16.10.07

Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν ξεχειλίζω από κέφι...

Συνήθως τέτοια εποχή θα έπρεπε να ξεχείλιζα από κέφι: δουλειά μπόλικη με μεγάλες προοπτικές, ταξίδια σε διάφορους προορισμούς (ανάμεσα τους και μερικοί αγαπημένοι), καλοί φίλοι που φροντίζουν να προσθέτουν χαρά και να ξεκουράζουν, ηρεμία και αγάπη στο σπίτι...

Κι όμως... Κάτι λείπει, κάτι φταίει, κάτι μου χαλάει τη διάθεση... Κάτι δε λειτουργεί σωστά και με προσγειώνει διαρκώς σε μια πραγματικότητα άχαρη, μια πραγματικότητα προχειρότητας, μια πραγματικότητα που όσο και να θέλω να αλλάξω δεν αλλάζει γιατί δεν εξαρτάται από μένα, γιατί κάτι ανώτερο δεν την αφήνει να αλλάξει !!

Ίσως να πρέπει να αλλάξω εγώ, να πάψω να ενδιαφέρομαι, να πάψω να ασχολούμαι τόσο, να κοιτάω μόνο την πάρτη μου και τους στενούς μου συνεργάτες... Και ας «καούν τα κάρβουνα»... Ναι αλλά, πάλι τότε, τα πράγματα δεν θα είναι τα ίδια, γιατί εγώ δεν θα είμαι ο ίδιος. Πάλι όμως, μήπως έτσι πρέπει να γίνει; Αλλάζουμε όλοι και αλλάζουμε διαρκώς, έτσι δεν είναι; Πραγματικά δεν ξέρω...

Update:
"when there's a cloudburst over your life and all around is wind, rain, lightning and thunder, that's the time to take cover under the umbrella of God's promises, sit still and wait it out. The One who allows the storms also brings the rainbows."

Το διάβασα σε ένα επιτραπέζιο ημερολόγιο που μου χάρισαν, το οποίο σε κάθε μέρα αντιστοιχίζει μια σκέψη...