12.9.07

όταν οι σκέψεις βρίσκουν νόημα σε στίχους...

Ιδανικοί αυτόχειρες (στίχοι: Κ. Καρυωτάκη)
Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν
τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους.
Διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν
για τελευταία φορά τα βήματά τους.

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία
Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε
τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση
Τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε
τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.

Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει
αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο
για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.

Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα
ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος.
Όλα τελείωσαν, ψιθυρίζουν, τώρα
πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος.

Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου (στίχοι: Κ. Βάρναλης)
Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
και μ' αφήναν νηστικό

Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιας
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόϊ κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ' αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαί
για τ' αφέντη το φαί

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιας
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γή

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιας
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Μπάρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη (στίχοι: Ν. Γκάτσου)

- τιμή στον Μακρυ-Γιάννη Τριανταφύλλου, ίσως πρόγονο μου -
Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη
δεν μας τά 'γραψες καλά.
Δες ο Έλληνας τι κάνει
για ν' ανέβει πιο ψηλά.

Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη
πάρε μαύρο γιαταγάνι
κι έλα στη ζωή μας πίσω
το στραβό να κάμεις ίσο.

Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη
δεν μας τά 'γραψες σωστά.
Το φιλότιμο δε φτάνει
για να πάει κανείς μπροστά.

Μπαρμπα-Γιάννη Μακρυγιάννη
δεν μας τά 'γραψες καλά.
Δες ο Έλληνας τι κάνει
για ν' ανέβει πιο ψηλά.

Υπάρχουν μέρες που βλέπω ανθρώπους, ιδανικούς αυτόχειρες, να πηγαίνουν ίσια στην καταστροφή τους και να βαφτίζουν το κατρακύλισμα εξέλιξη «πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατα βάθος»...

Υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι σαν τον κυρ Μέντιο, θέλω να δω το είδωλο μου στον καθρέφτη και να του πω «άιντε θύμα, άιντε ψώνιο...»

Υπάρχουν μέρες που νιώθω ότι ακόμα και το «μαύρο γιαταγάνι» Μπάρμπα-Γιάννη δεν θα μπορέσει «το στραβό να κάμει ίσιο»...

Αν κάτι με βοηθά αυτές τις στιγμές είναι η φωνή του Νίκου Ξυλούρη, φωνή αψιά και λεβέντικη, που ξυπνάει βαθιά μέσα εκείνες τις αντιστάσεις που κρατούν ζωντανή την ψυχή μας.
Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού
Σβήνω κυλώντας στα νερά
Ανέβηκα στην κορυφή της συννεφιάς
Σαλτάροντας με τις τριχιές του λιβανιού
Πήρα τον δρόμο της φθοράς
Κοιμήθηκα στο προσκεφάλι του σπαθιού
Είχα τον ύπνο του λαγού

Αγνάντευα την πυρκαγιά της θεμωνιάς
Αμίλητος την ώρα της συγκομιδής
Πήρα ταγάρι ζητιανιάς
Αντάμωσα το χάρο της ξερολιθιάς
Το άλογο στ’ αλώνι να ψυχομαχεί
Πήρα ταγάρι ζητιανιάς


Σημείωση: για μένα οι παραπάνω στίχοι δεν έχουν καμία πολιτική χροιά, αποδίδουν απλά την διάθεση της στιγμής, όποιος το κατανοήσει ίσως μπορέσει να «κοινωνήσει» με εκείνο το βαθύτερο «είναι» μου που καθορίζει το «φαίνεσθαι». Οι άλλοι πάλι, αθώοι μέσα στην αθωότητα τους...