30.9.07

Ευτυχώς για την Ελλάδα υπάρχει και μια νέα γενιά που έχει μάθει να δουλεύει και όχι να τρώει από τα έτοιμα...

Είναι Κυριακή μεσημέρι, λίγο πριν πιάσω τις κυριακάτικες εφημερίδες αποφασίζω να «ξεμπερδεύω» με τα φύλλα του Σαββάτου. Έχει μείνει το ένθετο της Οικονομίας από τον κόσμο του Επενδυτή, το Σαββατοκύριακο η οικονομία ξεκουράζεται οπότε πάντα το διαβάζω μαζί με τα άλλα από Δευτέρα. Αυτή τη φορά όμως...

Βασικό θέμα τα «αραβικά κεφάλαια που πολιορκούν την Ελλάδα» (δεν είναι καινούργιο θέμα, με τους Άραβες του Κόλπου η φιλία μας ήταν ανέκαθεν εγκάρδια), άλλα θέματα ενδιαφέροντος το πως ο Μελισσανίδης έγινε μεγάλος και τρανός “ο Έλληνας πετρελαιάς των επτά θαλασσών από τις γειτονιές της Νίκαιας στα σαλόνια της Wall” (με μόνη διαφορά ότι εκεί δεν υπάρχουν παραθυράκια για αφορολόγητο ή ειδικής φορολογίας πετρέλαιο και οι μηχανισμοί ελέγχου λειτουργούν και χωρίς λιπαντικό λάδι, είναι άλλης τεχνολογίας....), και μετά ΧΑ και ιδιωτικοποιήσεις (χεστήκαμε, σιγά την ελεύθερη αγορά όταν κουμάντο κάνουν οι τράπεζες, τα funds και το δημόσιο...), Σ.Δ.Ι.Τ. (να βολέψουμε τους διακομματικούς χορηγούς), Δ’ Κ.Π.Σ. (οι κουτόφραγκοι που έλεγε κάποιος αλήστου μνήμης), κ.λπ., κ.λπ. ανούσια.

Το συγκεκριμένο ένθετο έχει καθιερώσει εδώ και καιρό μια τελευταία σελίδα διαφορετική, οι “ιστορίες της τελευταίας σελίδας” φιλοξενούν ανθρώπους που ξεχωρίζουν από το σορό, οπότε τούμπα την εφημερίδα να δούμε αν θα διαβάσουμε κάτι ή θα πάει στο καλάθ.... ε, για στάσου... ποιος είναι αυτός ο πιτσιρικάς με τον μεγαλεπήβολο τίτλο «ο λέων του ΟΠΕ στον λάκκο με τις επενδύσεις»...
Αυτή την εβδομάδα η ιστορία της τελευταίας σελίδας θα μπορούσε άνετα αν είναι πρωτοσέλιδο. Το πρόσωπο της ήταν ο κ. Παναγιώτης Δρόσος, τέως διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών και νυν γενικός γραμματέας Επενδύσεων και Ανάπτυξης του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών. Το προσόν του: «δουλεύει», έμαθε να δουλεύει, απέδειξε ότι με τη σκληρή δουλειά έρχεται η προκοπή...

Δεν ήξερε από εξαγωγές, σύμφωνα με το δημοσίευμα, το έβαλε στόχο και πείσμα όμως και πέτυχε. Η ημέρα του στον Ο.Π.Ε. ξεκίναγε το χάραμα και – παρέα με τον κρύο καφέ – κράταγε ως αργά το βράδυ. Δεν σταματούσε ούτε τα Σαββατοκύριακα, γεγονός που δυσκόλεψε αφάνταστα ακόμα και τους στενούς του συνεργάτες. Σκεφτείτε μόνο ότι στην προ-Δρόσου εποχή, ο Ο.Π.Ε. ήταν μια κλασσική δημόσια υπηρεσία, αδιάφορη, κομματικοποιημένη, δυσκίνητη, χωρίς στόχους και οράματα, χωρίς ενδιαφέροντα. Σαν τη γυναίκα μετά τα 60, όλοι ξέρουν που είναι, κανείς όμως δεν θέλει να πάει...

Όση κολακεία και να περιέχει το δημοσίευμα, η πραγματικότητα δεν κρύβεται: η δουλειά αναδεικνύει τους ικανούς. Και – στη συγκεκριμένη περίπτωση – το αποτέλεσμα ήταν εμφανές. Οι ελληνικές εξαγωγές έπαψαν να είναι ένα σύντομο ανέκδοτο (γνωρίζω, λόγω της δουλειάς μου ταξιδεύω στην Ευρώπη και τις γύρω χώρες), ο Ο.Π.Ε. άρχισε πάλι να είναι συνομιλητής και υποστηρικτής των ελληνικών εταιρειών που ανοίγουν τα φτερά τους πέρα από τα σύνορα.

Τέλειωσα το διάβασμα και είπα: επιτέλους ένας Έλληνας που δουλεύει, που δε φοράει κομματικά γυαλιά, που ενδιαφέρεται και πονάει τον τόπο του, που θέλει να τον δει να προοδεύει. Μετά αναρωτήθηκα, μήπως για τους παραπάνω λόγους δεν είναι τόσο γνωστός και προβεβλημένος από τα ΜΜΕ; Μάλλον, έτσι κι αλλιώς δε θα έφερνε νούμερα, δεν μπορεί να φέρει νούμερα κανείς αν δεν ασχοληθεί με τα μικρομίζερα της καθημερινότητας μας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο κ. Δρόσος πέτυχε να φέρει στην Ελλάδα κάτι διαφορετικό. Και δεν είναι ούτε καν 40 χρονών... Μπράβο του, και εις ανώτερα.