14.9.07

Το αίσθημα της Νίκης ή «όλη η Ελλάδα θα 'ναι μπλέ»...

Σήμερα το πρωί ξύπνησα με μια παράξενη διάθεση. Αν και τελικά είχα κοιμηθεί αργά, ξύπνησα πιο νωρίς από ότι συνήθως. Υπό Κ.Σ. (όπως λέμε στη φυσική) αυτό σημαίνει «αλλαγή πλευρού» και «επιστροφή στην πρότερη κατάσταση», σήμερα τίποτε από αυτά δεν έγινε όπως είχε σχεδιαστεί...

Όχι μόνο αυτό, ένοιωθα να με πλημμυρίζει μια δύναμη, μια ευχάριστη διάθεση, μια άλλη κατάσταση, η αίσθηση της νίκης και της σιγουριάς. Συναισθήματα που όσο προχωρά η μέρα είναι όλο και πιο έντονα μέσα μου, συναισθήματα που δεν μπόρεσε να «ρίξει» ούτε ένας γερός (το εννοώ, ακουστήκαμε πίσω από τρεις κλειστές πόρτες !!) τσακωμός με μια βασική μου συνεργάτιδα στη δουλειά.

Συναισθήματα που με οδηγούν να κοιτάξω και να τραβήξω μπροστά, να αφήσω πίσω μου το μαύρο, να αρνηθώ την ισοπέδωση και την μη-πρόοδο των ικανών προς όφελος των ανικάνων, να χλευάσω τη μιζέρια και την κακομοιριά (όχι δεν με ενδιαφέρει να τα διορθώσω, τα προσπερνώ πλέον και φροντίζω να συντριβούν και να πάψουν να υπάρχουν), να γυρίσω το βλέμμα στο μέλλον, ένα μέλλον που έχει χώρο για όλους όσους θέλουν να προχωρήσουν, να παλέψουν και να το κατακτήσουν. Ένα μέλλον που δε χωράει πισωγυρίσματα, ένα μέλλον όπου οι περισσότερο ικανοί επιβιώνουν και οι λιγότερο ικανοί δεν στερούνται ευκαιριών...

Μηχανικά άνοιξα την τηλεόραση, οι πρωινές ενημερωτικές εκπομπές μετέδιδαν το κλίμα των τελευταίων προεκλογικών ημερών, άκουσα λίγο και ετοιμάστηκα να φύγω από το σπίτι. Είδα στο δρόμο την πόλη να κινείται, το ίδιο δυναμική και αγχωμένη όσο πριν από δύο μήνες, όσο πριν από ένα χρόνο, όσο χθες και προχθές.

«Λες και τίποτα δεν έχει αλλάξει», σκέφτηκα...

«Λες και τίποτα δεν θα αλλάξει», απάντησα στον εαυτό μου...

Εκεί άρχισα να βάζω σε τάξη τις σκέψεις μου. Ναι, τίποτα δεν έχει αλλάξει, Ναι, τίποτα δεν θα αλλάξει, κάτι που είναι σωστό και πετυχημένο δεν χρειάζεται να αλλάξει, χρειάζεται να βελτιωθεί και να συνεχίσει να υπάρχει !!

Άρχισα να παρατηρώ τα πρόσωπα των ανθρώπων στα πεζοδρόμια, στα διπλανά αυτοκίνητα, στα φανάρια, οι περισσότεροι «έδιναν» αυτόν τον δυναμισμό: να βελτιώσουμε αυτό που έχουμε χρειάζεται, όχι να το αλλάξουμε.

Είχα μόλις μάθει το αποτέλεσμα των εκλογών; Εκείνη τη στιγμή ούτε που πέρασε από τη σκέψη μου. Άρχισε να καθαρίζει αργότερα, όταν διάφορα μηνύματα, από διάφορους ανθρώπους (όχι απαραίτητα ομονοούντες !!) άρχισαν να συμπληρώνουν την εικόνα: ο κόσμος στην πλειοψηφία του έχει πάρει την απόφαση του, θέλει να συνεχίσει στο δρόμο της προόδου και της εξέλιξης στον οποίο άρχισε να βαδίζει τον Μάρτιο του 2004, έχει αποφασίσει οριστικά ότι η «πράσινη» χολή, η μαύρη άρνηση, οι εξυπνακισμοί, οι πολιτικαντισμοί ανήκουν οριστικά στο παρελθόν...

Οι εκλογές έχουν κριθεί, ίσως είχαν κριθεί εδώ και μέρες απλά έπρεπε να βγουν από το ντουλάπι τα φαντάσματα του πράσινου παρελθόντος μας για να παρακινηθεί ο κόσμος να εκδηλωθεί:
«Μαύρο στους Μαυρογιαλούρους»,
«ΨΗΦΟ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»,
«ψήφο προόδου και εμπιστοσύνης για να πάμε την Ελλάδα μπροστά».

Και ταυτόχρονα, δύναμη και θέληση αγώνα ως την τελευταία στιγμή, σπίτι - σπίτι, πόρτα - πόρτα, για να μη χαθεί ούτε μία ψήφος που θα μπορούσε να στερήσει την αυτοδύναμη κυβέρνηση από τη χώρα και να την παραδώσει βορά σε εκβιασμούς συμφερόντων και συμβιβασμούς ανεύθυνων αριστεροδεξιών γκρουπούσκουλων και των πρασίνων καθοδηγητών τους.

Αυτή τη φορά θα «ξηλώσουμε εμείς τα πεζοδρόμια» και θα το κάνουμε για να προστατέψουμε την πρόοδο και την εξέλιξη που κατακτήσαμε με κόπο, ιδρώτα και θυσίες και που οι «γνωστοί - άγνωστοι πρασινογιαλούροι» επιβουλεύονται...