9.12.07

Αφιερωμένο...

Υπάρχω (Καζαντζίδης Στέλιος)
Μουσική/Στίχοι: Νικολόπουλος Χρήστος/Πυθαγόρας

Υπάρχω, κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω
Σκλάβα τη ζωή σου θα ’χω
κι ας βαδίζουμε σε δρόμους χωριστούς

Υπάρχω, μες τα μάτια σου που κλαίνε
μες τα χείλη σου που καίνε
και θα υπάρχω στα τραγούδια που θ’ ακούς

Είμαι της ζωής σου ο ένας, δε με σβήνει κανένας
κι αν με άλλους μιλάς, κι ώρες-ώρες γελάς
κατά βάθος πονάς, γιατί σκέφτεσαι εμένα
Είμαι και αρχή και φινάλε, και στην σκέψη σου βάλε
πως αν κάνεις δεσμό μες σε λίγο καιρό
θα χωρίσεις γιατί θα υπάρχω εγώ

Υπάρχω, στη χαρά σου και στη λύπη
η μορφή μου δε θα σου λείπει
κι ούτε πρόκειται ποτέ να ξεχαστώ
Υπάρχω μες την τύχη σου που βρίζεις
στο μυαλό σου που ζαλίζεις
με τσιγάρο, μ’ αναμνήσεις, με ποτό...
Θεωρώ το τραγούδι αυτό ένα από τα καλύτερα που έχουν γραφτεί ποτέ, θεωρώ ότι αποδίδει λεπτές αποχρώσεις της φωνής του Στέλιου Καζαντζίδη, θεωρώ ότι μπορεί να μιλήσει σε κάθε καρδιά που έχει γνωρίσει έστω και μια φορά την αγάπη. Εκεί το αφιερώνω. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...