27.8.07

Οι φωτιές σβήνουν με ενότητα και αλληλεγγύη

Την ώρα αυτή της θλίψης και του πένθους, ο ψύχραιμος και ουσιαστικός λόγος είναι πάντα αυτός που «σβήνει» τις φωτιές και δείχνει το δρόμο της υπέρβασης. Έτσι τουλάχιστον ένιωσα διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο στο site της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, σήμερα Δευτέρα 27.08.2007. Εμένα με καλύπτει, το ενστερνίζομαι και το αναδημοσιεύω χωρίς περιττά λόγια.

ΕΤ: Ενότητα και αλληλεγγύη πέρα από την οδύνη, τον πόνο και την οργή

Δεν είναι εύκολο να γράφει κανείς και να μιλάει για μια τραγωδία σαν αυτή που γνώρισε η Ελλάδα, την ώρα που υπάρχουν ακόμη άταφοι νεκροί. Και οι φλόγες συνεχίζουν την καταστροφή. Δεν είναι νοητό, ακόμη περισσότερο, να διατυπωθεί λόγος πολιτικός όσο διαρκούν η οδύνη, ο ανθρώπινος πόνος, η οργή.

Ομως, την ίδια στιγμή δεν μπορεί, μ’ αυτά ως δικαιολογία ή επειδή το επίσημο κράτος έκανε την κίνηση να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή επειδή η πολιτική τάξη εκφώνησε πολλά και σωστά, να μείνουμε (ως πολίτες) θεατές. Πονεμένοι, έστω. Πικραμένοι, έστω. Οργισμένοι, έστω. Αλλά σιωπηλοί.

1. Λοιπόν: Η χωρίς προηγούμενο τραγωδία υποχρεώνει ΟΛΟΥΣ να συστήσουν ενιαίο μέτωπο. Πρώτα απ’ όλα, να εκδηλωθεί η αλληλεγγύη. ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ (ας πούμε στις 17 Σεπτεμβρίου, ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή υπόνοια προεκλογικής αξιοποίησης) να βρεθούν μαζί στους τόπους της καταστροφής. Να δίνουν ραντεβού κάθε μήνα, να έρχονται και να αναμετριούνται με την πρόοδο των εργασιών αποκατάστασης. Και οι απόντες να μετρηθούν!

Ολα τα μείζονα μέτωπα που αφορούν την αποτελεσματικότητα του κράτους, όλα χωρίς υπεκφυγές, ας συζητηθούν μετά τις εκλογές.

2. Όμως ο χρόνος δεν είναι δυνατόν να φεύγει. ΑΜΕΣΑ, οφείλει η έκκληση της Κυβέρνησης για οικονομική κινητοποίηση –έκκληση ορθή, αλλά που δεν νοείται να μένει απλώς έκκληση, όπως τόσες και τόσες άλλες – να στρατεύσει όλους όσοι μπορούν. Ομως ΟΛΟΥΣ όσοι μπορούν: Και επιχειρησεις του Δημοσιου και ιδιωτικες εταιριες και φορεις κάθε είδους και ευπορους ιδιωτες και κερδοφορες εταιριες! Η ανταπόκριση σ’ αυτό το κάλεσμα, όμως, οφείλει να είναι ουσιαστικη - όχι συμβολική. Τα 5.000.000 ευρώ του Ιδρύματος Ωνάση δείχνουν τι σημαίνει αυτό.

Και η διαχείριση των χρημάτων, το Ταμείο όπως ονομάσθηκε –ας το συνειδητοποιήσει το κράτος που ορθά ανέλαβε την πρωτοβουλία- οφείλει να γίνει εκτός δημοσίου λογιστικού. Με πλήρη διαφάνεια αλλά και με ανεξαρτησία. Χωρίς την παραμικρή διάθεση πολιτικής αξιοποίησης. Με πρόσωπα πέρα από κάθε υποψία. Ωστε να υπάρξει άμεση αποτελεσματικότητα, άμεση ανακούφιση των ανθρώπων. Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς γραφειοκρατία.

3. Τις τρομερές ώρες των πυρκαγιών, μια δύναμη σημαντική που έχει η ελληνική κοινωνία εκδηλώθηκε. Η δύναμη των εθελοντών, η διάθεση προσφοράς των απλών ανθρώπων. Η δύναμη αυτή, που αρκετές φορές έως τώρα παραγνωρίσθηκε, οφείλει να λάβει θέση στην πρώτη γραμμή. Και για το έργο της πρόληψης, της πρόληψης αύριο και του χρόνου, της πρόληψης των πλημμυρών και όλων των παρενεργειών των πυρκαγιών. Αλλά και για το έργο της βοήθειας προς την Πυροσβεστική και την Πολιτική Προστασία. Εργο και της τελευταίας, έργο και των Αρχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, να πλαισιώσει και να βοηθήσει την αποτελεσματικότητα των εθελοντών. Συστηματικά. Υπεύθυνα.
Ενα κινημα εθελοντισμου είναι βέβαιο ότι μπορεί να αναπτυχθεί στη χώρα μας. Οι συμπολίτες μας είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν, να προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους.

4. Αυτά –και ίσως πολλά άλλα, που θα αναδείξει η πραγματικότητα- χρειάζονται προπαντός ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ. Οχι να σχεδιασθούν. Οχι να προταθούν. Οχι να προωθηθούν. ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ.

5. Και φυσικά, το κράτος και οι Αρχές του οφείλουν να ενημερώσουν ψύχραιμα και ουσιαστικά, χωρίς υπεκφυγές, την κοινή γνώμη για όλα όσα –υπεύθυνα, ζυγισμένα- προκύπτουν για τις αιτίες, εσωτερικές και εξωτερικές, αυτής της εθνικής πράγματι τραγωδίας. Ο λαός, ώριμος ώστε να εκλέξει αύριο κυβέρνηση, είναι πάντοτε ώριμος να γνωρίζει. Τα πάντα.

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ δεσμεύεται έναντι των αναγνωστών του ότι δεν θα πάψει να παρακολουθεί, για λογαριασμό τους, πώς θα πορευθούν ΟΛΟΙ όταν σβήσουν τα τρομερά φώτα της δημόσιας προσοχής. Ας θεμελιωθεί πάνω στην τραγωδία αυτή μια νέου τύπου αλληλεγγύη, την ίδια στιγμή που όλοι κλίνουμε το γόνυ στη θυσία όσων έπεσαν στη φωτιά – πρώτα απ’ όλα των πυροσβεστών.
Και στην πολιτική εξουσία, μια λέξη που ακούγεται υπόκωφα από τον κόσμο και που δεν θα ‘ταν σοφό οι πολιτικοί να την αγνοήσουν: «ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΤΕ».