7.1.10

Χρόνια πολλά ...τώρα, έρωτας είναι ο Γιάννης !!!



Δημοσίευσις μετά...γλυκάκιος και προ...ποτάκιος κατόπιν παλλαϊκής απαίτησης του φιλοθεάμονος κοινού... Χρόνια πολλά συνονόματε Φανταστικέ Γιάννη !!

Χρόνια πολλά... Να με χαίρεστε...

Σήμερα γιορτάζω, Χρόνια μου Πολλά... (όχι δεν έγινα ακόμα "Ωραίος Μπρούμελ" Τζοχατζόπουλος, δεν μου ευχήθηκα ακόμα μπροστά στον καθρέφτη...). Κερνάω γλυκάκι «ελαφρύ» όλους τους πρωϊνούς μου επισκέπτες, το βραδάκι σας «περιμένω» και για ποτάκι !!





5.1.10

Παντιγέρα μαύρη ρούσσα, προδομένη μου γενιά...



Οι Χαΐνηδες και η «Παντιγέρα» τους, είναι ίσως η χαρακτηριστικότερη έκφραση του πως ένοιωσα σήμερα όταν άκουσα την νέα (σημερινή, αύριο είναι μια άλλη μέρα...) εκδοχή της οικονομικής πολιτικής «πάμε και βλέπουμε» της υπέροχης κυβέρνησης μας του φανταστικού πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, (ο οποίος παρεπιπτόντως βαρέθηκε τόσες μέρες στην Αθήνα και είπε να ρίξει μια βόλτα μέχρι το Βελιγράδι...)

Ένα καράβι τ' όνειρο
π' όλο μας ταξιδεύει
με κόντρα τον καιρό.

Παντιγέρα, παντιγέρα
μαύρη ρούσσα βρε παιδιά
παντιγέρα μαύρη ρούσσα
στο μυαλό και στην καρδιά.

Έχω μι' αγάπη που πονεί
μην κλαις γλυκειά μου αγάπη
και κάνε υπομονή.

Απ' το τζάμι ένα βλέμμα
κι απ' την πόρτα έχε γειά
η μπουνάτσα θα περάσει
και θα βγούμε στη στεριά.

Ό,τι ζητά ο καθείς θα βρει
κι υπάρχουν στ' ακρογιάλια
κρυμμένοι θησαυροί.

Παντιγέρα μαύρη ρούσσα
στου ανέμου τη βουλή
στο σπαθί μου θα χαράξω
πως σ' αγάπησα πολύ.

Πάμε γιά άγνωστους γιαλούς
παρέα με αλήτες
αγίους και τρελούς.

Παντιγέρα μαύρη ρούσσα
προδομένη μου γενιά
σαν θα σμίξουν οι ανάσες
θα φουσκώσουν τα πανιά.

Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Πρώτη εκτέλεση: Χαΐνηδες

υ.γ. είναι τόσο λίγοι και κακόμοιροι που ακόμα και αν αγανακτήσω δεν μπορώ να τους βρίσω, φαίνεται καθαρά ότι δεν ξέρουν που πάνε τα τέσσερα και τρέχουν αλαλιασμένοι πέρα δώθε κουτουλώντας με εαυτούς και αλλήλους... «πάμε και βλέπουμε»... Παντιγέρα μαύρη ρούσσα, προδομένη μου γενιά... γιατί η πραγματικά προδομένη γενιά είναι η δική μου... αυτό θα το αναλύσω σε άλλη δημοσίευση, σχετική με την περιβόητη «γενιά του πολυτεχνείου» και την αποδόμηση που της πρέπει...

Η κυβέρνηση της Ελλάδας του 2010 σε ένα σκίτσο...



* του Στάθη στη στήλη Ναυτίλος/Ελευθεροτυπία

Η Ελλάδα του 2010 σε ένα σκίτσο...


* του Α. Πετρουλάκη στην Καθημερινή

4.1.10

Οι καιροί ου μενετοί... [οι ευκαιρίες δεν περιμένουν]



Ένα από τα πλέον ιστορικά τραγούδια που δέθηκε με την έννοια της αλλαγής που επιβάλλεται και κανείς δεν μπορεί να αποφύγει όσο και αν το επιθυμεί, αλλά πρέπει να αρχίσει να ...κολυμπά για να μπει στο ρεύμα και τον ρυθμό αυτής της αλλαγής.
Come gather 'round people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You'll be drenched to the bone.
If your time to you
Is worth savin'
Then you better start swimmin'
Or you'll sink like a stone
For the times they are a-changin'.

Come writers and critics
Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won't come again
And don't speak too soon
For the wheel's still in spin
And there's no tellin' who
That it's namin'.
For the loser now
Will be later to win
For the times they are a-changin'.

Come senators, congressmen
Please heed the call
Don't stand in the doorway
Don't block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
There's a battle outside
And it is ragin'.
It'll soon shake your windows
And rattle your walls
For the times they are a-changin'.

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don't criticize
What you can't understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is
Rapidly agin'.
Please get out of the new one
If you can't lend your hand
For the times they are a-changin'.

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is
Rapidly fadin'.
And the first one now
Will later be last
For the times they are a-changin'.


Οι στίχοι ιστορικοί και αρκετά επίκαιροι και για τις μέρες μας και για τη χώρα μας, την ώρα που παρακολουθούμε σιωπηλοί και οργισμένοι μια παρέα αριβίστες να προσπαθούν να εξαπατήσουν δεύτερη φορά μέσα σε εκατό μέρες τον λαό που τους εμπιστεύθηκε μέσα στην απόγνωση του και ...να πηγαίνουν για το colpo grosso αυτή τη φορά, να προσθέσουν στους εξαπατημένους και τους ευρωπαίους εταίρους που τόσα χρόνια σιωπηλά και αγόγγυστα χρηματοδοτούν και που πλέον αποφάσισαν ότι «δεν πάει άλλο»...

Όχι δεν θα γράψω κάτι άλλο... θα ξανακούσω το τραγούδι... οι ευκαιρίες δεν περιμένουν κι εμείς κινδυνεύουμε να τις χάσουμε επειδή οι κυβερνώντες μας αρέσκονται να εθελοτυφλούν και δεν επιθυμούν να πουν την σκληρή αλήθεια...

υ.γ. προτιμώ την εκτέλεση αυτή των Peter, Paul and Mary από την κλασσική «επαναστατική» του Bob Dylan, ίσως γιατί ο ήπιος ρυθμός ταιριάζει καλύτερα στην θανατική σιγή που έχει πέσει πάνω σε όλους μας αυτές τις μέρες...

3.1.10

ο έρωτας χωρίς (περισσότερα) λόγια...


του Αρκά

2.1.10

Κ. Χατζηδάκης: Όχι μόνο ευχές για το 2010


* άρθρο του Κωστή Χατζηδάκη, τέως υπ. Ανάπτυξης, στο blog του Ημερολόγιο Ιδεών

Κάθε καινούρια χρονιά, υποσυνείδητα έστω, είναι μια καινούρια αρχή. Προσωπικά, θα ήθελα στην πατρίδα μας, το 2010, να δώσουμε έμφαση σε τρία πράγματα: Στην υπεύθυνη διαχείριση της οικονομικής κρίσης, σε ουσιαστικές παρεμβάσεις για τη διαφάνεια και σε καινοτόμα μέτρα για το περιβάλλον. Φυσικά η πρωτοβουλία ανήκει πρώτα από` όλους στην κυβέρνηση. Ωστόσο, όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε, ακόμα και ο απλός πολίτης με το προσωπικό του παράδειγμα.

Στην οικονομία, ο βασικός εχθρός για χρόνια είναι το δόγμα «και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος». Δηλαδή, οι διακηρύξεις για αλλαγές, παρεμβάσεις, νοικοκύρεμα, εξυγίανση, χωρίς όμως την ίδια στιγμή να πειραχθεί κανένας. Αυτό φυσικά δε γίνεται. Καθώς, λοιπόν, έχουμε βρεθεί στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής το τελευταίο διάστημα, καλό είναι να προχωρήσουμε χωρίς δισταγμούς σε κοινωνικά δίκαια μεν, αλλά και αναγκαία μέτρα. Η αναβολή της λήψης τους επιδεινώνει το πρόβλημα και μπορεί να μας φέρει μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις. Ας εκμεταλλευθεί η κυβέρνηση την υπεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης.

Το ίδιο ισχύει και για τα θέματα της διαφάνειας. Υπάρχουν πράγματι πολλές σκιές στο δημόσιο βίο της χώρας. Παράλληλα, υφίστανται δυο τρόποι για να αντιμετωπιστούν αυτές οι σκιές. Ο ένας είναι να δείχνουμε τον αντίπαλό μας με το δάχτυλο, υπερβάλλοντας σε σχέση με τις εξεταστικές επιτροπές για διάφορα θέματα του παρελθόντος, που είναι μεν αναγκαίες, αλλά δεν είναι η πραγματική λύση στο πρόβλημα. Η άλλη είναι η ανάληψη πρωτοβουλιών με διακομματική στήριξη, που θα αφορούν το πολιτικό χρήμα, τις σχέσεις ΜΜΕ και πολιτικής, τον εκλογικό νόμο, τις προμήθειες του δημοσίου. Είναι αναγκαίο για να περιοριστεί η ψιθυρολογία σε σχέση με τους πολιτικούς και τα πολιτικά κόμματα.

Τέλος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, οφείλουμε να επιταχύνουμε τις προσπάθειές μας για το περιβάλλον. Είναι αλήθεια ότι, πριν από 10 χρόνια, σχεδόν καθόλου δε συζητούσαμε γι’ αυτό το θέμα στην Ελλάδα. Τώρα, μας ευαισθητοποιεί πολύ περισσότερο. Ωστόσο έχουμε πολύ μεγάλη απόσταση να καλύψουμε σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η ευαισθητοποίηση δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται την πολιτική μας για το περιβάλλον να τη συνδυάσουμε με κίνητρα αλλά και με αντικίνητρα, τα οποία να επιβραβεύουν αυτόν που σέβεται το περιβάλλον, αλλά και κάνουν πράξη την αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει».

Σ’ αυτά θέλω να σταματήσω. Δεν είναι άλλωστε λίγα ούτε ασήμαντα, Είναι τρία βασικά θέματα που πρέπει να τα δούμε με ενότητα, σοβαρότητα και προσοχή. Οι κρίσεις αποτελούν, πολλές φορές, ευκαιρία για ριζικές λύσεις στα προβλήματα. Ας ελπίσουμε ότι την αντιμετώπιση της κρίσης που αυτή την ώρα διέρχεται η Ελλάδα, δεν θα την εξαντλήσουμε σε ανούσιες διαπιστώσεις που δε θα συνοδεύονται από πραγματικά ριζικές λύσεις.

Ζήτωσαν τα (πραγματικά) πράσινα τέλη...



Ο πρωθυπουργός παραδέχτηκε πως η τιμολόγηση των τελών κυκλοφορίας ήταν λανθασμένος. Ο υπουργός Οικονομικών έσπευσε να διαβεβαιώσει πως θα αλλάξει το σύστημα. Η υπουργός Περιβάλλοντος δεν μίλησε. Ούτε ο υφυπουργός Εξωτερικών, υπεύθυνος θεμάτων περιβάλλοντος, που είχε χειριστεί το θέμα στην αντιπολίτευση. Η ζημιά, στα μάτια της κοινής γνώμης, ήταν πολύ μεγάλη.

Και όμως, όλοι οι παραπάνω «υπεύθυνοι», είχαν προειδοποιηθεί. Επέλεξαν να κάνουν όσα έκαναν. Και το δικαιολόγησαν με πολλαπλά επιχειρήματα. Τα οποία, βεβαίως, έδειχναν ότι δεν κατέχουν το θέμα με επάρκεια. Οτι αποστρέφονται την ανοιχτή συζήτηση με τους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες. Οτι διακατέχονται από ιδεοληψίες.

Επιπλέον, τα ανώτερα και ακριβά πληρωμένα στελέχη του κρατικού μηχανισμού, επιβεβαίωσαν την ανεπάρκειά τους αλλά και τις βαρύτατες ευθύνες του για τα κακώς κείμενα στη χώρα μας. Το νεότευκτο κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ την «πάτησε». Έπεσε στη φορολογική παγίδα Σουφλιά.

Κράτησε τα ακριβά τέλη, κατήργησε όμως την απόσυρση. Δεν κατάλαβε ότι το ακριβό τέλος στα παλιά έδενε απολύτως με την αμοιβή για απόσυρση. Εκδικητική όπως πάντα η δημόσια διοίκηση ξεχνά πόσο πολύ φόρο έχει πάρει από τους γιωταχήδες. Αγνοεί την υποχρέωσή της να επιστρέψει ένα μικρό κίνητρο για να γλιτώσουμε από τα σαραβαλάκια και τους υπερβολικούς ρύπους τους.

Ομως, πέραν όλων αυτών των πολιτικών της τελευταίας στιγμής, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί να αλλάξει. Τα οχήματα θα πληρώνουν ανάλογα με τη ρύπανση που προκαλούν στο περιβάλλον. Αυτό σημαίνει ότι ένα αυτοκίνητο μεγαλύτερης ιπποδύναμης και παλαιότερης τεχνολογίας θα πληρώνει περισσότερα.

Τα νέα τέλη κυκλοφορίας απαιτούν ένα μικρό κόπο εκ μέρους των γραφειοκρατών. Να περάσουν στα κομπιούτερς τους, τα «γραμμάρια ρύπων ανά διανυόμενο χιλιόμετρο». Δεν χρειάζονται περισσότερο από μια εβδομάδα. Ακολούθως, δύο κατηγορίες αρκούν. Πριν από το 1995, όταν άρχισε η εφαρμογή αντιρρυπαντικών τεχνολογιών. Ή το 2000, όταν ακόμη τα τέλη ταξινόμησης ήσαν υψηλά, κίνηση που μειώνει και το υπερβολικό βάρος στην κατηγορία «Β». Άλλωστε, οι βελτιωμένες κοινοτικές προδιαγραφές οδηγούν σε λιγότερες εκπομπές CO2. Επομένως, ένα νεότερης αντιρρυπαντικής τεχνολογίας (Euro6) εκπέμπει λιγότερους ρύπους και, επομένως, πληρώνει λιγότερα τέλη.

Αυτό σημαίνει ότι τα παλαιά τέλη κυκλοφορίας θα καταργηθούν ως εθνική φορολογία. Τα νέα περιβαλλοντικά τέλη μπορούν να μειωθούν κατά 10% - 15%. Κατάργηση χρειάζεται και η «ταξική» εξτρά φορολογία, άνω των 1.929 κ.εκ. Ένας ειδικός φόρος για όσα οχήματα ρυπαίνουν πάνω 160 γρ./χλμ., θα ήταν μια σωστή και επαρκής απόφαση, ταυτόχρονα με την πλήρη κατάργηση των τελών ταξινόμησης.

Το βάρος των περιβαλλοντικών φόρων πρέπει να πέσει στη χρήση. Δηλαδή, στα καύσιμα. Αυτό φοβήθηκαν οι προηγούμενοι, που έβαλαν 6 λεπτά πρόσθετη φορολογία. Το ίδιο και οι παρόντες. Τώρα, που ο πληθωρισμός είναι ακόμη σχετικά χαμηλός, το πετρέλαιο σχετικά συγκρατημένο και το ευρώ σταθερό, η κυβέρνηση μπορεί να προσθέσει 25 λεπτά φόρου στο λίτρο.

Κυρίως όμως, η νέα κυβέρνηση πρέπει να αναγνωρίσει το λάθος της και να επαναφέρει, άμεσα, την απόσυρση και την απαγόρευση κυκλοφορίας στις πόλεις για όσους ρυπαίνουν υπερβολικά. Λίγο πολιτικό θάρρος και περισσότερη δουλειά κύριοι (και κυρίες) της κυβέρνησης!

* άρθρο του Mπάμπη Παπαδημητρίου, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Πρωτοχρονιάς του 2010

To μέσο του διανύσματος ή «No, you're never too old to Rock'n'Roll...» !!

Αν θεωρήσουμε ότι κάθε άνθρωπος έχει ένα προσδόκιμο ζωής, ας πούμε Χ χρόνια, αυτό το προσδόκιμο έχει τρεις σημαντικές ημερομηνίες: την αρχή (Α), τη μέση (Μ) και το τέλος (Τ), όπως τα τρία σημεία που καθορίζουν γεωμετρικά μια ευθεία, ένα διάνυσμα στην περίπτωση μας.

Την αρχή του ουδείς την ζει, έχει ήδη ξεπεραστεί όταν είσαι στο νοητικό σημείο που αντιλαμβάνεσαι αυτά που συμβαίνουν γύρω σου, το ίδιο και το τέλος, το οριοθετεί η αδυναμία πλέον να αντιλαμβάνεσαι αυτά που συμβαίνουν γύρω σου.

Ζούμε τη διάρκεια, το Χ, το ΑΤ αν μιλήσουμε γεωμετρικά, και απολαμβάνουμε τα διάφορες στιγμές της, ανάμεσα τους και το Μ, το μέσο. Βέβαια το ερώτημα είναι και παραμένει: αν υποθέσουμε ότι το Α στο περιγράφουν οι πριν οι οποίοι το έχουν δει και προσδιορίσει, πως θα προσδιορίσουμε το Μ, τη μέση, από την ώρα που δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε το Τ, από την ώρα που το Χ παραμένει ένας άγνωστος;;

Σπουδάζοντας μαθηματικά έμαθα ότι η ανθρώπινη σκέψη μπορεί να μην δεσμεύεται από πεπερασμένα σύνολα και σχήματα, ότι ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί το δικό του σύνολο, τις δικές του προδιαγραφές, το δικό του διάνυσμα ΑΤ, τον δικό του «γνωστό άγνωστο» Χ. Έτσι προσδιορίζει και το δικό του μέσο, το δικό του Μ. Ένα Μ που θα μπορούσε να είναι σταθερό, αλλά στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι κινητό, διαμορφώνεται από μια πρόσθετη παράμετρο, την διάθεση.

Τη διάθεση αυτή που λέει «
No, you're never too old to Rock'n'Roll, if you're too young to die»...!!!

Είναι η δική μου πρόσθετη παράμετρος, στο δικό μου σύνολο, η παράμετρος που προσδιορίζει εδώ και χρόνια το δικό μου Μ, το κινητό μέσο του δικού μου διανύσματος, το σημείο όπου η λογική και η εμπειρία θα αποτελούν πλέον κυρίαρχες δυνάμεις που θα καθορίζουν μαζί με τον ενθουσιασμό και την την γνώση τον ρυθμό της ανόδου...



Too Old to Rock 'n' Roll: Too Young to Die [Jethro Tull]

The old Rocker wore his hair too long,
wore his trouser cuffs too tight.
Unfashionable to the end --- drank his ale too light.
Death's head belt buckle --- yesterday's dreams ---
the transport caf' prophet of doom.
Ringing no change in his double-sewn seams
in his post-war-babe gloom.

Now he's too old to Rock'n'Roll but he's too young to die.

He once owned a Harley Davidson and a Triumph Bonneville.
Counted his friends in burned-out spark plugs
and prays that he always will.
But he's the last of the blue blood greaser boys
all of his mates are doing time:
married with three kids up by the ring road
sold their souls straight down the line.
And some of them own little sports cars
and meet at the tennis club do's.
For drinks on a Sunday --- work on Monday.
They've thrown away their blue suede shoes.

Now they're too old to Rock'n'Roll and they're too young to die.

So the old Rocker gets out his bike
to make a ton before he takes his leave.
Up on the A1 by Scotch Corner
just like it used to be.
And as he flies --- tears in his eyes ---
his wind-whipped words echo the final take
and he hits the trunk road doing around 120
with no room left to brake.

And he was too old to Rock'n'Roll but he was too young to die.
No, you're never too old to Rock'n'Roll if you're too young to die.

Καλή χρονιά λοιπόν !! Και να θυμάστε, δεν είστε ποτέ πολύ γέροι για Rock'n'Roll, αν είστε πολύ νέοι για να πεθάνετε !!

υ.γ. σε ευχαριστώ που μου το θύμισες, ξέρεις εσύ...