1.8.07

Ταξίδια στα "ορεινά" της Ζακύνθου...

Τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα "έφυγα" δυτικά, στη Ζάκυνθο, εκεί που η "συν αυτώ" (είδες Τασούλη, το'ριξες, μου άρεσε, έμεινε...) είχε αράξει και απολάμβανε τα μπάνια της.
Προορισμός η βόρεια μεριά του νησιού, ο Δήμος Ελατίων (στο link το site του Δήμου με πληροφορίες για την περιοχή αν και όχι πλήρως επικαιροποιημένο...), με τα μικρά παραδοσιακά χωριά, τα πέτρινα σπίτια (η πέτρα είναι το χαρακτηριστικότερο προϊόν αυτής της αγροτικής μεριάς της Ζακύνθου), τις όμορφες παραλίες, αυτές τις μικρές αμμώδεις οάσεις φυτεμένες σαν χαμόγελα στον "σκληρό" βράχο που διαφεντεύει τα πάντα ένα γύρω, που βουτάει στη θάλασσα και δημιουργεί απίθανα παιχνίδια...
Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες (με τη σειρά) από τις Γαλάζιες Σπηλιές, τα Ξύγκια και το Πόρτο Βρώμη για να καταλάβετε...

Αν ψάχνετε χλιδάτους τουριστικούς προορισμούς ξεχάστε το μέρος, δεν έχει καμμιά σχέση με το "άθλημα", κατεβείτε "χαμηλά" στο νησί (Αλυκές, Τσιλιβί, Αργάσι, Λαγανάς κ.λπ.) και εσείς μαζί με τους Εγγλέζους με τα βραχιολάκια...
Εκεί όμως δεν θα βρείτε τον κ. Μπάμπη που θα τρέξει να σας δείξει όλα τα δωμάτια του για να διαλέξετε αυτό που σας κάνει, δεν θα βρείτε τον κ. Νίκο που θα σας δώσει το φρέσκο ψάρι που ανέβασε νωρίτερα με τη βάρκα του, δεν θα κάτσετε κάτω από το πεύκο να δοκιμάσετε τη ντόπια σπεσιαλιτέ της ταβέρνας του Βασίλη (τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, φτιαγμένη από τη "κυρά" του μαγαζιού), δε θα..., δε θα...
Όχι δεν είναι όλα τέλεια στα "ορεινά", για παράδειγμα το "γύφτικο παζάρι" στην είσοδο του κάθε χωριού με τα χαλιά (ή χάλια;) προσβάλει την αισθητική μου: κάποτε τα έφτιαχναν οι γυναίκες στον αργαλειό ή στο χέρι, τότε είχαν αξία, τώρα έρχεται ο χονδρέμπορος από τη Λάρισα και άλλα μέρη εκτός νησιού και ξεφορτώνει κατά δεκάδες τα βιομηχανοποιημένα προϊόντα του. Επειδή έχει καρικατούρα του νησιού ή της καρέτα-καρέτα; Πλέον ούτε "Αμερικανάκια" δεν πέφτουν...
Αν όμως ψάξετε, ρωτήσετε, μιλήσετε και - το κυριότερο - αν ξέρετε να ξεχωρίσετε το βιομηχανικό από το χειροποίητο (π.χ. αυτό πάντα θα έχει κάποια μικροατέλεια στο τελείωμα του...) τότε θα ανακαλύψετε μερικά πραγματικά αξιόλογα κομμάτια της ντόπιας χειροτεχνίας τα οποία θα αξίζουν κάθε ευρώ που θα δώσετε. Το "αυτόν" ισχύει και για το λαδοτύρι και την πρέντζα, τοπικά τυριά και τα δύο, όπως και για το μέλι και το κρασί. Αλήθεια, αν σταθείτε τυχεροί και σας προσφέρουν να πιείτε "καρέτα" τολμήστε το, είναι κρασί ντόπιο βρασμένο με πιπέρι και μυρωδικά, πιείτε τη χλιαρή, μόνο προσέξτε γιατί "βαράει"...
Α, να μην το ξεχάσω, για να φτάσετε εκεί οπλιστείτε με υπομονή και διάθεση περιπέτειας και εξερεύνησης: το οδικό δίκτυο της περιοχής δικαιολογεί απόλυτα το χαρακτηρισμό "ορεινά", επιπλέον δε θα βρείτε και πάρα πολλές πινακίδες οδοσήμανσης. Αυτό βέβαια έχει και την καλή του πλευρά: ξαφνικά θα ανακαλύψετε πόσο φιλόξενοι και εξυπηρετικοί, πόσο διαφορετικοί, είναι οι άνθρωποι που μένουν ή πηγαίνουν σε τέτοια μέρη, όταν στη διασταύρωση αυτός που ακολουθεί θα καταλάβει ότι πάτε λάθος ή θέλετε βοήθεια και θα σταματήσει να σας μιλήσει και να σας κατευθύνει. Μην αρνηθείτε, δεν έχει σημασία αν είναι κάτοικος ή επισκέπτης, να είστε σίγουροι ότι το κάνει από την ψυχή του...