27.8.07

Η επανάσταση των πολιτών σκληρό μέτρο αλλά αναγκαίο...

Και η εθνική καταστροφή συνεχίζεται... Χωρίς λόγια αλλά και χωρίς σταματημό...

Τις τελευταίες μέρες, όπου γυρίζεις, βλέπεις (στην πλειοψηφία των ανθρώπων, θα καταλάβετε γιατί το ξεχωρίζω) ένα βουβό πόνο, ένα δάκρυ «μαγκωμένο» στην άκρη του ματιού να μην ξέρει αν πρέπει να κατέβει και να φανερώσει αδυναμία σε μια στιγμή που αυτό που χρειάζεται είναι δύναμη, κεφάλια σκυμμένα, χέρια σφιγμένα μπροστά στη συμφορά...

Χωρίς λόγια... Μόνο με ήχους... το τρίξιμο του ξύλου που καίγεται, το μούγκρισμα του αεροπλάνου που έρχεται για μια ακόμα ρίψη, τη φωνή του πυροσβέστη που ζητάει κι άλλο νερό και χέρια να τον βοηθήσουν στη μάνικα, το τρέξιμο ανθρώπων και ζωντανών προς τη σωτηρία, αλλά και τον χειρότερο, τον βουβό ήχο του θανάτου που αφήνει πίσω της η φωτιά που περνάει...

Λέγαν οι παλιοί «θέρος, πόλεμος» και εννοούσαν όλες εκείνες τις εργασίες που έπρεπε να γίνουν για να ετοιμαστούμε για τον χειμώνα. Τότε ήταν αλλιώς... Τώρα, δυστυχώς, έχουμε πόλεμο πραγματικό.

Το χειρότερο, ο εχθρός μας είναι η απόλυτη «ασύμμετρη απειλή», είναι το κακό μας εγώ. Είναι ο γείτονας που φθονεί τη πρόοδο που ποτέ δε θα πετύχει, είναι ο διπλανός που ενδιαφέρεται μόνο για την πάρτη του, είναι αυτός που ξέρει μόνο να ζητάει χωρίς να δίνει, είναι αυτός που και θα σκοτώσει και θα καταστρέψει αρκεί να γίνει το δικό του αρκεί να βολέψει το «υπέροχο» εγώ του, είναι αυτός που θέλει να πέσουν όλοι χαμηλά γιατί αυτός ποτέ δε θα φτάσει ψηλά, είναι ο άχρηστος και ανίκανος ανευθυνοϋπεύθυνος που περιμένεις από τους άλλους να κάνουν τη δουλειά του ώστε αυτός, άνετος και σίγουρος, να απολαύσει τον καρπό των ...κόπων τους.

Δυστυχώς τέτοιους «Έλληνες» είδαμε για μια ακόμα φορά αρκετούς και κάθε είδους: από κοινοτάρχες και δημάρχους έως κρατικούς λειτουργούς, από απλούς συμπολίτες μας έως γνωστούς τηλεορασάνθρωπους.... Όλους αυτούς που – ακόμα και τις ώρες του εθνικού θρήνου - απομόνωναν «το δέντρο» (=το μικρό και ασήμαντο που τους ενδιέφερε/συνέφερε/βόλευε...) από ένα «δάσος» που δεν ήθελαν να αντικρίσουν.

Αυτές τις στρεβλές νοοτροπίες και τους όποιους εκφραστές τους πρέπει να πολεμήσουμε και - αν δε διορθωθούν - να συντρίψουμε με κάθε μέσο, αυτούς πρέπει να πετάξουμε έξω από την κοινωνία μας με κάθε τρόπο και με κάθε κόστος, αυτό είναι το απόστημα που πρέπει να σπάσουμε.

Εμείς πρέπει να πάμε μπροστά, όποιος αντέχει να ακολουθήσει καλώς να ορίσει, όποιος δεν αντέχει αλλά θέλει να ωφεληθεί ας σιωπήσει και ας στηρίξει απλά την προσπάθεια, όποιος όμως επιβουλεύεται ή φθονεί την πρόοδο ας ξέρει ότι δεν θα υπάρχει επόμενη μέρα για αυτόν, θα είμαστε σκληροί και αμείλικτοι απέναντι του και απέναντι στις αντιλήψεις που εκφράζει.

Σε τελική ανάλυση στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, η δημοκρατία έχει το νόημα να κυβερνά η πλειοψηφούσα άποψη σεβόμενη τα δικαιώματα της μειοψηφούσας και όχι να φιμώνονται οι πολλοί για να ακούγονται οι μειοψηφίες εκείνες που δηλώνουν και προτιμούν την αναρχία και το χάος. Αυτοί (και όσοι τους υποστηρίζουν) δε χωράνε εδώ, αν δεν το καταλαβαίνουν θα τους το πούμε εμείς με κάθε πρόσφορο τρόπο. Ας καταλάβουμε ότι οι γόρδιοι δεσμοί δε λύνονται, κόβονται...

Αυτή πρέπει να είναι η επανάσταση της σύγχρονης Ελλάδας, η μεγάλη επανάσταση των πολιτών που θέλουν να πάνε μπροστά. Σκληρό μέτρο αλλά αναγκαίο...