17.8.07

Προτάσεις για «άρτον και θεάματα» για το καλοκαίρι (και όχι μόνο...)

Ένα διαφορετικό, όσο και πλήρες, άρθρο ελληνικής παραδοσιακής γαστρονομίας συνέλεξα στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ της Κυριακής 12.08.2007. Ο υπογράφων κ. Χρήστος Ζαμπούνης διάλεξε και παρουσίασε δέκα γαστρονομικές Θερμοπύλες ανά την Ελλάδα, δέκα εστιατόρια όπου η δημιουργικότητα των Ελλήνων μαγείρων αναδεικνύεται και εκπλήσσει ευχάριστα.

Έτυχε να έχω επισκεφτεί δύο από αυτά και, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, αποφάσισα να σας προσφέρω ολόκληρη τη «λίστα Ζαμπούνη», πιστεύω ότι και τα υπόλοιπα μέρη (αυτά που δεν έχω επισκεφτεί) αξίζουν «ευφήμου μνείας». Δεν θα αναδημοσιεύσω ολόκληρο το άρθρο, απλά θα δώσω τα κύρια (κατά τη γνώμη μου) σημεία, όποιος θέλει κάτι παραπανω ας ψάξει στο site της εφημερίδας ή στα περιoδικά lifestyle και ψυχαγωγίας.

Αρχίζω από τις δύο επιλογές που έχω δοκιμάσει, τη «Σουσουράδα» στην Άθυτο Χαλκιδικής και τα «Τρία Σκαλοπάτια» στη Βέροια.
Στη «Σουσουράδα», με πήγε κάποια χρόνια πριν ένας καλός φίλος Θεσσαλονικιός. Είχα βρεθεί στην πόλη του και το γραφείο του για δουλειά, με το πρώτο αεροπλάνο. Μετά τον πρωϊνό καφέ κάτι δε μας πήγαινε καλά, θες η ζέστη, θές η μελαγχολία του Σεπτέμβρη για το καλοκαίρι που είχε φύγει, «πες μου το πρόγραμμα σου σήμερα» ρώτησε, «για σένα έχω έρθει, αν τελειώσουμε νωρίς θα βρω κάτι να κάνω, πετάω για Αθήνα με το τελευταίο» απάντησα, «πάμε» είπε και μετά από μια ώρα και κάτι ψιλά βρεθήκαμε εκεί. Θυμάμαι τη μαραθόπιτα, θυμάμαι τη διαφορετική ατμόσφαιρα, θυμάμαι μια διαφορετική μέρα. Δουλειά μπορεί να μην έκλεισα εκείνη τη μέρα, έχω όμως να θυμάμαι...

Κάπως αντίστοιχα βρέθηκα στη Βέροια, στα «Τρία Σκαλοπάτια». Για να είμαι ειλικρινής (και μη γελάσετε...) το ότι βρεθήκαμε στη Βέροια το έμαθα αργότερα, είχαμε βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για μια έκθεση Οκτώβρη μήνα, πρώτη μέρα και – παρ’ όλη την κούραση της προετοιμασίας – ένας καλός φίλος και πελάτης έριξε την ιδέα: «πάμε για κοκορέτσια και κοντοσούβλια; Ξέρω μέρος μοναδικό...». Μπήκαμε στα αυτοκίνητα, πήραμε το δρόμο για Γιαννιτσά, κάποια στιγμή φτάσαμε. Η θέα στον κάμπο εκπληκτική, οι γεύσεις εξαιρετικές, κρασάκι καλό και άφθονο, η βραδυά διαφορετική, την άλλη μέρα με το ζόρι σηκωθήκαμε για την έκθεση. Πριν φύγουμε εκείνο το βράδυ έμαθα και που είμαστε (είπα μη γελάσετε...): ζήτησα μια καρτούλα για να θυμάμαι το μέρος, «θα το θυμάσαι έτσι κι αλλιώς» μου είπε ο ιδιοκτήτης, «όταν θα έρχεσαι στη Βέροια, τα Τρία Σκαλοπάτια θα είναι εδώ για να ‘ρχεσαι».

Για τις υπόλοιπες επιλογές της «λίστας Ζαμπούνη», προσωπική γνώμη δεν έχω. Αν κρίνω όμως από τις δύο παραπάνω, αξίζουν τον κόπο. Έχουμε και λέμε:
  • «Μαυρίκος» για θαλασσινά, στη κεντρική πλατεία της Λίνδου στη Ρόδο, εκεί που γυρίστηκε το «Απόδραση στην Αθήνα» με τον Ρότζερ Μουρ,
  • «Etrusco» στην Κέρκυρα, με Χρυσούς Σκούφους και τις ανάλογες διεθνείς γεύσεις,
  • «Μπενέτος» στην Πάτμο, με τον εξ’ Αμερικής Μπενέτο να δίνει στίγμα κάθε καλοκαίρι με λαχανικά από το περιβόλι του,
  • «Στου Λευτέρη» στη Νάξο, στο χωριό του Γλέζου, χωριάτικη ταβέρνα με στριφτή τυρόπιτα και ζεστό γαλακτομπούρεκο (νιαμ !! νιαμ !!),
  • «Μάνος» στο Γυαλό στη Σύμη, όπου παρέα με VIP και γαλαζοαίματους απολαμβάνετε θαλασσινές λιχουδιές,
  • «Κουκούμαβλος» στα Φηρά στη Σαντορίνη, για εξεζητημένες γέυσεις με θέα την Καλντέρα,
  • «Αυλή» στο Ρέθυμνο, με τις κρητικές σπεσιαλιτές στο φόρτε τους σε ένα αυθεντικό βενετσιάνικο περιβάλλον,
  • «Λόρδος Βύρων» στην Ιο, με πλούσια σπιτική κουζίνα.

Αν κάποιος φίλος έχει δοκιμάσει κάποιο από τα παραπάνω περιμένουμε τη γνώμη του...