30.7.07

Πανεπιστήμιο 2007 - μέρος 2ο

Επιστρέφοντας σπίτι, σκεφτόμουν και μια άλλη παράμετρο του θέματος: την οικονομική. Δείτε τι εννοώ...

Ας πάρουμε ένα νέο κορίτσι, φοιτήτρια (ήτοι 18 έως 22 χρονών), που κερδίζει δουλεύοντας ως "προωθήτρια" δύο απογεύματα την εβδομάδα (4-5 ώρες κάθε απόγευμα), συνολικά από 500 - 1000 ευρώ (ανάλογα με τη δουλειά) μηνιαίως, μη κάνοντας τίποτα άλλο από το να "εμπορεύεται" το παρουσιαστικό, το χαμόγελο και την εμφάνιση της.

Αργότερα, έχοντας στο χέρι ένα πτυχίο ως "εφόδιο" ψάχνει για δουλειά. Βρίσκει αρκετές εταιρείες πρόθυμες να απασχολήσουν μια νέα κοπέλα, πτυχιούχο, έναντι βασικού μισθού για εργασία 40 ωρών (και πλέον...) εβδομαδιαίως με υποχρεώσεις και απαιτήσεις πολλαπλάσιες ενός απλού χαμόγελου, μιας ωραίας φατσούλας, ενός όμορφου σώματος.

Μοιραία δυσανασχετεί, πιέζεται, αποπροσανατολίζεται από το αντικείμενο της δουλειάς της στην εταιρεία. Αν δεν έχει χαρακτήρα, αν το οικογενειακό και κοινωνικό της περιβάλλον δεν την κατευθύνει σωστά, μετά από μερικούς μήνες χάνει τη δουλειά της στην εταιρεία και - έως ότου ξαναβρεί άλλη - συνεχίζει το επάγγελμα της "προωθήτριας" για να βγάλει λίγα εύκολα χρήματα. Έως ότου ο "κύριος Νίκος" βρίσκει άλλες, πιο φρέσκες και πιο πρόθυμες (πιστέψτε με, ξέρω !)....

Η φίλη μας όμως έχει ήδη εθιστεί στον εύκολο πλουτισμό, έχει ήδη συνηθίσει σε έναν τρόπο ζωής με αυξημένες δαπάνες που δεν δικαιολογούνται από την ηλικία, τις γνώσεις και τις δυνατότητες. Οπότε...

Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος, όχι το αν πρέπει ή όχι να δουλεύει ένας νέος άνθρωπος (που σαφώς και πρέπει). Η ουσία είναι ότι καθένας μας πρέπει να καταλάβει και να συνηθίσει ότι "τ' αγαθά κόποις κτώνται".

Ας μη συνεχίσω άλλο και συγγνώμη αν κάποιες φίλες πλήγωσα με τις σκέψεις και τις εκφράσεις μου. Αυτά που γράφω τα εννοώ και τα πιστεύω, μέχρι να με πείσετε για το δίκιο και την ορθότητα των αντίθετων επιχειρημάτων σας...