4.12.07

Σκόρπιες σκέψεις για την Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη...

Για πρώτη φορά ταξίδεψα στην Πόλη το 2003. Από τότε, έχει γίνει ένας από τους αγαπημένους μου προορισμούς, ένα από τα μέρη που έχω κάνει φίλους και που χαίρομαι να περνάω κάποιες μέρες κάθε χρόνο είτε για δουλειά είτε για ψυχαγωγία...

Είχα να πάω στην Πόλη σχεδόν ένα χρόνο, έως την προηγούμενη εβδομάδα που επαγγελματικοί λόγοι με οδήγησαν πάλι εκεί. Επειδή στα προηγούμενα ταξίδια μου ...δεν είχα facebook δεν έχω καταγράψει και πολλά πράγματα, αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετικά: αποφάσισα να γράψω τις σκόρπιες σκέψεις και παρατηρήσεις μου σε ένα ή περισσότερα κείμενα , να κρατήσω κάποιες μνήμες, να χαλαρώσω (είναι γεγονός ότι το ελεύθερο γράψιμο με χαλαρώνει, είναι επίσης γεγονός ότι αυτό μου συμβαίνει από τα μικρά μου χρόνια, δεν είναι χούι που απέκτησα μεγαλώνοντας...).

Σκόρπιες σκέψεις λοιπόν, ανοιχτές στα μάτια, το μυαλό, τα σχόλια σας...
...γενικά οι Τούρκοι είναι εθνικιστές. Έχω βρεθεί σε εθνική τους γιορτή και έχω αντικρίσει τεράστιες σημαίες να καλύπτουν ολοκληρωτικά (κυριολεκτώ !!) τις προσόψεις δεκαόροφων κτιρίων. Δεν ξέρω αν φέτος κάτι άλλαξε με τις εκλογές, με τα ανοικτά ζητήματα που έχουν στα σύνορα τους με το Ιράκ, πάντως ο εθνικισμός μερικών είναι πλέον στο έπακρο: δεν εξηγούνται αλλιώς οι πελώριες πεντάμετρες σημαίες που "μαστίγωναν" τον ουρανό της Κωνσταντινούπολης πάνω σε ιστούς ύψους τουλάχιστον πενταόροφου κτιρίου...

...μποτιλιαρίσματα ατελείωτα, όλη η μέρα τελικά είναι μιά ώρα αιχμής. Υπάρχουν δύο τεράστιες λεωφόροι με πλάτος από τρεις ως έξι λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση (χώρια οι πλευρικές παράλληλες λεωφόροι !!) που είναι διαρκώς γεμάτες αυτοκίνητα. Είναι απίστευτο και όμως αληθινό...

...φαγητό θα βρει κανείς πολύ και καλό, ο Έλληνας αρκεί να το προφέρει στη γλώσσα του: κιοφτέ (κεφτές), ντολμά (ντολμάς), καριδες (γαρίδες), μιντια (μύδια), τσιούπρα (
τσιπούρα), καλαμαρ (καλαμάρι), φασούλια (φασόλια) κλπ. ...

...εμείς λέμε ότι είμαστε η γενέτειρα του Ξένιου Δία, οι Τούρκοι όμως μας ξεπέρασαν σε φιλοξενία και εξυπηρέτηση στα εστιατόρια. Μη μου πείτε ότι δεν είναι ωραίο να: α. σε υποδέχονται στο εστιατόριο με χαμόγελο,
β. σε βοηθούν δυο και τρεις σερβιτόροι να τακτοποιηθείς στο τραπέζι σου,
γ. σου φέρνουν αμέσως μόλις κάτσεις καθαρό ποτήρι και λίγο δροσερό νερό να πιεις,
δ. σου αλλάζουν το πιάτο και το σερβίτσιο ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο πιάτο αλλά και όποτε το ζητήσεις χωρίς να στραβομουτσουνιάζουν,
ε. είναι πάντα πρόθυμοι να σου φτιάξουν μια ποικιλία από διάφορα πιάτα που έχουν στο μενού ώστε να δοκιμάσεις και να ευχαριστηθείς την κουζίνα τους στο έπακρο,
στ. μην σε αφήνουν να πιάσεις μπουκάλι και να είναι πάντα κάποιος σερβιτόρος κοντά πρόθυμος να σε σερβίρει νερό, ποτό ακόμα και να μοιράσει το φαγητό στα πιάτα,
ζ. διαθέτουν ώρα να σου εξηγήσουν κάθε πιάτο τι έχει και πως είναι φτιαγμένο πριν πάρουν την παραγγελία,
η. να σου φέρνουν σερβίτσια και ψωμί χωρίς να τα βαφτίζουν κουβέρ (=νταβατζιλίκι) και να τα χρεώνουν βαπορίσια,
θ. σε κάνουν να νιώθεις ότι τρως καλεσμένος στο σπίτι τους, το ίδιο φαγητό που θα φάνε και αυτοί και τα παιδιά τους,
ι. σε κάνουν να αισθάνεσαι άνθρωπος που βγήκε να ψυχαγωγηθεί και όχι "ευρώ που έπεσε από το πορτοφόλι"
ια. σε χρεώνουν φυσιολογικές, κανονικές, ρεαλιστικές τιμές ανάλογα με το τι σου προσφέρουν, να μη χρειάζεσαι ένα μηνιάτικο για ένα απλό δείπνο επειδή το μαγαζί είναι σε κυριλέ περιοχή και ο ιδιοκτήτης με τον μάγειρα "καβαλημένα καλάμια"...
Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες, απλά αναλογιστείτε πόσο σπάνια βρίσκετε το παραπάνω σέρβις στην Ελλάδα πλέον, επίσης αναλογιστείτε όταν το βρίσκετε πόσο ακριβά το πληρώνετε...