στο internet και ρίξτε μια ματιά στα βιογραφικά των περισσοτέρων για να ενθουσιαστείτε...

Αυτά για σήμερα, σχόλια δεκτά, το άτομο θα μαζέψει κι άλλες σκέψεις του και θα επανέλθει.

--- Σημ. οι φωτογραφίες του θέματος είναι από τα αντίστοιχα θέματα στη wikipedia και ανήκουν στους νόμιμους κατόχους τους ---

Μαύρισε το μάτι τους...

Αντιγράφω από το “Car+Speed” της εφημερίδας “Πρώτο Θέμα”:
Συναντιούνται τυχαία δύο φίλοι στο πάρκο και συζητάνε:
«τι έγινε, ρε; τι έπαθε το μάτι σου και είναι μαύρο;»
«να, τις προάλλες είχα πάει στο σταθμό των τρένων να πάρω εισιτήριο για Ξυλόκαστρο, όμως η ταμία ήταν πολύ μωρό, με μεγάλα στήθη, και αντί να πω “ένα εισιτήριο για το Ξυλόκαστρο” έκανα σαρδάμ και είπα “ένα εισιτήριο για το Βυζόκαστρο”, και μου δίνει μία στο μάτι.... κι εσύ τι έπαθες, φίλε; γιατί σου μαυρίσανε το μάτι;»
«κι εγώ από σαρδάμ την πάτησα: εκεί που τρώγαμε με τη γυναίκα μου πρωϊνό, αντί να της πω “αγάπη μου μου δίνεις τη μαρμελάδα” της είπα “μωρή παλιοπατσαβούρα μου έχει φάει τη μισή μου ζωή”...».

11.8.07

Η αβάσταχτη δυστυχία του να είσαι άντρας...

Εργασία
Αν δουλεύεις πολλές ώρες, την παραμελείς.
Αν δουλεύεις λίγες ώρες, είσαι αχαΐρευτος!

Χρήματα
Αν παίρνει λιγότερα χρήματα από σένα στη δουλειά, της πίνουν το αίμα!
Αν παίρνεις λιγότερα χρήματα από εκείνη, είσαι άχρηστος και καλά θα κάνεις να βρεις κάτι καλύτερο, γιατί αρκετά σε ανέχτηκε.

Κομπλιμέντα
Αν της πεις ότι είναι όμορφη, πας να τη ρίξεις στο κρεβάτι.
Αν δεν της κάνεις κομπλιμέντο, αδιαφορείς για κείνη και δεν θα φταίει αν πάει με τον πρώτο τυχόντα που θα της πει ένα γλυκόλογο.

Κλάμα
Αν κλάψεις, είσαι βουτυρόπαιδο.
Αν δεν κλάψεις, είσαι ένας αναίσθητος.

Γυμναστική
Αν γυμνάζεσαι και προσέχεις τη διατροφή σου, είσαι γυναικάς κι επιδειξίας.
Αν δεν γυμνάζεσαι, είσαι γουρούνι.

Λουλούδια
Αν της αγοράσεις λουλούδια, έχεις λερώσει τη φωλιά σου.
Αν δεν της πάρεις λουλούδια, είσαι άξεστος.

Στόχοι
Αν νιώθεις περήφανος για τους στόχους που έχεις καταφέρει, είσαι επιδειξίας.
Αν είσαι μετριοπαθής, δεν έχεις φιλοδοξίες.

Πονοκέφαλος
Αν εκείνη έχει πονοκέφαλο, είχε μια δύσκολη μέρα.
Αν εσύ έχεις πονοκέφαλο, είναι μόνο μια πρόφαση, γιατί δεν την αγαπάς πια...

9.8.07

Τα δικά του δεν ήταν κρυά...

Ήταν τρεις φίλες, η Άννα, η Βαρβάρα και η Γωγώ. Αυτές λοιπόν οι τρεις φίλες, πήγαιναν κάθε απόγευμα για καφέ. Ένα απόγευμα λοιπόν λέει η Άννα:
- Κορίτσια, δεν θα πιστέψετε τι μου συνέβη χθες. Ήρθε ο Ανδρέας αργά από την δουλειά του, κατασκοτωμένος από την κούραση και του λέω: "Πήγαινε μωρό μου να κάνεις ένα κρύο μπάνιο κι έλα εδώ, να σε ξεκουράσω εγώ".
Κι έτσι έγινε, μέχρι να βγει από το μπάνιο, εγώ είχα φορέσει ότι πιο πρόστυχο εσώρουχο είχα και τον περίμενα. Μόλις βγήκε, του τραβάω την πετσέτα του, τα πιάνω και του λέω: "Μωρό μου, τι κρύα αρχίδια είναι αυτά που έχεις; Έλα εδώ να σου τα ζεστάνω εγώ". Κι έγινε κορίτσια της τρελής μέχρι το πρωί!
- Θα το δοκιμάσω κι εγώ, λέει η Βαρβάρα.
Την επόμενη μέρα λοιπόν, βρίσκονται πάλι οι τρεις φίλες και κατενθουσιασμένη η Βαρβάρα τους λέει: "Άννα είχες απόλυτο δίκιο. Έκανα ακριβώς το ίδιο και είχε... φοβερά αποτελέσματα. Ήρθε χθες ο Βασίλης από τη δουλειά, ψόφιος από την κούραση. Και του είπα: "Πήγαινε μωρό μου να κάνεις ένα κρύο μπάνιο κι έλα εδώ σε εμένα να σε ξεκουράσω".
Μέχρι να βγει από το μπάνιο, φόρεσα ότι πιο πρόστυχο βρήκα μπροστά μου και μόλις βγαίνει από το μπάνιο, του τραβάω την πετσέτα, του τα πιάνω και του λέω: "Μωρό μου, τι κρύα αρχίδια είναι αυτά που έχεις; Έλα εδώ να σου τα ζεστάνω". Κι έγινε της κόλασης μέχρι το πρωί.
Τότε, σκέφτηκε και η Γωγώ: "Γιατί μόνο αυτές; Θα δοκιμάσω κι εγώ!"
Την επόμενη μέρα λοιπόν, θα ξαναβρίσκονταν οι τρεις φίλες. Η Γωγώ όμως είχε, περιέργως, αργήσει. Κάποια στιγμή, μετά από πάρα πολύ ώρα, έρχεται και η Γωγώ, μαύρη από το ξύλο, γεμάτη μελανιές και γδαρσίματα.
"Τι έπαθες καλέ;", τη ρωτάνε οι φίλες της.
"Να, εχθές όταν ήρθε ο Γιάννης από την δουλειά, πεθαμένος από την κούραση, του λέω: "Πήγαινε μωρό μου να κάνεις ένα κρύο μπάνιο και έλα μετά εδώ σε εμένα να σε ξεκουράσω." Εν τω μεταξύ, εγώ φόρεσα ό,τι πιο πρόστυχο είχα στο σπίτι...
"Ε, ωραία και μετά τι έγινε;"
"Μόλις βγήκε από το μπάνιο, πάω κοντά του, του τραβάω την πετσέτα και του λέω: "Μωρό μου, γιατί έχεις ζεστά αρχίδια; Ο Ανδρέας και ο Βασίλης τα είχαν κρύα!"

Αφιέρωμα στο real estate, τις παράγκες και τα εμπορικά κέντρα...

Εν αρχή ήν ο θρύλος... έτσι γίνεται πάντα: πρώτα κατεβαίνουν οι ΙΔΕΕΣ, μετά φυτρώνουν τα χορταρικά (μαρούλια, τριφύλια κ.α.), μετά τα τρωνε τα καημένα τα πουλάκια και - από τα λιπάσματα - βγάζουν και δεύτερο κεφάλι...

Θα μου πείτε "τι σχέση έχει αυτό με το θέμα;" Έχει και παραέχει... Προσέξτε: Εκεί λοιπόν που το ταπεινό χορταρικό προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι, το κόβουν και το "μπαλιάζουν" τα αφεντικά του πράσινου αγρού καλοκαιριάτικα για να έχουν "κουτόχορτο" να ταΐζουν τα ζωντανά όλο το χειμώνα. Μάλιστα επειδή ως αφεντικά δεν κουράζονται (από Ψαρρού σε Ψαρρού είναι όλο το καλοκαίρι) φέρνουν διάφορους ξυλοκόπους και τους βάζουν να κόβουν αυτοί το χορτάρι (αφού δεν κάνουν και για τίποτε άλλο...)

Πάμε τώρα παραπέρα. Σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, δεν νοείται αγρός καταμεσής στην πόλη, που να έρχονται τα τρακτέρ να φορτώσουν τις μπάλες δίπλα στο Balthasar, θου κύριε φυλακή... Άσε που για να έχει εμπορευσιμότητα το προϊόν του βγάζουμε και ISO οπότε ο πελάτης πρέπει να μπορεί να φτάνει γρήγορα στον τόπο παραγωγής και να επιθεωρεί τη διαδικασία συλλογής. Ναι, αλλά, είναι τώρα εποχές για "ηρωισμούς", να πάρουν στεγαστικό για την καινούργια αποθήκη του Σαμ και να πάθουν καμιά νίλα με τις τράπεζες...

Ρώτησαν από δω, ρώτησαν από κει, ούτε με επιδότηση από τον αναπτυξιακό μπορούσαν να προχωρήσουν, εκεί τα λεφτά έπεφταν στα καφενεία και τις ταβέρνες (είδες τη διαφήμιση;;) εδώ είχαμε ολόκληρη πρότυπη μονάδα... Τη λύση την έδωσε ένα καλό παλικάρι που το είχαν μάζεψαν από τη Βοσνία, το είχαν στείλει στην Κρήτη να κάνει το αγροτικό του και τους είχε υποχρέωση.
"Θα κάνουμε εμπορικό κέντρο"
"Και τι θα πουλάμε, ρε έξυπνε, κουτόχορτο;"
"Καλά χαζοί είστε, θα βγαίνω για ψώνια το καλοκαίρι, θα βρίσκω κρέατα, παλτά, ότι καλύτερο έχει η πιάτσα !! 'Αμα μάλιστα σώνονται ως το χειμώνα, εκεί στις γιορτές θα ξανακάνω μια γύρα..."

Τους άρεσε η ιδέα, το συζήτησαν μεταξύ τους, μίλησαν και με το θεό (του γνωστού συνθήματος "Παύλο θεέ..."), ομολογώ ότι εκεί ζορίστηκαν λίγο, θεός είναι αυτός και τα αφεντικά όχι καντήλι ούτε κεράκι δεν ανάψανε, άσε που είχαν και τον (μάλλον βουδιστή...) θείο Γιώργο που έμπαινε στο ναό με την κουμπούρα και το είχε κάνει τάφο του Ινδού. Τέλος πάντων έπεσε η ερώτηση κρίσεως: "Καλά να το κάνουμε, σε ποιο μέρος όμως και ποιος θα το πληρώσει;;" Εκεί έπεσε κατήφεια στην ομάδα...

Εν αρχή, λοιπόν, ήν ο θρύλος... κάτσε και θα βρούμε τη σχέση. Άρχισαν λοιπόν τα παράπονα "...και του δώσατε και έκανε νέα καλύβα, τον αφήνετε να έχει και παράγκα, επωφελείται από τα λεφτά μας (τα ποια ??? άσε δεν έχει σημασία....), εμείς πτωχοί πλην όμως τίμιοι βιοπαλαιστές κ.λπ. κ.λπ."

Κάπου εκεί οι μισοί βγήκαν στη γύρα, πισίνα, πισίνα στη Μύκονο και άρχισαν να ψάχνουν για βοήθειες, οι άλλοι μισοί πλάκωσαν τα “κουφά”: να βυθίσουμε την Αθήν... συγγνώμη τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, να μας δώσουν το Στάδιο, κάναν τόσο χαμό που ακόμα και “κουφός” θα τους άκουγε... Όπως και έγινε: “να σας βουηθήσου να απουκτήσ’ ο ιστορικός σύλλουγους το δ’κό τ’ σπίτ’...”(η ορθογραφία είναι καμπίσια, ένας είναι ο κάμπος...), ανέκραξε και πήρε τηλέφωνο (από τ’ άλλο αυτί) το Κορίτσι (με Κ ψηλό, ονόματα δε λέμε, θα καεί το λάπτοπ, θα σβήσει ο κόμβος, θα εξαϋλωθεί το internet).

Από δω το ‘φερε, από κει το πήγε, είχαν περισσέψει και κάτι ψιλά από τα Ευρωπαϊκά, λύθηκε το οικονομικό. Έμενε ο χώρος. Η ιδέα της Μυκόνου εγκαταλείφθηκε άμεσα καθώς το υποθαλάσσιο μετρό θα μπορούσε να υποσχεθεί μόνο ΈΝΑΣ και αυτός ιδιώτευε στα Δολιανά, το Γουδή δεν περπάτησε γιατί κρίθηκε τελικά ότι η λέξη badminton ήταν φλώρικη και όλοι αναλογίστηκαν τι τραβούν τόσα χρόνια με τη βαζελίνη, αδιέξοδο... Εκεί πρωτοέπεσε η λέξη Βοτανικός. Βέβαια ο καημένος που την είπε εννοούσε ένα παρκάκι που του άρεσε καταμεσής στην πόλη, δίπλα από την Αίγλη που έκανε τα σουαρέ του (που να ξέρει ότι υπάρχει ολόκληρη γειτονιά, όντας φλώρος νόμιζε ότι η Αθήνα τελειώνει στην Ομόνοια και ότι η κατηφόρα από κει και πέρα οδηγεί στην καταστροφή...), ο “κουφός” όμως δεν άκουσε καλά, το φώναξε να του το επιβεβαιώσουν, το άκουσε το Κορίτσι, το βρήκε καλή ιδέα, κατοχυρώθηκε.

Εν αρχή, λοιπόν, ήν ο θρύλος... είδατε που βρήκαμε τη σχέση;; Εκεί μπαίνει στην ιστορία και το βουβαλόπαιδο με τα γουρλωμένα μάτια. Πως θα το πούμε στον κόσμο. Ρίξε μια κόντρα με τον Γκαγκάτση, ρίξε ένα άρθρο 44, ρίξε λίγο Ντέμη, λίγο Ζαγοράκη, βάλε και τις καλές τέχνες στο παιχνίδι, για τα μάτια του κόσμου ψηφίζουμε και τον Πετράκη, ήρθε κι έδεσε. Τώρα αν τα βάλει κανείς κάτω, ποιος ΠΛΗΡΩΝΕΙ τα χρέη άλλων δόση δόση, ποιος χτίζει γήπεδα με δικά του λεφτά για όφελος όλων, άσε ξεκινήσαμε για real estate και το κάναμε...

Σημασία έχει ότι το εμπορικό κέντρο θα το φτιάξουμε (ε, να τα βοηθήσουμε κι εμείς τα παιδιά, ανάγκες έχουν !!), ο Βόσνιος θα φέρει καλό πράμα για να το γεμίσει (ήδη κάτι παλτά που έχει φέρει για φέτος είναι πρώτης διαλογής...), η κυρία του αφεντικού δεν ξέρει αν θα πάει από κει, η μαμά της της έχει πει ότι αυτά δεν είναι μέρη για καλά κορίτσια, άσε που στην Εκάλη δεν το ξέρουν το μέρος και δεν μπορεί κανείς να δώσει οδηγίες στον batler, το Κορίτσι έφυγε για άλλα μαγαζιά και ησύχασε, “ου Νιν’ς” βρήκε δουλειά στα τρένα άμα μεγαλώσει, τον βόλεψε ο “κουφός” έστω και κατά λάθος...

Αφήστε με λοιπόν να “τηγανίζομαι” μπας και μαζέψω κανένα φράγκο γιατί έρχονται κι άλλες υποχρεώσεις, όπου να'ναι έρχεται και το δεύτερο προεδρόπουλο και πρέπει να κάνουμε κι εκεί κανένα γηπεδάκι δώρο (στη γέννηση, στη βάφτιση, γενικά...), έχουν βρει τα παιδιά και μια μεριά κατά το βουνό άλλο πράμα... Αμήν και θα επανέλθω...

ΤΟ ΑΤΟΜΟ

6.8.07

...και ενώ στενάζει η κόρη ηδυπαθώς ...το καλοκαίρι καταφθάνει


...Το φως ολοένα δυναμώνει και εντός ολίγου ολοκληρούται η μεσημβρία. Τα μαγαζιά, τα εκπαιδευτήρια σχολάζουν, και ο κόσμος αποσύρεται στα σπίτια. Πολλοί κλείνουν τα εξώφυλλα, ή κατεβάζουνε τα στόρια. Στο τελευταίο πάτωμα ενός σπιτιού, ένας υπάλληλος του δημοσίου, με όλο το πάθος του κριού που κρούει σε μια πύλη, κινείται με αύξουσαν ορμήν μέσα στα σκέλη νεάνιδος που σπαρταρά και ασπαίρει. Η πόλις τέρπεται στην θαλπωρή που συνεχώς αυξάνει, και ενώ στενάζει η κόρη ηδυπαθώς, στιλπνό, παφλάζον και ζεστό το καλοκαίρι καταφθάνει.

[Ανδρέας Εμπειρίκος, ΓΡΑΠΤΑ Ή ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, εκδόσεις Άγρα, 1980, σ.89]

Αστείο: τα αυγά και τα ευρώ...

Καλό ανέκδοτο που ήρθε απόψε στο e-mail μου....

Μία μέρα καθώς η Μαρία καθάριζε στη σοφίτα του σπιτιού, βρήκε ένα μικρό κουτί...
Περίεργη το άνοιξε και βρήκε 3 αυγά και 10.000 ευρώ. Λίγο καχύποπτη ρωτάει τον άνδρα της, με τον οποίο ήτανε 25 χρόνια παντρεμένοι, για το κουτί.
- Α, αυτό, λέει ο άνδρας της. Κάθε φορά που σε κεράτωνα έβαζα ένα αυγό στο κουτί.
Η Μαρία στεναχωρήθηκε, αλλά σκέφτηκε ότι 3 απιστίες σε 25 χρόνια γάμου δεν ήταν και τόσες πολλές.
- Και τι είναι τα 10.000 ευρώ; Ρωτάει ξανά.
- Α, κάθε φορά που μάζευα 12 αυγά, τα πούλαγα !

Ποιό τραγούδι ήταν top hit τη μέρα που γεννήθηκες...

Σε ενδιαφέρει να μάθεις; Σίγουρα ναι, εμείς οι άνθρωποι είμαστε "περίεργα" όντα...
Λοιπόν κάνεις κλικ εδώ
http://www.everyhit.com/dates/
δίνεις ημερομηνία και παρακολουθείς...

Για την ιστορία, την ημέρα που γεννήθηκα το "n. 1" single ήταν από τους Beatles το "Ticket To Ride" και το "n.1" album ήταν από τους Rolling Stones το "Rolling Stones No. 2"...

ΤΟ ΑΤΟΜΟ ευχαριστεί την AGRIOGATA...

Το Σάββατο 28.07.2007 η agriogata (agriogata.blogspot.com) σε σχόλιο με τίτλο «Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά» αναδημοσίευσε αυτά που έγραψα για την τελευταία πτήση των άτυχων πιλότων του CL-415 (Σκέψεις: Η τελευταία πτήση...) και, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Διάβασα διάφορα σχόλια επί του θέματος, αλλά αυτό που είδα στο blog: toatomo.blogspot.com δεν είναι απλώς συγκινητικό. Είναι εξαιρετικό με όλη τη σημασία της λέξης».

agriogata, ευχαριστώ για τα καλά λόγια, έγραψα απλά ότι ένιωθα και νιώθω !! Πάντα δικό σας, ΤΟ ΑΤΟΜΟ...

Λύση στο Μεσανατολικό;



Τελικά είναι θέμα "γεωπολιτικής" κατανομής. Ένα είναι βέβαιο, όσο πιο βαθιά είμαστε, τόσο πιο καυτά είναι τα πράγματα !!

Το μόνο, προσέξτε το διαιτολόγιο, στη Μέση Ανατολή αρέσκονται στα καυτερά με όλες τις συνέπειες τους... Όχι τίποτε άλλο, να μην παραπονιόμαστε μετά που η Μεσόγειος μυρίζει άσχημα !!

3.8.07

Σε τι διαφέρεις από το αφεντικό σου...

Ξέρεις ότι διαφέρεις από το αφεντικό σου, σε τι όμως; Κάτσε να το δούμε λίγο προσεκτικά, στο παρακάτω μήνυμα που μου έστειλε μια νεαρή φίλη και συνεργάτης...
  • Όταν σου παίρνει πολύ ώρα, αργείς.
    • Το αφεντικό σου, είναι προσεχτικός.
  • Όταν δεν κάνεις κάτι, τεμπελιάζεις.
    • Το αφεντικό σου, είναι απασχολημένος.
  • Όταν κάνεις λάθος, δεν προσέχεις και αδιαφορείς.
    • Το αφεντικό σου, είναι άνθρωπος.
  • Όταν το κάνεις όπως θες εσύ, δεν κάνεις ό,τι σου είπαν.
    • Το αφεντικό σου, είναι δημιουργικός.
  • Όταν το κάνεις μόνος σου, δε συνεργάζεσαι.
    • Το αφεντικό σου, παίρνει πρωτοβουλία.
  • Όταν παίρνεις θέση, σε έχει φάει η ξεροκεφαλιά.
    • Το αφεντικό σου, είναι αποφασιστικός.
  • Όταν παραβιάζεις έναν κανόνα, φέρεσαι εγωιστικά.
    • Το αφεντικό σου, είναι πρωτοπόρος.
  • Όταν βοηθάς ένα συνάδελφο, "παρατάς τη δουλειά".
    • Το αφεντικό σου, "παίζει ομαδικά".
  • Όταν κάποιος άλλος κάνει τη δουλειά σου, βυσματώνεις κόσμο.
    • Το αφεντικό σου, κατανέμει ευθύνες.
  • Όταν είσαι εκτός γραφείου, "περιφέρεσαι ασκόπως" ή "κοπροσκυλιάζεις".
    • Το αφεντικό σου, "είναι σε δουλειά" ή "έχει μίτινγκ".
  • Όταν Παρασκευή δηλώνεις ασθένεια, έκανες το Σαββατοκύριακο τριήμερο.
    • Το αφεντικό σου, πρέπει να είναι πολύ άρρωστος.
  • Όταν ζητάς να φύγεις νωρίτερα, πας για γκομενοδουλειά.
    • Το αφεντικό σου, έχει πάθει υπερκόπωση.
  • Όταν κάνεις καλή δουλειά, σου χτυπούν την πλάτη.
    • Το αφεντικό σου, χτυπάει ταβάνι με το μπόνους.
  • Όταν δεν κάνεις κάτι, “όλα πρέπει να στα λένε;;;”.
    • Το αφεντικό σου, “ε όλα αυτός θα τα κάνει εκεί μέσα;;;”
Καταλαβαίνεις λοιπόν μικρή μου, πόσο δύσκολο είναι να γίνεις αφεντικό;
Τι τα θέλεις αυτά, εσύ δεν είσαι για τα δύσκολα...

Πολλά φιλιά, το "αφεντικό" σου