30.7.07

Πανεπιστήμιο 2007 - μέρος 2ο

Επιστρέφοντας σπίτι, σκεφτόμουν και μια άλλη παράμετρο του θέματος: την οικονομική. Δείτε τι εννοώ...

Ας πάρουμε ένα νέο κορίτσι, φοιτήτρια (ήτοι 18 έως 22 χρονών), που κερδίζει δουλεύοντας ως "προωθήτρια" δύο απογεύματα την εβδομάδα (4-5 ώρες κάθε απόγευμα), συνολικά από 500 - 1000 ευρώ (ανάλογα με τη δουλειά) μηνιαίως, μη κάνοντας τίποτα άλλο από το να "εμπορεύεται" το παρουσιαστικό, το χαμόγελο και την εμφάνιση της.

Αργότερα, έχοντας στο χέρι ένα πτυχίο ως "εφόδιο" ψάχνει για δουλειά. Βρίσκει αρκετές εταιρείες πρόθυμες να απασχολήσουν μια νέα κοπέλα, πτυχιούχο, έναντι βασικού μισθού για εργασία 40 ωρών (και πλέον...) εβδομαδιαίως με υποχρεώσεις και απαιτήσεις πολλαπλάσιες ενός απλού χαμόγελου, μιας ωραίας φατσούλας, ενός όμορφου σώματος.

Μοιραία δυσανασχετεί, πιέζεται, αποπροσανατολίζεται από το αντικείμενο της δουλειάς της στην εταιρεία. Αν δεν έχει χαρακτήρα, αν το οικογενειακό και κοινωνικό της περιβάλλον δεν την κατευθύνει σωστά, μετά από μερικούς μήνες χάνει τη δουλειά της στην εταιρεία και - έως ότου ξαναβρεί άλλη - συνεχίζει το επάγγελμα της "προωθήτριας" για να βγάλει λίγα εύκολα χρήματα. Έως ότου ο "κύριος Νίκος" βρίσκει άλλες, πιο φρέσκες και πιο πρόθυμες (πιστέψτε με, ξέρω !)....

Η φίλη μας όμως έχει ήδη εθιστεί στον εύκολο πλουτισμό, έχει ήδη συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής με αυξημένες δαπάνες που δεν δικαιολογούνται από την ηλικία, τις γνώσεις και τις δυνατότητες. Οπότε...

Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος, όχι το αν πρέπει ή όχι να δουλεύει ένας νέος άνθρωπος (που σαφώς και πρέπει). Η ουσία είναι ότι καθένας μας πρέπει να καταλάβει και να συνηθίσει ότι "τ' αγαθά κόποις κτώνται".

Ας μη συνεχίσω άλλο και συγγνώμη αν κάποιες φίλες πλήγωσα με τις σκέψεις και τις εκφράσεις μου. Αυτά που γράφω τα εννοώ και τα πιστεύω, μέχρι να με πείσετε για το δίκιο και την ορθότητα των αντίθετων επιχειρημάτων σας...

Πανεπιστήμιο 2007

Πολλά χρόνια πριν, ένας ανάμεσα σε άλλους ιδεολόγους (ανεξαρτήτως παρατάξεων και πολιτικών πεποιθήσεων...) αγωνιζόμασταν και αγωνιούσαμε για να φτιάξουμε ένα καλύτερο Πανεπιστήμιο, μια Παιδεία που θα ανταποκρίνεται σε ιδεώδη και προδιαγραφές. Διαφωνούσαμε, ναι, πλακωνόμαστε στο ξύλο (μέχρι και καρέκλα έχω φάει σε αμφιθέατρο), ξενυχτάγαμε και παρατάγαμε σπίτια και οικογένειες, παλεύαμε για κάτι που πιστεύαμε.

Και μετά, είμαστε σίγουροι ότι αυτά στο μέλλον θα δώσουν κάτι καλύτερο. Λάθος; Δεν ξέρω, πάντως όταν διάβασα στην Καθημερινή της 22 Ιουλίου 2007 το άρθρο του Γιώργου Π. Μαλούχου "Τι μπορεί να κρύβει ένας πίνακας ανακοινώσεων;" κάπου σφίχτηκα, κάτι με χάλασε...

Πείτε με ρομαντικό, πάντως ο δικός μου ιδρώτας (και πολλών φίλων που ξέρω...) δεν χύθηκε στα φοιτητικά μας χρόνια για να "παράγουν" τα Πανεπιστήμια μας "νέες πολύ καλλίγραμμες, με ύψος άνω του 1,75 για προώθηση προϊόντων" ή "...για ξεκούραστη εργασία". Εκτός αν η γενιά τούτη θεωρεί ότι η κοινωνικοποίηση και η γνώση περνάει και αναδεικνύεται μέσα από τις "λάγνες" εμφανίσεις (κοντή φούστα, στενό πουκάμισο, κ.λπ.) που συνοδεύουν τη δωρεά ενός πακέτου τσιγάρων ("ανοικτού" για να μην υπάρχει αξία μεταπώλησης) ή ενός ποτού, με αντάλλαγμα ακόμα και 100 ευρώ ανά παρουσία... (αλήθεια αν είναι ομορφότερη παίρνει και περισσότερα; αν χαϊδέψει το "κεφάλι" του αφεντικού παίρνει και πριμ παραγωγικότητας, γίνεται προϊσταμένη;)

Σαφώς μου αρέσει και με κολακεύει όταν μια "κούκλα" με πλησιάζει χαμογελαστή, όχι δεν παίρνω ούτε ποτό ούτε τσιγάρο (πλέον...), προτιμώ να πληρώνω και να επιλέγω, δεν είναι όμως αυτό που είχα στο μυαλό μου όταν μίλαγα ως φοιτητής για το "Πανεπιστήμιο του 21ου αιώνα". Και, αλήθεια, θα θεωρηθώ συντηρητικός και πουριτανός αν ρωτήσω σε τι διαφέρει η παραπάνω εργασία από την πορνεία; Ναι, ξέρω, στην πορνεία δεν "χρησιμοποιούνται" ρούχα και υπάρχει "φυσική" επαφή, θα απαντήσετε, είναι όμως έτσι;

Διαβάστε το άρθρο και θα καταλάβετε τι εννοώ...

Τελικά για κάποιους αξίζει να προσπαθείς...

Είναι μερικές φορές που οι εικόνες που φτιάχνει το μυαλό μας είναι "ιδεατές" και η πραγματικότητα, σκληρή και αδήριτη, κάνει ότι μπορεί για να τις χαλάσει.
Είναι μερικές φορές που δίνεις πράγματα με αξία, σε ανθρώπους που πιστεύεις ότι αξίζουν και μπορούν να τα αναδείξουν, για να διαπιστώσεις τυχαία ότι και αυτοί οι άνθρωποι έχουν αδυναμίες.
Είναι μερικές φορές που η λογική και το συναίσθημα συγκρούονται τόσο δυνατά που είναι αδύνατον να μην "σε πάρουν τα σκάγια" και τότε θέλεις μεγάλη ψυχική και πνευματική δύναμη για να αντέξεις και να μην κάνεις τη λάθος κίνηση.
Όπως και να έχει πάντως, για μερικούς ανθρώπους αξίζει να προσπαθείς. Ακόμα και μία από τις αδυναμίες τους να "διορθώσεις" (π.χ. να ακούσεις μία φορά τη φωνή τους να λέει συγγνώμη...) θα τους έχεις προσφέρει κάτι σημαντικό. Ειδικά αν στη ζωή σου είσαι από αυτούς που έχουν μάθει να δίνουν...

29.7.07

Χρόνια Πολλά νονά !!

Χρόνια πολλά νονά, να τα κατοστήσεις (έχεις πολύ δρόμο ακόμα !!!), πάντα να σε χαιρόμαστε και να μας κρατάς όλους χαρούμενους και ευτυχισμένους.
Το βαφτιστίρι σου
Υ.Γ. Θα έλεγα άντε και με ένα καλό παιδί, αλλά τι θα κάνει μετά η γιαγιά όλη μέρα.... (χι, χι, χι, χα, χα, χα !!)

26.7.07

Ευχές για κάθε περίσταση...

1. Να ζήσετε! Κρίμα που κανείς δε γουστάρει τη γυναίκα σου.
2. Πώς δύο τόσο πανέμορφοι άνθρωποι σαν εσάς έχουν τόσο άσχημο μωρό;
3. Πάντα ήθελα κάποιον πλάι μου. Κάποιον να αγαπώ. Αφού σε γνώρισα,άλλαξα γνώμη.
4. Πρέπει να το παραδεχτώ, έφερες την πίστη στη ζωή μου. Μέχρι να σε γνωρίσω δεν πίστευα στην Κόλαση.
5. Αναπολώντας τα χρόνια που περάσαμε μαζί δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ: Μα πού στο διάολο είχα το μυαλό μου;
6. Καθώς περνούν τα χρόνια, σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι που δεν είσαι εδώ να μου τα χαλάσεις.
7. Αν είναι να πάρω κάτι δώρο για τα Χριστούγεννα, ελπίζω να είναι η αδελφή σου.
8. Συγχαρητήρια για την προαγωγή σου. Πριν φύγεις, μπορείς σε παρακαλώ να πάρεις αυτό το μαχαίρι από την πλάτη μου; Μάλλον θα το ξαναχρειαστείς.
10. Μια μέρα ελπίζω να παντρευτώ. Αλλά όχι εσένα.
11. Χαρούμενα Γενέθλια! Συντηρείσαι φανταστικά για την ηλικία σου. Σχεδόν μοιάζεις ζωντανός.
12. Όταν είμαστε μαζί, πάντα μου έλεγες ότι θα πέθαινες για μένα. Τώρα που χωρίσαμε νομίζω ότι είναι ώρα να κρατήσεις την υπόσχεσή σου.
13. Είμαστε φίλοι πάρα πολλά χρόνια. Τι λες; Να το διαλύσουμε;
14. Είμαι τόσο άσχημα χωρίς εσένα! Σχεδόν σαν να είσαι εδώ.
15. Να σας ζήσει! Βρήκες ποιος είναι ο πατέρας;
16. Είσαι τόσο καλός φίλος που αν βρισκόμασταν στον Τιτανικό και υπήρχε μόνο ένα σωσίβιο... θα μου έλειπες αφάνταστα και θα σε σκεφτόμουν συνεχώς.
17. Οι φίλες σου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι σπουδαίο την ημέρα των γενεθλίων σου. Οπότε, θα σε βάλουμε για ύπνο...

Οι τρεις φοιτητές...

Μια φορά ήταν τρεις φοιτητές που έμεναν στο ίδιο σπίτι. Λέει την μια μέρα ο ένας:
- Παιδιά, σήμερα φύγετε από το σπίτι γιατί θα φέρω μια γκόμενα...
Φεύγουν οι άλλοι δυο και πάνε σινεμά. Όταν γυρίζουν μετά από ώρα σπίτι, το βλέπουν ανάστατο. Ψάχνουν το φίλο τους και τον βρίσκουν στο κρεβάτι τέζα.
- Τι έγινε ρε τρελέ, πως πήγε; του λένε για να πάρουν την απάντηση:
- Μάγκες, τρέλα!! Η γκόμενα μέχρι 30 φορές και εγώ 10 !!
Τρελαίνονται οι φίλοι του. Μια άλλη μέρα λέει ο δεύτερος φίλος:
- Παιδιά σήμερα φύγετε γιατί θα φέρω γκόμενα κι εγώ...
Φεύγουν οι άλλοι φίλοι και πάνε σινεμά. Γυρίζουν μετά από ώρα και βλέπουν το φίλο τους τέζα στο κρεβάτι. Του λένε:
- Τι έγινε ρε μεγάλε, πως πήγε;
- Αποθέωση, η γκόμενα 40 και εγώ 15 !! Γκουσγκούνης σκέτος...
Τα παίζουν οι φίλοι του αλλά δεν λένε τίποτα. Περνάνε μερικές μέρες οπότε μια άλλη μέρα λέει ο τρίτος:
- Παιδιά σήμερα θα φύγετε, σειρά μου, θα φέρω γκόμενα.
Φεύγουν οι φίλοι του, πάνε σινεμά, γυρίζουν μετά από πολλή ώρα, βλέπουν το σπίτι ανάστατο και το φίλο τους τέζα στο κρεβάτι και του λένε:
- Τι έγινε εδώ πέρα, τι κάνατε;
Και ο φίλος τους λέει:
- Άσε, μέχρι και 20 φορές!!!
Ξαναρωτάν οι φίλοι του:
- Και η γκόμενα;
- Δεν ήρθε...

25.7.07

Μικρό αστείο...

Έχει αναρωτηθεί κανείς τι γίνονται οι Ρουμάνες αν έρθουν τα σύμφωνα μια θέση μπροστά;

Η τελευταία πτήση...

"I walk alone..." λέει η μουσική που επέλεξε για να "επενδύσει" το βίντεο που είχε γυρίσει τον Μάιο ο άτυχος συγκυβερνήτης Δ. Στοϊλίδης του Canadair CL-415 που κατέπεσε στην Ευβοια, στις 23/7/07.
Φίλε, έτσι είναι εκεί πάνω, είσαι μόνος, εσύ, και τα φτερά σου. Αυτή είναι η μαγεία του αέρα, ξέρω ότι την αγάπησες, το δείχνει αυτό που μας άφησες, το είδαμε στα μάτια σου έστω και στη φωτογραφία.
Καλό ταξίδι φίλε και σε ευχαριστούμε για όλα αυτά που έκανες για μας, για την γερή κλωτσιά που ο θάνατος σου και του συναδέλφου σου έδωσε στις αναίσθητες συνειδήσεις μας...
Εμείς θα συνεχίσουμε να πετάμε, απλά την άλλη φορά, εκεί "πάνω" θα έχουμε στην παρέα στο κόκπιτ δύο ακόμα, τον Γιάννη και τον Δημήτρη.
Γειά σας παιδιά, για δικό μου τελευταίο αντίο δεν μπόρεσα να βρω τίποτε καλύτερο από το τραγούδι του Κωστα Χατζή "Απ' τ' αεροπλάνο", ένα από τα τραγούδια που θα αγγίζουν πλέον μόνο τις ψυχές σας.
Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Αγαπημένη μου, μην κλαις
πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη

Όταν κοιτάς απο ψηλά
μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις

Κάτι δροσιστικό από έναν φίλο άρτι αφιχθέντα από διακοπές στη Ρόδο.......

"ΑΤΟΜΟ, ΚΑΛΗ Η ΡΟΔΟΣ, ΩΡΑΙΕΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ, ΚΑΛΕΣ ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
χαιρόμαστε που μας διαβάζετε και χαιρόμαστε που περάσατε καλά !! Θέλουμε κι εμείς να πάμε Ρόδο, ίσως του χρόνου....
45 ΒΑΘΜΟΥΣ ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ, ΚΑΜΕΝΗ ΓΗ ΠΑΝΤΟΥ, (ΟΥΤΕ Ο ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΕ), ΚΑΜΕΝΟΙ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ, ΠΙΛΟΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ, ΖΗΤΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΙΠΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ...
Για τη ζέστη, μπαίνεις στην μπανιέρα/πισίνα/θάλασσα/δάσος (αν περίσσεψε κάτι...) και περιμένεις...
ΜΗΠΩΣ , ΛΕΩ ΜΗΠΩΣ , ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΚΑΜΕΝΟΥ ΝΑ ΞΟΡΚΙΣΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ;
Καλό το λογοπαίγνιο, αλήθεια έμαθες τα νέα, χθες "κλείδωσε" ο επόμενος πρωθυπουργός: ο Γιωργάκης (ένας είναι ο Γιωργάκης....) "είχε εγκάρδια χειραψία και αντάλλαξε ευχές" με τον Επίτιμο (φτου κακά, συγχώρα με θέε μου, απεταξάμην, απεταξάμην...). Μετά η Νατάσα είχε ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτια, ενώ ο Αρκούδος έβαλε να παίζουν τα Carmina Burana στη Χ. Τρικούπη μπας και ξορκίσει το κακό....
ΦΙΛΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝ ΑΥΤΩ
Επίσης και περισσότερα αργότερα...
Υ.Γ. Η ΕΠΟΧΗ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΡΟΥΧΑ ΚΑΙ ΑΠΑΛΟ ΝΤΥΣΙΜΟ ....(φατε ματια ψαρια και.....) ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ !!
Συμφωνώ, γι' αυτό τα κουβαδάκια μας και σ' άλλη παραλία... Όπως λέει και ο ποιητής "είναι τρελλό στην άμμο να χτίζεις παλάτια..." και εγώ χαρίζω τη φωτογραφία που βρήκα στο internet επί του θέματος...


20.7.07

Ενδιαφέρον: Ενός λεπτού μαζί...

Για «πρωϊνό» ένα ενδιαφέρον site προβληματισμού και ανταλλαγής απόψεων.
Ο τίτλος "Ενός λεπτού μαζί", ευγενική προσφορά της Κικής Δημουλά.
Το link http://www.enosleptoumazi.gr/
Καλημέρα και ευχαριστώ τον Δημήτρη που το μοιράστηκε μαζί μας...

18.7.07

Απόψε blog-άρουμε, στα πλατώ ο Μάκης και στην καρδιά μας τα «Απορώ»...

Όπως καταλάβατε απόψε blog-άρουμε, ένεκα ο διαγωνισμός....
Και φυλλάδια βρήκαμε και δικαιολογητικά περάσαμε στο ντοσιέ, συνεχίζουμε ακάθεκτοι...
Μουσική υπόκρουση: Μάκης (ένας είναι ο Μάκης, ο Χριστοδουλόπουλος, όποιος νέος δεν ξέρει ας ρωτήσει να μάθει....)
Το άλμπουμ που παίζει «στα πλατώ» (είπαμε είμαστε παλιοσειρές...) είναι το «Μια νύχτα στις Αμπάρες», όπου Αμπάρες = ιστορικό υπόγειο στην Αχαρνών, όπου εισερχόμενος ο θαμών (πρόσεξε την ομοιοκαταληξία !!!) δένεται με αλυσίδα για να μην «δαγκώσει» τον διπλανό (ένεκα σκυλί ατόφιο) και πιάνει τραπέζι πόρτα και πλάτη τοίχο «δια παν ενδεχόμενο».
Μπουκαλάκι, παγάκια, ξηροί καρποί γιόκ (ένεκα η δίαιτα) και «Να 'χαν οι καρδιές αμπάρες», «Όσοι είναι αισθηματίες», «Μίλα μου για έρωτα», «Κλαμμένα μάτια ρώτησα», «Γλυκέ μου τύραννε», «Πυρετός», «Τα στέφανα», «Χαμένο κορμί», «Παντρεμένοι κι οι δυό», «Έψαχνα αδικα να βρώ», «Θέλεις να πεθάνω», «Φτάνει να μ' αγαπάς», «Θηλυκός αλήτης», «Έτσι μ' αρέσει», «Γκρέμιστα όλα πια», «Που το πάει η κυρία», και τέλος το κορυφαίο: «Απορώ».

Χαρίζω τους στίχους (ξέρεις εσύ μικρή μου που σου λείπω και μου λείπεις απόψε....):
Απορώ με μένα, απορώ,
που σε θέλω ακόμα απορώ.
Κάνεις τόσα λάθη και σ' τα συγχωρώ,
σαν βροχή το χώμα σε ζητώ.

Απορώ με την καρδιά μου

που αντέχει να πονά.
Φαίνεται πρώτη φορά μου
αγαπώ αληθινά.

Απορώ με μένα, απορώ,

κάνω για να φύγω κι όμως δεν μπορώ.
Ξέρω πως μου κάνεις μέσα μου κακό
κι όμως δεν το κρύβω: σ' αγαπώ.
Άντε και τα λέμε πάλι αργότερα....

Απόψεις... περί κάρβουνου

«Όχι άλλο κάρβουνο» αναφώνησε ο μηχανοδηγός και κατέβηκε από το τρένο... Τι εννοώ;; Κωλύομαι να σας εξηγήσω, τουλάχιστον απόψε.
Έχει πάντως να κάνει με όλη αυτή την άχρηστη αηδία (για να μην χρησιμοποιήσω άλλη έκφραση, περισσότερο αιχμηρή and to the point) που λέγεται «δικαιολογητικά» και που πρέπει να συγκεντρώνει κάθε καημένος που προτίθεται να διαγωνιστεί για προμήθειες του δημοσίου....

Χαμένες εργατοώρες, λεφτά πεταμένα, για να καλυφθεί η βλακεία, η ευθυνοφοβία και η άρνηση απόφασης (γιατί περί άρνησης πρόκειται τελικά !!) ενός εσμού δημοσίων υπαλλήλων διαχρονικών και υπερκομματικών, οι οποίοι παρεμπιπτόντως στο τέλος του μήνα εισπράττουν κανονικά το επίδομα ευθύνης και συμμετοχής τους σε υπεύθυνες θέσεις και επιτροπές όπου απαιτείται να αποφασίσουν (άσχετα αν αυτοί εντέχνως δεν αποφασίζουν ούτε για τη «μουχρίτσα στα φυτά εισόδου»....). Για να μην προχωρήσουμε στις περιβόητες Ανεξάρτητες Αρχές, οι οποίες ιδρύονται για να αποφασίζουν για αυτά που δεν αποφασίζουν αυτοί που αμείβονται δημιουργώντας νέες στρατιές αμειβομένων μη αποφασιζόντων....

ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑ !!!!!!

Αν ποτέ πρόκειται να γίνει η περιβόητη επανίδρυση του κράτους (αν ποτέ, γιατί τελικά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...), ας ξεκινήσει από αυτό: όσοι πληρώνονται για να αποφασίζουν, ας αποφασίζουν και ας πάρουνε επιτέλους και μια φορά στη ζωή τους το ρίσκο και την ευθύνη. Αν δεν θέλουν να αποφασίζουν, ας πάψουν να πληρώνονται και να μας κοροϊδεύουν, ακόμα καλύτερα ας «αποσυρθούν» (είπα θα είμαι ευγενής...), σίγουρα αυτοί που θα έρθουν «από παρακάτω» κάτι περισσότερο θα έχουν να προσφέρουν, αν μη τι άλλο θα παίρνουν που και που καμμιά απόφαση, έτσι για ξεκάρφωμα...

Υ.Γ. η μεγαλύτερη πλάκα με τα παραπάνω είναι όταν επιτροπή διαγωνισμού του Δημοσίου, αποφασίζει επί διαγωνισμού τεχνολογίας: μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι διάφοροι-αδιάφοροι, πίνουν καφεδάκι, λένε μαλακιούλες να περάσει η ώρα και υπογράφουν σελίδα σελίδα ότι έχει κατατεθεί από τους διαγωνιζομένους. Μετά «διαβάζουν».... Μετά «καταλαβαίνουν».... Μετά διαβουλεύονται.... Τέλος, αποφασίζουν ότι στις σελίδες ΧΧΧ-ΨΨΨ του τόμου ΑΒΓ της τεχνικής προσφοράς η σφραγίδα ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ έπρεπε να είναι τοποθετημένη με μπλε μελάνι στο κάτω δεξιό μέρος σε απόσταση 1.5 εκατοστό από τα περιθώρια σύμφωνα με το υπόδειγμα 12345678 του κανονισμού 098765 κλπ., κατόπιν τούτου η προσφορά δεν μπορεί να αξιολογηθεί καθώς δεν πληρεί τους απαράβατους όρους της τεχνικής προδιαγραφής της προκήρυξης.... Έτσι «πετάνε στα σκουπίδια» τις προσπάθειες αξιόλογων επιστημόνων με γνώσεις και εμπειρίες χρήσιμες για τον τόπο και επιβραβεύουν την απύθμενη βλακεία «εμποράκων» της παλιάς Ελλάδας, οι οποίοι με τα χρόνια έμαθαν να βάζουν τη σφραγίδα σωστά, να χρησιμοποιούν «στυλό διαρκείας χρώματος μελάνης μπλε» και - τυπολάτρες - να αφήνουν την ουσία για τους τυχερούς ή τους πλουσίους (ο νοών νοείτο...)

Καλήνύχτα σας....

17.7.07

Εκφράσεις αγάπης των δύο φύλων

Τι εννοεί ένας άντρας όταν λέει...
«Πάω γήπεδο» = «Θα πάρω τους κολλητούς μου, θα λιώσουμε στα ξύδια, θα δούμε όσα περισσότερα βυζιά μπορούμε και θα βρίσουμε χωρίς αύριο».
«Να σε βοηθήσω με το φαγητό;» = «Πότε επιτέλους θα φάμε σήμερα;;;»
«Πολύ ενδιαφέρον αυτό που λες» = «Ακόμη μιλάς γαμώτο;»
«Σε σκεφτόμουν διαρκώς και σου αγόρασα αυτά τα τριαντάφυλλα» = «Η πιτσιρίκα που τα πουλούσε ήταν θεογκόμενα»
«Τί έκανα πάλι;» = «Ωχ, πάλι με έπιασε».
«Δεν θα μπορούσα να αγαπήσω καμμιά άλλη» = «Σε συνήθισα και έχω καταλάβει ότι υπάρχουν και χειρότερα».

Τι καταλαβαίνεις όταν μια γυναίκα σου λέει...
«Μ’ αγαπάς;» = «ΟΚ, ετοιμάσου να μου αγοράσεις κάτι πανάκριβο».
«Πόσο μ΄αγαπάς;» = «ΟΚ, ετοιμάσου να ακούσεις κάτι που δεν θα σου αρέσει καθόλου».
«Πρέπει να μάθεις να επικοινωνείς» = «Πρέπει να μάθεις να συμφωνείς πάντα μαζί μου».
«Το μόνο που θα ψωνίσουμε είναι μία γραβάτα» = «Αφού πρώτα αδειάσουμε όλα τα καταστήματα καλλυντικών, τσαντών και παπουτσιών».
«Η απόφαση είναι δική σου» = «Αλλά εννοείται ότι θα κάνεις αυτό που θέλω εγώ».
«Πάλι έχουμε ορεξούλες;» = «Υπάρχει τίποτε άλλο στο κεφάλι σου εκτός από σεξ;»

10.7.07

Αθλητικά: Μωραίνει κύριος...

Διαβάστε και θα καταλάβετε τον τίτλο. Το "ψάρεψα" από το in.gr
«Πεινάει» ακόμα για τίτλους
Όνειρό μου το πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, δηλώνει ο Ριβάλντο
Τι όνειρα μπορεί να έχει ένας παίκτης σαν τον Ριβάλντο, που τα έχει κατακτήσει όλα στην καριέρα του; Κι όμως, ο «Ρίμπο» δεν έχει «χορτάσει» ακόμη τους τίτλους και, όπως εξηγεί στο επίσημο περιοδικό της ΑΕΚ, το όνειρο που έχει είναι να στεφθεί πρωταθλητής με την κιτρινόμαυρη φανέλα. «Η μεγαλύτερη επιβράβευση που είχα, ήταν όταν το 1999 αναδείχτηκα καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου και το 2002, που πήραμε το Μουντιάλ. Το όνειρό μου είναι να παίζω ποδόσφαιρο και να προσφέρω χαρά στους φιλάθλους που με βλέπουν. Αν μιλάμε για ένα όνειρο, θα μπορούσα να πω να γίνω πρωταθλητής με την ΑΕΚ» τόνισε μεταξύ άλλων ο σούπερ σταρ της «Ένωσης»....
Ξυπνήηηηστεεεε..... Έτσι κι αλλιώς το τραγούδι λέει: "μ'ένα όνειρο τρελλό, όνειρο απατηλό, ξεκινήσαμε κι οι δυό μας"...

Ο σοφός γέρο-Πρόεδρος

Editorial στην εφημερίδα "ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ" (2-6-2007) δια χειρός Νίκου Φελέκη.

Eίναι ευτυχής συγκυρία για την Ελλάδα το ότι, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες, στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα βρίσκεται ο Κάρολος Παπούλιας.
Η διπλωματική και πολιτική εμπειρία του πρώην υπουργού Εξωτερικών αποδεικνύεται κυριολεκτικά πολύτιμη για την κυβέρνηση σε μια στιγμή κατά την οποία στο κτίριο της Βασιλίσσης Σοφίας προΐσταται η μάλλον άπειρη σε χειρισμούς σοβαρών διπλωματικών υποθέσεων Ντόρα Μπακογιάννη.
Σε μια περίοδο που ανεβαίνει το θερμόμετρο της έντασης μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, η «σοφία» του Κάρολου Παπούλια είναι απαραίτητη προκειμένου να αποφευχθούν ή να διορθωθούν λάθη της Ελλάδας στη διεθνή σκακιέρα.
Η κατευναστική πολιτική του αποδεικνύεται σωτήρια σχετικά με το πρόβλημα που ανέκυψε στις ελληνορωσικές σχέσεις από τις άστοχες δηλώσεις της Ντόρας Μπακογιάννη για την αμερικανική αντιπυραυλική ασπίδα στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το απέδειξε το θερμό κλίμα που επικράτησε στις επαφές της ελληνικής αντιπροσωπείας αυτές τις μέρες στη Μόσχα. Ο πρόεδρος Πούτιν, ενώ μέχρι πρότινος απέστρεφε τους οφθαλμούς του από την Ντόρα Μπακογιάννη, τώρα ήταν τουλάχιστον φιλικός μαζί της – παρακάθισε μάλιστα στο ίδιο τραπέζι και συζήτησε μαζί της.
Στο λιώσιμο των πάγων συνέβαλε αποφασιστικά ο Κάρολος Παπούλιας, που με κάθε ευκαιρία φροντίζει να εξαίρει τον ρόλο της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Η προχθεσινή, μάλιστα, αναφορά του περί οριστικού παρελθόντος των διαχωριστικών γραμμών και ότι η Ρωσία είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ευρωπαϊκών εξελίξεων αποτελεί σαφέστατη αντίθεση στην πρόθεση των Αμερικανών να απομονώσουν τη Ρωσία. Η θέση αυτή του Προέδρου της Δημοκρατίας επαναφέρει μια σχετική ισορροπία στη θέση της Ελλάδας έναντι των ΗΠΑ και της Ρωσίας.
Ναι μεν η Ελλάδα πολιτικο-θεσμικά ανήκει στη Δύση, αλλά οι παραδοσιακοί ιστορικοί, πολιτιστικοί, οικονομικοί και θρησκευτικοί δεσμοί με τη Ρωσία την καθιστούν προνομιακό της εταίρο στην περιοχή των Βαλκανίων και ευρύτερα της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι «στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ και μέλος του ΝΑΤΟ, όμως δεν μπορεί να βάζει όλα τα πυρομαχικά της σε ένα όπλο.
Την πολιτική αυτή τη διδάχθηκε ο Κάρολος Παπούλιας από τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεχίζει να την υπηρετεί με ικανότητα και μαεστρία.
Στη διπλωματία είναι εύκολο, όμως, και ανόητο να «υπηρετείς έναν αφέντη». Αυτό το κάνουν οι περιθωριακές και ανίσχυρες χώρες που απουσιάζουν εντελώς από το παγκόσμιο γεωπολιτικό παιχνίδι. Το κάνουν όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να πρωταγωνιστούν στην περιοχή ή στον τομέα που έχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα. Το κάνουν όσοι αφήνουν άλλους να λύσουν τα δικά τους προβλήματα, αποδεχόμενοι τον ρόλο μιας χώρας - δορυφόρου.
Η Ελλάδα, και να ήθελε κάποιος, δεν θα μπορούσε να έχει έναν τέτοιο ρόλο. Βρίσκεται σ’ ένα ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον με ανοιχτά πολλά λεγόμενα εθνικά θέματα. Η Τουρκία βρίσκεται σε κρίση. Το «Μακεδονικό» επανέρχεται στην επικαιρότητα. Το «κοσοβάρικο» πρόβλημα μπορεί να ξαναβάλει φωτιά στα Βαλκάνια και σίγουρα επαναφέρει φόβους αναθεωρητισμού όσον αφορά τα εθνικά σύνορα. Το Ιράκ, το Ιράν, η ισλαμική τρομοκρατία δεν βρίσκονται σε μια μακρινή περιοχή του πλανήτη, αλλά δίπλα μας. Το ίδιο και το Παλαιστινιακό.
Η Ελλάδα πρέπει, λοιπόν, να αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να υπογραμμίζει τις παραδοσιακά καλές σχέσεις με τους Άραβες. Να τονίζει σε κάθε περίπτωση τον ηγεμονικό και φιλειρηνικό ρόλο της στη Βαλκανική. Να προβάλλει τις από αιώνων καλές σχέσεις των ορθοδόξων χριστιανών εν αντιθέσει με τους καθολικούς ή άλλα δόγματα.
Η χώρα βρίσκεται στο μεταίχμιο πολλών διαφορετικών κόσμων. Είναι στο σταυροδρόμι Ανατολής - Δύσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε ιστορικό υπέδαφος, αξιακό φορτίο και οικονομικό υλικό. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να βάλει όλα τα λεφτά της σ’ ένα νούμερο στη ρουλέτα. Δεν επιτρέπεται η εξωτερική της πολιτική να ασκείται με εσωτερικούς όρους και ιδίως κομματικές ανάγκες. Αν κάποιος θεωρεί ότι μπορεί να γίνει πρωθυπουργός, αρχηγός κόμματος ή κάτι άλλο επειδή είναι «ο άνθρωπος των Αμερικανών στην Αθήνα», όχι μόνον κάνει λάθος, αλλά και υπονομεύει τα εθνικά συμφέροντα της χώρας. Η Ελλάδα οφείλει να έχει πολλά χαρτιά στα χέρια της και να τα παίζει στην παρτίδα που εξελίσσεται στην περιοχή.
Όσο λάθος είναι η πρόσδεση σε ένα άρμα, εξίσου λάθος είναι να θεωρούμε ότι στη διπλωματική σκακιέρα μπορεί σε μια χώρα να υπάρχουν δύο, όπου ο ένας θα παίζει τον ρόλο του καλού και ο άλλος του κακού. Η διπλωματία είναι μια σύνθετη πολιτική διαδικασία, όπου συνυπάρχουν πόλοι κυριαρχίας και οπτικές προσεγγίσεων. Κυρίως είναι μια πολιτική αρχών που αναπροσαρμόζεται ανάλογα με τη συγκυρία και τον καταμερισμό ισχύος.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να υιοθετήσει μια πολιτική που λέει «ναι» σε όλα στους Αμερικανούς, ελπίζοντας ότι ο big father στο τέλος θα επιβραβεύσει το καλό παιδί. Η Ελλάδα πρέπει να διαπραγματεύεται, να συμφωνεί, να διαφωνεί, να συγκρούεται και, όταν χρειάζεται, να γίνεται «άτακτη», εάν αυτό εξυπηρετεί τα εθνικά της συμφέροντα.
Η Ελλάδα χρειάζεται να εξελίσσεται και να μην μπαίνει στις μυλόπετρες αλλότριων συμφερόντων. Όταν κάνει παραχωρήσεις, θα πρέπει να απαιτεί και να επιτυγχάνει ανταλλάγματα. Είμαστε κατεξοχήν ευρωπαϊκή χώρα. Το χαρτί της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το ισχυρό μας. Οι καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ και η νατοϊκή μας ιδιότητα αποτελούν επίσης ατού. Η σχέση με τη Ρωσία επίσης μπορεί να είναι ένα καλό χαρτί. Δεν χρειάζεται λοιπόν να πετάξουμε κανένα, ιδίως τώρα που -όπως φαίνεται- αρχίζει να «ξαναπαίζει» το ψυχροπολεμικό σενάριο.
Για να καταφέρουμε όμως να είμαστε ένας σοβαρός παίκτης, θα πρέπει να ενδυναμώσουμε οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Η ευκαιρία να γίνουμε ενεργειακός κόμβος στην περιοχή μας είναι μια σημαντική πρόκληση. Η Ρωσία σ’ αυτή τη φάση και για δικούς της λόγους συμπλέει μαζί μας στο θέμα των αγωγών. Αντίθετα, η Αμερική για δικά της γεωπολιτικά συμφέροντα είναι αντίθετη και θέλει το παιχνίδι των αγωγών να γίνει μια κλειστή παρτίδα πόκερ μεταξύ αυτής και της Ρωσίας. Την Ελλάδα τη συμφέρει το παιχνίδι να ανοίξει. Είναι προφανές, λοιπόν, τι πρέπει να πράξει.
Στο θέμα της αντιπυραυλικής ασπίδας που προωθούν οι Αμερικανοί, η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να γίνει μέρος ενός επικίνδυνου παιχνιδιού, όπως είναι η νέα κούρσα των εξοπλισμών, και μάλιστα με διηπειρωτικούς πυραύλους και άλλες ασύμμετρες απειλές. Θα μπορούσε ίσως να παράσχει την πολιτική ανοχή της, αφού προηγουμένως εξασφαλίσει την υποστήριξη των Αμερικανών στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, του Κυπριακού και των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Στο θέμα του Κοσόβου είναι προφανές ότι πρέπει να παίξουμε «άμυνα και καθυστέρηση», ευελπιστώντας στη διαμόρφωση καλύτερων συνθηκών για την επίλυσή του. Στα πολεμικά παιχνίδια στη Μέση Ανατολή και προκειμένου να μην γίνουμε στόχος της ισλαμικής τρομοκρατίας, είναι απαραίτητο να δυναμώσουμε τις παραδοσιακά καλές σχέσεις με τους Άραβες, κυρίως όμως να επιδιώξουμε την ενεργότερη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις εξελίξεις.
Αν ανεδείχθη λοιπόν κάτι αυτές τις μέρες στη Μόσχα από την επίσκεψη του Κάρολου Παπούλια, είναι ότι ήταν ορθή η επιλογή του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή να τον προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η διπλωματική του σοφία και η πολιτική του εμπειρία είναι ισχυρά αντίβαρα σε λαθεμένες ή μονομερείς αντιλήψεις και συμπεριφορές στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Αν ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο προηγούμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήταν ένας σώφρων πολιτικός, μια τίμια και καθαρή φωνή στο εσωτερικό της χώρας με έμφαση στις αξίες των Ελλήνων, ο Κάρολος Παπούλιας είναι ο ικανός διπλωματικός της εκπρόσωπος.
Και στη νεοψυχροπολεμική περίοδο στην οποία εισερχόμαστε είναι ο ιδανικότερος σύμβουλος για μια κυβέρνηση η οποία στο επίπεδο του χειρισμού των εξωτερικών της θεμάτων υστερεί καταφανώς.

9.7.07

Οι 10 εντολές του έλληνα οδηγού...

Αρκεί μια βόλτα Σαββατοκύριακο σε οποιοδήποτε εθνικό ή επαρχιακό δρόμο και θα δείτε ότι οι νεοέλληνες είμαστε απόλυτα πιστοί στον παρακάτω δεκάλογο...

Εντολή Πρώτη: Μη φοράς κράνος ειδικά αν έχεις φτιάξει τα μαλλιά σου. Όσο για τη ζώνη στο αυτοκίνητο, αν γράφει "Valentino" ή "Versace" σαφώς ξανασκέψου το, αλλιώς άστο για τους άλλους....
Εντολή Δεύτερη: Να οδηγείς με το ένα χέρι, το αριστερό πρέπει να κρέμεται έξω από το παράθυρο, αλλιώς τι "μάγκας"είσαι ;
Εντολή Τρίτη: Μην αφήνεις κανένα να σε προσπεράσει, είσαι ο πιό γρήγορος, ας το μάθουν όλοι...
Εντολή Τέταρτη: Χάζευε το γκομενάκι στο αυτοκίνητο που σταμάτησε δίπλα σου στο φάνάρι. Δύο φανάρια παρακάτω μπορεί ακόμα και να σου κάτσει. Είπαμε "Τόλμη και Γοητεία" Ριτζ...
Εντολή Πέμπτη: Τέρμα τα γκάζια, όχι όπου κι όπου, κάτω από το σπίτι του αντίζηλου και έως το σπίτι της "άπιστης", άντε στη χειρότερη περίπτωση γύρω από την καφετέρια. Δύο τρεις φορές και μετά ποιός θα τολμήσει να πλησιάσει στο δρόμο ΣΟΥ;
Εντολή Έκτη: Βάλε μουσική στη διαπασών. Τη ΔΙΚΗ σου μουσική. Είναι δυνατόν να περνάς απαρατήρητος, να μην δίνεις στίγμα;
Εντολή Έβδομη: Αποτσίγαρα, πλαστικά μπουκάλια, σκουπιδιά γενικά μας είναι άχρηστα. Άρα, δεν τα κρατάμε στο αμάξι μας, τα πετάμε στο δρόμο, σεβόμαστε τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου μας...
Εντολή Όγδοη: Πέρασε από το πλάι και μπες μπροστά στα κορόϊδα που περιμένουν στην ουρά. Εσύ βιάζεσαι περισσότερο, εξάλλου τι είμαστε εδώ, Αγγλία;
Εντολή Ένατη:
Η λωρίδα εκτάκτου ανάγκης έχει ακριβώς αυτό το ρόλο: να περνάς από κει όταν οι υπόλοιπες είναι μποτιλιαρισμένες. Αφού έχεις ανάγκη και αφου το κάνουν όλοι, γιατί όχι κι εσύ;
Εντολή Δέκατη: Οι πεζοί να κάτσουν στ' αυγά τους και να προσέχουν. Εσύ θα τους δώσεις προτεραιότητα; Εσύ ο άρχοντας; Όχι βέβαια, ας αναλάβει ο επόμενος. Εσύ προσέχεις το όχημα, μη συγκρουστείτε με τον πεζό και στο γρατζουνίσει ή σου κάνει λακούβα...

Ένα "φαλοκρατικό" αστείο...

Στο τέλος της έβδομης ημέρας της Δημιουργίας, κοιτάει ο θεός αυτά που έκανε.
Βλέπει τα πουλιά και λέει: «Τι κελάηδημα, τι χρώματα... Δεν παίζομαι !!»
Βλέπει τα λιοντάρια και λέει: «Τι δύναμη, τι θάρρος, τι περηφάνια... Είμαι άπαιχτος !!»
Κοιτάει τον Αδάμ και λέει: «Τι άντρας, τι παίδαρος, τι ομορφιά... Δεν είμαι μόνο άπαιχτος, είμαι ΘΕΟΣ !!»
Κοιτάει και την Εύα και λέει: «Δεν πειράζει, θα βάφεται...»
(από το Πρώτο Θέμα της 07.07.07)

Αστείο(;;)...

"Γέμισε το Αρεταίειο άσπρες, κίτρινες και μαύρες μπλούζες: γιατρούς, δημοσιογράφους και διαδόχους". Τάδε έφη ο καθηγητής Ιατρικής και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χρήστος Κίττας.
(από την στήλη της Πανδώρας στο Βήμα της 07-07-07).

6.7.07

Βιβλίο: Τ. Πανούση "Μικροαστική Καταστροφή"

Επειδή πρέπει που και που να διαβάζουμε και κανένα βιβλιαράκι, σας διάλεξα ένα "παιδικό" με σύντομες ιστοριούλες και "ποιηματάκια", έκδοση του 2005, και διακοσίων δέκα (ναι, 210 ούτε καν 211) σελίδων...
Είναι σεμνό και ταπεινό, γραμμένο από τον κ. Τζίμη Πανούση, συγγραφέα, ποιητή, τραγουδοποιό, φίλο του "ακατονόμαστου" (...εξ' ου και το "δε μας χε... ρε Νταλ...), κιθαρωδό, τραγουδιστή και όλα τα καλά, αλλά ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ, για σπίτι και οικογένεια...
Το έσχατο πόνημα του καλλιτέχνη λέγεται "Μικροαστική Καταστροφή" (εδώ είναι και το link για το pdf) και, μετά τον απαραίτητο πρόλογο, ο καλλιτέχνης έχει ιστοριούλες, ποιηματάκια και ζωγραφιές (ψηφιακές βέβαια...).
Σας χαρίζω μία επίκαιρη ιστοριούλα με τίτλο ΠΑΡΑΛΙΑ. Περισσότερα στο βιβλίο...
Ξαπλωμένη ολόγυμνη στην ερημική παραλία και απολαμβάνοντας τον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο, σκεφτότανε πόσο γελοίες ήταν οι αντιδράσεις της όταν πέρσι τέτοιον καιρό, στην ίδια παραλία, προσπαθούσε ο Σωτήρης, που τώρα ήταν φαντάρος, να την πείσει να βγάλει το μπικίνι της και να μείνει γυμνή. Μετά από έντονες συζητήσεις με κουτά από μέρους του επιχειρήματα πείστηκε στην αρχή να βγάλει μόνο το επάνω και μετά από λίγο και το κάτω, αφού ο Σωτήρης τη διαβεβαίωσε, αρκετά εκνευρισμένος, ότι δεν προσπαθούσε να την πείσει για σεξουαλικούς λόγους. Αλλωστε, ανέκαθεν την ενοχλούσαν αισθητικά τα άσπρα χωρίσματα που άφηνε στο σώμα το μαγιό μετά από έντονο μαύρισμα. Μ' αυτές τις σκέψεις ανασηκώθηκε, και ρίχνοντας μια τελευταία ματιά μήπως την έβλεπε κανείς, βούτηξε στα δροσερά νερά του Ευβοϊκού. Κολυμπώντας, διαπίστωσε για μια ακόμη φορά την ομορφιά να χαϊδεύει το αλμυρό νερό όλα τα σημεία του σώματος της, προκαλώντας της μια περίεργη ερωτική διάθεση που η μοναξιά της την έκανε ακόμη πιο έντονη. Ξαφνικά, και ενώ χάιδευε απαλά το στήθος της, ένας έντονος πόνος κι ένα διαπεραστικό τσούξιμο ανάμεσα στα πόδια της την έκανε να τιναχτεί έντρομη προς την παραλία, διώχνοντας με γρήγορες απλωτές ένα μικρό κοπάδι τσούχτρες που την τριγύριζαν. Κλαίγοντας από τον πόνο, μόλις άρχισε να πατώνει, προσπάθησε να ξεκολλήσει το γλοιώδες ζελοειδές ζωάκι που είχε κολλήσει με μανία στα χείλια του κόλπου της. Βγαίνοντας στην παραλία και πέφτοντας μπρούμυτα, ακούμπησε το ερεθισμένο της όργανο στην καυτή άμμο, πιέζοντας το με ανακούφιση. Οι ενστικτώδεις κινήσεις τής απάλυναν τον πόνο, όταν ξαφνικά ένα τσίμπημα την έκανε να τιναχτεί απάνω και να πέσει ανάσκελα, μισολιπόθυμη. Ένας ξεραμένος αχινός κρυμμένος στην άμμο είχε διαπεράσει την ερεθισμένη της κλειτορίδα, ενώ λίγα μέτρα πιο πίσω, κρυμμένος σε μια συστάδα θάμνων, ένας ηλικιωμένος ψαράς που από ώρα την παρακολουθούσε, εκσπερμάτωνε αθόρυβα με σπασμούς....

Αστείο: Ευρωπαίοι επαγγελματίες...

Τρεις μπογιατζήδες, ένας Αλβανός, ένας Γερμανός και ένας Έλληνας, πέθαναν και πάνε στον Παράδεισο.
Ο Άγιος Πέτρος τους άνοιξε την Πόρτα:
- Καλώς τα παιδιά επιτέλους ήρθαν και τρεις χρήσιμοι άνθρωποι, ρε παιδιά θέλω να βάψω την Πόρτα του Παράδεισου για πες μου, λέει του Αλβανού, πόσα θέλεις για να την βάψεις;
- 600 ευρώ, λέει ο Αλβανός.
- 600; Πώς τα λογάριασες;
- Να, 200 για μένα, 200 τους φόρους και 200 τα υλικά.
- Εσύ, λέει του Γερμανού, πόσα θέλεις;
- 900 ευρώ, 300 για μένα, 300 την εφορία και 300 τα υλικά.
- Και εσύ, λέει του Έλληνα, πόσα θέλεις;
- 3000 ευρω Άγιε Πέτρο.
- 3000;;; Τρελός είσαι; Πώς τα λογάριασες;
- Άγιε Πέτρο έλα πιο κοντά να μην μας ακούν.
Ο Άγιος Πέτρος πήγε κοντά του και ο Έλληνας του ψιθυρίζει:
- Άκουσε να δεις, 1000 για σένα, 1000 για μένα, 400 τον Γερμανό για να το βουλώσει και 600 θα δώσουμε στον Αλβανό για να βάψει την Πόρτα...

5.7.07

Απόψεις: "Βόλτα (;;) στην Πάρνηθα"

Σύμφωνα με τον αποστολέα του (ας είναι καλά η φίλη που μου το προώθησε), το παρακάτω e-mail διαβάστηκε χθες το απόγευμα απαξ σε εκπομπη του ραδιοφωνικού σταθμού Best 92.6 πριν "κατέβει" (προφανώς με απόφαση της διεύθυνσης του σταθμού, μπράβο τέλος πάντων σε όποιον την πήρε !!).

Αποφάσισα να το δημοσιεύσω στο blog μου γιατί διαφωνώ με πολλά από αυτά που λέει.

Όχι, φίλε/φίλη αποστολέα, ούτε θα κάψουμε, ούτε θα χαλάσουμε, ούτε θα τρομοκρατήσουμε. Δεν θα τους κάνουμε το χατήρι, δεν θα απαξιώσουμε την αγάπη μας για τη φύση, δίνοντας τους "κοινωνικό άλλοθι" και νομιμοποιώντας μέσα από ακραίες αντιδράσεις την αυθαιρεσία τους.

Μία λύση υπάρχει: δες, κατάγραψε, κατάγγειλε.

Με τον τρόπο αυτό, εσύ μένεις ψηλά, αλώβητος κριτής ενώ παράλληλα απαξιώνεις τον παράνομο στα ματια και τις συνειδήσεις όλων. Ναι, ΟΛΩΝ, και των ευνομούμενων και των παρανομούντων !!

Μην ανησυχείς φίλε/φίλη δεν είναι όλοι β-ρω-μύ-λοι, ούτε έχουν χαθεί τα ηθικά αντανακλαστικά και οι κοινωνικές αξίες και αντιστάσεις. Οι παράνομοι ζητούν πάντα συννενόχους και άλλοθι, εμείς απλά ΔΕΝ πρέπει να τους προσφέρουμε τίποτα από τα δυό.

Ευχαριστώ

ΤΟ ΑΤΟΜΟ
Ακολουθεί το e-mail που στάλθηκε και διαβάστηκε στον best 92.6
----------------------------------------------------------------------------

Δεν πέρασαν ούτε 4 μήνες από την τελευταία εκδρομή στην Πάρνηθα.

Ούτε 4 μήνες από την τελευταία ξάπλα κάτω από τα έλατα...

Ούτε 4 μήνες από εκείνο το μεσημέρι που μάζευα τις γόπες μου στο σελοφάν του
πακέτου μου, για να μη μαγαρίσω την ομορφιά που έβλεπα. Τι μαλακας!

Σήμερα ο ουρανός γέμισε στάχτη.


Γιατί κάποιος αποφάσισε ότι μια-δυο-τριακόσιες βιλίτσες με θέα το καζίνο, θα
γίνουν ανάρπαστες. Κι έτσι, θα βγάλει τόσα λεφτά, ώστε η τράπεζα να του προσφέρει «πρόσωπο» προκειμένου να εκτελεί δημόσια έργα...

Δεν ήτανε τυχαία η φωτιά. Δεν άναψε την πιο ζεστή μέρα του Ιούνη, αλλά μόλις
έπιασε το βοριαδάκι. Είμαι θυμωμένος. Πενθώ, όχι για τις επόμενες γενιές που θα ζήσουν στα πλημμυρισμένα βαλτοτόπια του Μοσχάτου, αλλά για τις χαμένες ανοιξιάτικες βόλτες μου, που θα έκαναν ανεκτή τη μιζέρια του καθημερινού τσιμέντου. Μαζί μου πενθούν κι οι φίλοι μου. Και είναι κι εκείνοι οργισμένοι. Και κάθε φορά που θα μιζεριάζουν στο τσιμεντένιο τους γραφείο, θα θυμώνουν ξανά, που δε μπορούν να ξεφύγουν. Κι αυτό θα γίνεται κάθε Παρασκευή για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Λέω λοιπόν να αρχίσω τις απειλές. Όχι τις «προειδοποιήσεις»...

Η Πάρνηθα φιλοξενεί τον Εγκέλαδο. Και είμαι σίγουρος ότι ο Τιτάνας θα
φροντίσει να καθαρίσει το τοπίο του. Η φύση έπειτα θα το ξαναφυτέψει, όπως της αρέσει.

Λέω να βοηθήσω. Να κάνω τις αντισεισμικές κατασκευές λιγότερο αντισεισμικές.
Λέω να αρχίσω τις περιπολίες και να ρίχνω αλάτι στα μπετά των νέων κτιρίων που θα φυτρώνουν. Δεν είναι δύσκολο...

Λεω επίσης να αρχίσω να καίω όλα τα μηχανήματα που θα ανέβουν να φτιάξουν
δρόμους και τα αυτοκίνητα των νέων κατοίκων επίσης...
Μαζί με τα χλωρά, καίγονται και τα ξερά. Έτσι δεν παίζεται το παιχνίδι;


Αλλά κι αυτοί οι νέοι «οικιστές» ξέρουν που μπλέκουν...
Λέω να αρχίσω να τρομοκρατώ όσους σκοπεύουν να αγοράσουν «οικόπεδο» εκεί
γύρω. Να τους πείσω ότι αυτή η γειτονιά είναι χειρότερη από γκέτο. Κι ότι οι επενδύσεις τους εκεί είναι αμφίβολες.

Λέω να περνάω νυχτιάτικα και να ουρλιάζω, χαλώντας τον ύπνο του δικαίου των
νέων οικιστών. Τα ζώα δεν θα ενοχληθούν, είμαι σίγουρος πως δεν θα συχνάζουν πια.

Λέω να γίνω «τρομοκράτης» και να αγωνιστώ για τα δίκαια της φύσης. Όχι τα
δικά μου.

Και να μην σταματήσω τις εξορμήσεις, μέχρι κάποιος από τους μαλάκες εκεί
πάνω, να με πείσει ότι θα αφήσουν το βουνό στην ησυχία του.

Τι λες; Πάμε μια «ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ»;

Thanx for e-mailing us

Keep listening
Best 92.6
----------------------------------------------------------------------------

Απόψεις: What is internet ??

Μου το έστειλε ένα φίλος χθες με SMS, είναι ο ορισμός του Internet ως online κοινότητας βασισμένης στην κοινωνική αλληλεπίδραση.

«Internet is the place where men are men, most women are men, and small children are federal agents».

Είναι και αυτή μια άποψη, δε συμφωνείτε ;

3.7.07

Η Πάρνηθα που χάσαμε και πως θα την αποκτήσουμε ξανά...


Ο Εθνικός Δρυμός Πάρνηθας υπάρχει πλέον - δυστυχώς - μόνο στις σκέψεις μας και στο web site που με περισσή φροντίδα κάποιοι άνθρωποι φρόντισαν να στήσουν πριν την πυρκαγιά.

Αν δεν διαθέσατε χρόνο να πάτε εκεί πριν τη φωτιά, αν δεν σας απασχόλησε ποτέ πόση ομορφιά κρύβεται σε ένα βουνό, αν ο δρόμος σας ποτέ δεν ξέφυγε από την "πεπατημένη" για να χαθεί μέσα στα δέντρα, αν δεν γελάσατε ποτέ παίζοντας κυνηγητό με τις αχτίνες του ήλιου πίσω από τους κορμούς των ελάτων, αν δεν σας αρέσουν τα ελάφια και τα άλλα ζώα του δάσους ζωντανά, μη χάνετε άλλο το χρόνο σας.

Εμείς, οι άλλοι, θα κρατήσουμε ζωντανή την εικόνα για όσο χρόνο χρειαστεί να την ξαναφτιάξουμε. ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ !! Όχι μόνο την Πάρνηθα, όλα τα δάση μας !!

Η καλύτερη βοήθεια θα είναι να είμαστε εκεί καθημερινά, να αποκαλύπτουμε και να τιμωρούμε έναν - έναν όλους αυτούς (μεγάλους ή μικρούς) που θα θελήσουν να μας στερήσουν ολοκληρωτικά με παρανομίες και καταπατήσεις αυτό που είχαμε. Οπλιστείτε με υπομονή (χρειάζεται καθώς το θέαμα δεν είναι πιά το καλύτερο), χάρτη της περιοχής και φωτογραφική ή κινηματογραφική μηχανή (τα μόνα "όπλα" που επιτρέπει η συνείδηση μας), κινητό τηλέφωνο και θάρρος !! Αποτυπώστε το σήμερα, πριν αρχίσουν οι καταπατήσεις και οι πάσης φύσεως παρανομίες, έτσι θα έχετε "χρυσό" μέτρο σύγκρισης για το αύριο. Μην περιμένετε τίποτα από κανέναν, δουλέψτε μαζί και χωριστά, δημιουργήστε τους δικούς σας "πυρήνες" προστασίας του δάσους !!

Μετά "όπλο" σας είναι η φωνή σας και το internet: κάθε πιθανή παρανομία που θα δείτε, καταγγείλτε την μέσα από το internet, με κάθε μέσο και - το κυριώτερο - με αποδείξεις. Κάθε πράξη στην κατεύθυνση αυτή θα είναι νόμιμη στην συνείδηση όλων, για τους παραβάτες δεν πρέπει να υπάρξει ανοχή, δεν πρέπει να επιτραπεί να κρυφτούν πίσω από τις "ενοχές" του πολιτισμού μας περί προσωπικών δεδομένων, πάσης φύσεως ελαφρυντικών, προτέρου εντίμου βίου ή εξαγοραζομένων ποινών. Στο κάτω-κάτω δικό μας ήταν το δάσος και είχαμε αποφασίσει στο Σύνταγμα μας να μην το "πουλήσουμε", άρα δεν πρέπει να δεχτούμε καμμιά εξαγορά και κανένα συμψηφισμό !!

Προσέξτε, δεν "δικάζουμε", καταγγέλουμε και παρουσιάζουμε στοιχεία για να υποστηρίξουμε την καταγγελία μας. Ας δικάσουν αυτοί που πρέπει, έχουμε πάντα το περιθώριο να αμφισβητήσουμε την απόφαση τους και να παλέψουμε για να την ανατρέψουμε. Δεν είναι εύκολο και ο αγώνας μας δεν θα είναι απλός, δεν θα έχει μόνο νίκες. Θα έχει όμως μνήμες και εικόνες, και με αυτές θα απομονώσουμε και θα παραδώσουμε στην λαϊκή χλευή όσους θα εκμεταλλευθούν δικονομικά τερτίπια και "παράθυρα" για να μας στερήσουν αυτό που είχαμε.

Όποιος έχει πίστη ακολουθεί....

Άντε γειά, ο Καστίγιο ξαναχτυπά...



Αυτό το Κόπα Αμέρικα έχει το άρωμα του… Νέρι Καστίγιο. Τουλάχιστον σε ότι αφορά το Μεξικό, ο 22χρονος άσος του Ολυμπιακού έχει κλέψει την παράσταση και δείχνει να απολαμβάνει τις στιγμές που ζει στα γήπεδα της Βενεζουέλας. Μετά τον αγώνα με το Εκουαδόρ τα ξημερώματα της Δευτέρας, κατά την οποία ο Καστίγιο βρήκε και πάλι το δρόμο προς τα δίχτυα, τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν και πάλι πάνω του.

Όπως καταλάβατε είμαι γαβ-γάβρος άρα ο μικρός δεν υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί με πράσινη φανέλα. Βρήκα μία με κόκκινη και με κούπα (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...). Επιπλέον, ένα βιντεάκι με τίτλο «Ο Καστίγιο ξαναχτυπά». Απολαύστε το...

Η σκληρή ζωή των Administrators..

Δευτέρα, 08:05 π.μ.
Η εβδομάδα άρχισε καλά. Τηλεφωνήσανε από το τμήμα διαφημίσεων, ότι δεν μπορούν να βρουν ένα αρχείο. Τους σύστησα την χρήση του προγράμματος αναζήτησης "FDISK". Έτσι σίγουρα θα είναι απασχολημένοι για κάποιο διάστημα ...

08:25
Από το λογιστήριο, ο υπεύθυνος μισθοδοσίας, διαμαρτύρεται ότι η σύνδεση προς το δίκτυο δεν λειτουργεί. Τον διαβεβαίωσα ότι θα ασχοληθώ άμεσα με το θέμα. Στη συνέχεια αποσυνέδεσα από την πρίζα την μηχανή του καφέ και επανασύνδεσα τον Server τους. Γιατί δεν με ακούει κανείς όταν αναφέρω ότι υπάρχουν λίγες πρίζες; Άμεσα το λογιστήριο με ευχαριστεί για την ταχεία εξυπηρέτηση !!! Πάλι μερικοί ευτυχισμένοι χρήστες ...

08:45
Οι «μάγκες» της αποθήκης θέλουν να μάθουν πως αλλάζουν οι γραφικοί χαρακτήρες στον πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου τους. Τους ερωτώ, ποιο Chipset είναι εγκαταστημένο στην μητρική πλακέτα. Θα ξαναπάρουν, αν το βρουν...

09:20
Τηλεφώνημα από ένα υποκατάστημα της εταιρίας: δεν μπορούν να ανοίξουν τα επισυναπτόμενα στο Lotus Notes. Τους συνδέω με το θυρωρείο στο ισόγειο.

09:35
Το τμήμα διαφημίσεων αναφέρει ότι το PC τους δεν ξεκινά και δείχνει "ERROR IN DRIVE 0". Τους καθησυχάζω λέγοντας ότι φταίει το λειτουργικό σύστημα και τους δίνω το νούμερο της Microsoft-Hotline ...

09:40
Οι αποθηκάριοι ανακάλυψαν ότι οι γραφικοί χαρακτήρες δεν σχετίζονται με το Chipset. Τους απαντώ ότι είπα "Bitset" και όχι "Chipset". Είπαν ότι θα συνεχίσουν το ψάξιμο. Απορώ πως τέτοιοι άνθρωποι αποκτούν δίπλωμα οδήγησης ;

10:05
Ο διευθυντής εκπαίδευσης τηλεφωνεί και ζητάει ένας κωδικό πρόσβασης για έναν νέο μαθητευόμενο. Του λέω ότι πρέπει να κάνει μια αίτηση τύπου 7A96GFTR4567LPHT. Απαντά ότι δεν έχει ακούσει ποτέ για αυτόν τον τύπο αίτησης. Τον παραπέμπω στον θυρωρό στο ισόγειο ...

10:20
Οι «μάγκες» της αποθήκης δεν εφησυχάζουν. Είναι πλέον εχθρικοί μαζί μου και υποστηρίζουν ότι τους δουλεύω (;;;). Εντέλει βρήκαν μόνοι τους πως αλλάζουν οι γραφικοί χαρακτήρες και θέλουν να καλέσουν τον προσωπάρχη για να διαμαρτυρηθούν εις βάρος μου. Εγώ φυσικά αλλάζω αμέσως την κατάσταση της τηλεφωνική γραμμής του προσωπάρχη σε «κατειλημμένη». Ακολούθως, μπαίνω στον Server τους και εξαφανίζω «μερικά» αρχεία τους.

10:30
Η γκόμενα μου με καλεί και αναφέρει ότι οι γονείς της θα την επισκεφθούν το Σαββατοκύριακο και ότι έχει ετοιμάσει ένα μεγάλο πρόγραμμα ξενάγησης τους. Δεν σταματά να μιλά. Τη συνδέω με τον θυρωρό στο ισόγειο ...

10:40
Πάλι από την αποθήκη. Αναφέρουν σε πολύ χαμηλούς τόνους ότι όλα τα αρχεία τους έχουν εξαφανισθεί !!! Τους λέω πως αυτά παθαίνουν όταν θέλουν να κάνουν τους ξύπνιους προς τον Administrator τους. Το παίζω συμφιλιωτικός και τους υπόσχομαι ότι θα ασχοληθώ με το πρόβλημα τους εκτενέστερα. Περιμένω 10 λεπτά και μετά αλλάζω στον Server το χρώμα των γραφικών χαρακτήρων πίσω από άσπρο σε μαύρο. Με ευχαριστούν ενθουσιωδώς και με διαβεβαιώνουν ότι η απειλή της διαμαρτυρίας προς τον προσωπάρχη ήταν βασικά πλάκα. Από σήμερα πλέον «γλείφουνε» ασταμάτητα ...

10:45
Περνά ο θυρωρός και διηγείται ότι δέχεται παράξενα τηλεφωνήματα. Θέλει οπωσδήποτε να μάθει και αυτός επιτέλους κάτι περί Computer. Του λέω ότι αρχίζουμε αμέσως την εκπαίδευση. Σαν πρώτο μάθημα του δίνω την άσκηση να παρακολουθεί την απέναντι οθόνη και πάω για μεσημεριανό διάλειμμα ...

14:30
Επιστρέφω από το μεσημεριανό φαγητό και ο θυρωρός αναφέρει ότι ο προσωπάρχης πέρασε και κάτι έλεγε για κάποιο πρόβλημα με το τηλέφωνο του. Αμέσως διακόπτω το σήμα «κατειλημμένο» της τηλεφωνικής γραμμής του προσωπάρχη. Τι θα κάνανε άραγε όλα αυτά τα άτομα χωρίς εμένα ;

14:35
Ήρθε η ώρα να συνδέσω το τηλέφωνο της hotline. Αμέσως χτυπά. Η καινούργια από τις πωλήσεις χρειάζεται επειγόντως μια νέα ID (!), διότι ξέχασε την προηγούμενη. Της λέω ότι η ID αποδίδεται βάσει χρώματος μαλλιών, ηλικίας, διαστάσεων και οικογενειακής κατάστασης της. Τα δεδομένα που ακούω (Ξ/23/92-48-92/Α) εξιτάρουν την διάθεση μου. Της λέω ότι η ID θα είναι έτοιμη το βράδυ, αλλά λόγω του επείγοντος θα την παραδώσω προσωπικά στο σπίτι της. Με ευχαριστεί με νόημα ...

14:40
Ξεφυλλίζω για λίγο το ημερολόγιο του προσωπάρχη. Σβήνω την καταχώρηση της Τετάρτης «ΑΥΡΙΟ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΑΜΟΥ» και αυτήν της Πέμπτης «ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΑΜΟΥ. ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ». Αναρωτιέμαι, αν την Παρασκευή θα είναι ακόμη τόσο ευτυχισμένος ...

14:45
Ο θυρωρός λέει ότι η οθόνη του φαίνεται κάπως σκοτεινή. Ενεργοποιώ την οθόνη, και ξεκινώ το Screensaver. Ο θυρωρός κρατά ασταμάτητα σημειώσεις. Τι ωραία θα ήταν αν όλοι οι χρήστες ικανοποιούνταν έτσι εύκολα ....

14:55
Επαναφέρω μερικά αρχεία από τον φάκελο μου «Λυμένα προβλήματα» πίσω στον Server ως «Προς λύση». Σκέφτομαι τον συνάδελφο της απογευματινής βάρδιας και φροντίζω να μην πλήττει ...

15:00
Επιτέλους τέλος για σήμερα. Πληροφορούμαι στα γρήγορα από τον Server του τμήματος προσωπικού την διεύθυνση της «Ξ/23/92-48-92/Α», παίρνω από το ψυγείο της VIP-Lounge ένα μπουκάλι γαλλικής σαμπάνιας, σημειώνω σε ένα χαρτί την νέα ID (123456) και ξεκινώ. Κάθε άνθρωπος μετά από μια ημέρα εξουθενωτικής εργασίας χρειάζεται και λίγο χαλάρωση ...

2.7.07

Ορισμοί Μάρκετινγκ...

Είστε γυναίκα και βλέπετε έναν όμορφο τύπο σε ένα πάρτυ.
Τον πλησιάζετε και του λέτε: “είμαι φανταστική στο κρεβάτι”.
Αυτό λέγεται Άμεση Πώληση.

Είστε σε ένα πάρτυ με φίλες σας και βλέπετε έναν όμορφο τύπο.
Μια από τις φίλες σας τον πλησιάζει και του λέει για σας: “είναι φανταστική στο κρεβάτι”.
Αυτό λέγεται Διαφήμιση.

Βλέπετε έναν όμορφο τύπο σε ένα πάρτυ.
Τον πλησιάζετε και παίρνετε τον αριθμό του τηλεφώνου του.
Tην επόμενη μέρα τον καλείτε και του λέτε: “Γειά, είμαι φανταστική στο κρεβάτι”.
Αυτό λέγεται Τηλεμάρκετινγκ.

Βλέπετε έναν όμορφο τύπο σε ένα πάρτυ, ισιώνετε το φόρεμα σας, τον πλησιάζετε και τον κερνάτε ένα ποτό.
Ρωτάτε: “Επιτρέπεται;” και ισιώνετε την γραβάτα του πιέζοντας το στήθος σας ελαφρά πάνω στο μπράτσο του, λέγοντας του: “Παρεμπιπτόντως, είμαι φανταστική στο κρεβάτι”.
Αυτό λέγεται Δημόσιες Σχέσεις.

Είστε σε ένα πάρτυ και βλέπετε έναν όμορφο τύπο.
Σας πλησιάζει και λέει: “ακούω ότι είστε φανταστική στο κρεβάτι”.
Αυτό λέγεται Αναγνωρισιμότητα του Προϊόντος.

Είστε σε ένα πάρτυ και βλέπετε έναν όμορφο τύπο.
Σας γουστάρει αλλά τον πείθετε να πάει σπίτι με μια φίλη σας.
Αυτό λέγεται Δίκτυο Πωλήσεων.

Η φίλη σας δεν μπορεί να τον ικανοποιήσει και, έτσι, σας τηλεφωνεί.
Αυτό λέγεται Τεχνική Υποστήριξη.

Είστε στο δρόμο πηγαίνοντας σε ένα πάρτυ όταν συνειδητοποιείτε ότι θα μπορούσε να υπάρχουν πολλοί ωραίοι τύποι στα σπίτια που περνάτε.
Έτσι σκαρφαλώνετε στην ταράτσα ενός σπιτιού και αρχίζετε να φωνάζετε: “είμαι φανταστική στο κρεβάτι”.
Αυτό λέγεται SPAM....

Ταξιδέψτε σε ένα ησυχαστήριο στην Αργολίδα...

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα τέτοια μέρη. Λέγεται Ίρια, έχει όμορφη "βοτσαλωτή" παραλία τουλάχιστον τριών χιλιομέτρων (!!!), έχει ησυχία, για να φτάσεις εκεί πρέπει να περάσεις διάφορους τουριστικούς "πειρασμούς" (Ναύπλιο, Τολό, Δρέπανο, Βιβάρι...), ενδείκνυται για να γεμίσεις μπαταρίες...

Δείτε μερικές φωτογραφίες:

...τοπίο χωρίς "προσχήματα" και θέα χωρίς εμπόδια...


...η "έννοια" της παραλίας...


...και μια πισίνα στο ξενοδοχείο (αν κάποιος δεν βολεύεται με τα βοτσαλάκια...).

Μείναμε στο Ξενοδοχείο Iria Beach, μια αξιοπρεπή τουριστική προσπάθεια που - με τον χρόνο - θα γίνει ακόμα καλύτερη: αρκεί να σας πω πως αυτά που βλέπετε στο site τους θα τα δείτε και στην πραγματικότητα και θα βρείτε ανθρώπους πρόθυμους να σας βοηθήσουν και να σας κάνουν να νιώσετε "σπίτι" σας.

Για φαγητό, οι επιλογές σας περιλαμβάνουν μια ψαροταβέρνα δίπλα στο ξενοδοχείο, δυό ταβέρνες στην πλατεία του χωριού (δύο χιλιόμετρα μακρύτερα) και - βέβαια - τις ταβέρνες στο λιμάνι στο Βιβάρι (δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο).

Τρως καλό, φρέσκο και περιποιημένο φαγητό και, ταυτόχρονα, απολαμβάνεις τη θέα...
Το μόνο "μείον" οι τιμές, οι οποίες είναι εξόχως αθηναϊκές !!

Υ.Γ. το παραπάνω κείμενο δεν έχει διαφημιστικό σκοπό, ούτε θα σας δώσει καλύτερες τιμές ή υπηρεσίες η αναφορά ότι τους βρήκατε από το blog αυτό.

1.7.07

Περί Ελευθερίας



Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

«...Άρθρο 19: Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο...»