9.8.07

Αφιέρωμα στο real estate, τις παράγκες και τα εμπορικά κέντρα...

Εν αρχή ήν ο θρύλος... έτσι γίνεται πάντα: πρώτα κατεβαίνουν οι ΙΔΕΕΣ, μετά φυτρώνουν τα χορταρικά (μαρούλια, τριφύλια κ.α.), μετά τα τρωνε τα καημένα τα πουλάκια και - από τα λιπάσματα - βγάζουν και δεύτερο κεφάλι...

Θα μου πείτε "τι σχέση έχει αυτό με το θέμα;" Έχει και παραέχει... Προσέξτε: Εκεί λοιπόν που το ταπεινό χορταρικό προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι, το κόβουν και το "μπαλιάζουν" τα αφεντικά του πράσινου αγρού καλοκαιριάτικα για να έχουν "κουτόχορτο" να ταΐζουν τα ζωντανά όλο το χειμώνα. Μάλιστα επειδή ως αφεντικά δεν κουράζονται (από Ψαρρού σε Ψαρρού είναι όλο το καλοκαίρι) φέρνουν διάφορους ξυλοκόπους και τους βάζουν να κόβουν αυτοί το χορτάρι (αφού δεν κάνουν και για τίποτε άλλο...)

Πάμε τώρα παραπέρα. Σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, δεν νοείται αγρός καταμεσής στην πόλη, που να έρχονται τα τρακτέρ να φορτώσουν τις μπάλες δίπλα στο Balthasar, θου κύριε φυλακή... Άσε που για να έχει εμπορευσιμότητα το προϊόν του βγάζουμε και ISO οπότε ο πελάτης πρέπει να μπορεί να φτάνει γρήγορα στον τόπο παραγωγής και να επιθεωρεί τη διαδικασία συλλογής. Ναι, αλλά, είναι τώρα εποχές για "ηρωισμούς", να πάρουν στεγαστικό για την καινούργια αποθήκη του Σαμ και να πάθουν καμιά νίλα με τις τράπεζες...

Ρώτησαν από δω, ρώτησαν από κει, ούτε με επιδότηση από τον αναπτυξιακό μπορούσαν να προχωρήσουν, εκεί τα λεφτά έπεφταν στα καφενεία και τις ταβέρνες (είδες τη διαφήμιση;;) εδώ είχαμε ολόκληρη πρότυπη μονάδα... Τη λύση την έδωσε ένα καλό παλικάρι που το είχαν μάζεψαν από τη Βοσνία, το είχαν στείλει στην Κρήτη να κάνει το αγροτικό του και τους είχε υποχρέωση.
"Θα κάνουμε εμπορικό κέντρο"
"Και τι θα πουλάμε, ρε έξυπνε, κουτόχορτο;"
"Καλά χαζοί είστε, θα βγαίνω για ψώνια το καλοκαίρι, θα βρίσκω κρέατα, παλτά, ότι καλύτερο έχει η πιάτσα !! 'Αμα μάλιστα σώνονται ως το χειμώνα, εκεί στις γιορτές θα ξανακάνω μια γύρα..."

Τους άρεσε η ιδέα, το συζήτησαν μεταξύ τους, μίλησαν και με το θεό (του γνωστού συνθήματος "Παύλο θεέ..."), ομολογώ ότι εκεί ζορίστηκαν λίγο, θεός είναι αυτός και τα αφεντικά όχι καντήλι ούτε κεράκι δεν ανάψανε, άσε που είχαν και τον (μάλλον βουδιστή...) θείο Γιώργο που έμπαινε στο ναό με την κουμπούρα και το είχε κάνει τάφο του Ινδού. Τέλος πάντων έπεσε η ερώτηση κρίσεως: "Καλά να το κάνουμε, σε ποιο μέρος όμως και ποιος θα το πληρώσει;;" Εκεί έπεσε κατήφεια στην ομάδα...

Εν αρχή, λοιπόν, ήν ο θρύλος... κάτσε και θα βρούμε τη σχέση. Άρχισαν λοιπόν τα παράπονα "...και του δώσατε και έκανε νέα καλύβα, τον αφήνετε να έχει και παράγκα, επωφελείται από τα λεφτά μας (τα ποια ??? άσε δεν έχει σημασία....), εμείς πτωχοί πλην όμως τίμιοι βιοπαλαιστές κ.λπ. κ.λπ."

Κάπου εκεί οι μισοί βγήκαν στη γύρα, πισίνα, πισίνα στη Μύκονο και άρχισαν να ψάχνουν για βοήθειες, οι άλλοι μισοί πλάκωσαν τα “κουφά”: να βυθίσουμε την Αθήν... συγγνώμη τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, να μας δώσουν το Στάδιο, κάναν τόσο χαμό που ακόμα και “κουφός” θα τους άκουγε... Όπως και έγινε: “να σας βουηθήσου να απουκτήσ’ ο ιστορικός σύλλουγους το δ’κό τ’ σπίτ’...”(η ορθογραφία είναι καμπίσια, ένας είναι ο κάμπος...), ανέκραξε και πήρε τηλέφωνο (από τ’ άλλο αυτί) το Κορίτσι (με Κ ψηλό, ονόματα δε λέμε, θα καεί το λάπτοπ, θα σβήσει ο κόμβος, θα εξαϋλωθεί το internet).

Από δω το ‘φερε, από κει το πήγε, είχαν περισσέψει και κάτι ψιλά από τα Ευρωπαϊκά, λύθηκε το οικονομικό. Έμενε ο χώρος. Η ιδέα της Μυκόνου εγκαταλείφθηκε άμεσα καθώς το υποθαλάσσιο μετρό θα μπορούσε να υποσχεθεί μόνο ΈΝΑΣ και αυτός ιδιώτευε στα Δολιανά, το Γουδή δεν περπάτησε γιατί κρίθηκε τελικά ότι η λέξη badminton ήταν φλώρικη και όλοι αναλογίστηκαν τι τραβούν τόσα χρόνια με τη βαζελίνη, αδιέξοδο... Εκεί πρωτοέπεσε η λέξη Βοτανικός. Βέβαια ο καημένος που την είπε εννοούσε ένα παρκάκι που του άρεσε καταμεσής στην πόλη, δίπλα από την Αίγλη που έκανε τα σουαρέ του (που να ξέρει ότι υπάρχει ολόκληρη γειτονιά, όντας φλώρος νόμιζε ότι η Αθήνα τελειώνει στην Ομόνοια και ότι η κατηφόρα από κει και πέρα οδηγεί στην καταστροφή...), ο “κουφός” όμως δεν άκουσε καλά, το φώναξε να του το επιβεβαιώσουν, το άκουσε το Κορίτσι, το βρήκε καλή ιδέα, κατοχυρώθηκε.

Εν αρχή, λοιπόν, ήν ο θρύλος... είδατε που βρήκαμε τη σχέση;; Εκεί μπαίνει στην ιστορία και το βουβαλόπαιδο με τα γουρλωμένα μάτια. Πως θα το πούμε στον κόσμο. Ρίξε μια κόντρα με τον Γκαγκάτση, ρίξε ένα άρθρο 44, ρίξε λίγο Ντέμη, λίγο Ζαγοράκη, βάλε και τις καλές τέχνες στο παιχνίδι, για τα μάτια του κόσμου ψηφίζουμε και τον Πετράκη, ήρθε κι έδεσε. Τώρα αν τα βάλει κανείς κάτω, ποιος ΠΛΗΡΩΝΕΙ τα χρέη άλλων δόση δόση, ποιος χτίζει γήπεδα με δικά του λεφτά για όφελος όλων, άσε ξεκινήσαμε για real estate και το κάναμε...

Σημασία έχει ότι το εμπορικό κέντρο θα το φτιάξουμε (ε, να τα βοηθήσουμε κι εμείς τα παιδιά, ανάγκες έχουν !!), ο Βόσνιος θα φέρει καλό πράμα για να το γεμίσει (ήδη κάτι παλτά που έχει φέρει για φέτος είναι πρώτης διαλογής...), η κυρία του αφεντικού δεν ξέρει αν θα πάει από κει, η μαμά της της έχει πει ότι αυτά δεν είναι μέρη για καλά κορίτσια, άσε που στην Εκάλη δεν το ξέρουν το μέρος και δεν μπορεί κανείς να δώσει οδηγίες στον batler, το Κορίτσι έφυγε για άλλα μαγαζιά και ησύχασε, “ου Νιν’ς” βρήκε δουλειά στα τρένα άμα μεγαλώσει, τον βόλεψε ο “κουφός” έστω και κατά λάθος...

Αφήστε με λοιπόν να “τηγανίζομαι” μπας και μαζέψω κανένα φράγκο γιατί έρχονται κι άλλες υποχρεώσεις, όπου να'ναι έρχεται και το δεύτερο προεδρόπουλο και πρέπει να κάνουμε κι εκεί κανένα γηπεδάκι δώρο (στη γέννηση, στη βάφτιση, γενικά...), έχουν βρει τα παιδιά και μια μεριά κατά το βουνό άλλο πράμα... Αμήν και θα επανέλθω...

ΤΟ ΑΤΟΜΟ