18.4.14

Αποτύπωμα...

Στη ζωή υπάρχει ένα σημείο καμπής, ο βιολογικός θάνατος, εκεί όπου παύεις πια να διαμορφώνεις μόνος εσύ τις πράξεις σου και τις αφήνεις να επηρεάζουν τις πράξεις των άλλων στο διηνεκές, αποτύπωμα του ότι κάποτε υπήρξες κι εσύ ανάμεσα στους ανθρώπους. Κι όσο πιο καθαρό το αποτύπωμα, τόσο πιο καθαρή και η επιρροή και πιο μακρύ το διηνεκές της...

[μια σκέψη με αφορμή τη Μεγάλη Παρασκευή]

25.3.14

Η δικιά μου πατρίδα...

«Θα δεις, όταν θα φεύγεις θα παίρνεις πάντα την πατρίδα σου μαζί, να την γυρίζεις σε όλο τον κόσμο. Κι όταν επιστρέφεις, θα την γυρίζεις ζυμωμένη μέσα σου με τα καλύτερα απ'τους τόπους που θα'χεις βρεθεί. Εύχομαι μόνο να βρίσκεις κάθε φορά πίσω κάποιους που να το θέλουν το καλύτερο σου, αυτή ξέρεις είναι η κατάρα για όλους μας που γυρίζουμε, πως η πατρίδα μας είναι μέσα μας κι όταν την δείχνουμε εκεί έξω πολλές φορές πολλούς ενοχλούμε...» (από μια κουβέντα σε ένα αεροπλάνο, σε ένα από τα πρώτα μου ταξίδια εκτός, με κάποιον σοφότερο εμού και ήδη πολυταξιδεμένο που προσδιόριζε ως «πατρίδα» την Ολλανδία που κουβαλούσε μέσα του...)

2.9.13

«Ο Ελληνισμός επέτυχε ως Γένος αλλ'απέτυχε ως Κράτος», μια σπάνια συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη

Σε μια σπάνια συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη στην Ἐφημερίδα Ἐλευθερία στις 15 Ιουνίου του 1958, τα λόγια του παραμένουν επίκαιρα.

Ζητεῖται ἡ γνώμη σας, κύριε Ἐλύτη, ἡ ἐντελῶς ἀνεπιφύλακτη καί ἀδέσμευτη, ἐπάνω σέ ὅ,τι θεωρεῖτε ὡς τήν πιό κεφαλαιώδη κακοδαιμονία τοῦ τόπου. Ἀπό τί κυρίως πάσχουμε καί τί πρωτίστως μᾶς λείπει; Ποιά θά ὀνομάζατε «πρώτη μάστιγα» τῆς νεοελληνικῆς ζωῆς;

Ἀπό τί πάσχουμε κυρίως; Θά σᾶς τό πῶ ἀμέσως: ἀπό μιά μόνιμο, πλήρη, καί κακοήθη ἀσυμφωνία μεταξύ τοῦ πνεύματος τῆς ἑκάστοτε ἡγεσίας μας καί τοῦ «ἤθους» πού χαρακτηρίζει τόν βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στό σύνολο του!

Ἄ! Ἀρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης καί κακοήθης ἀσυμφωνία!…

Βεβαίως! Ἀλλ᾿ ἀφῆστε με νά συνεχίσω. Αὐτή ἡ ασυμφωνία δέν εἶναι μιά συγκεκριμένη κακοδαιμονία, εἶναι, ὃμως, μιά αἰτία πού ἐξηγεῖ ὃλες τίς κακοδαιμονίες, μικρές καί μεγάλες, τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε ἡ Ἑλλάδα κράτος ἕως σήμερα, οἱ πολιτικές πράξεις, θά ἔλεγε κανένας, ὅτι σχεδιάζονται καί ἐκτελοῦνται ἐρήμην τῶν ἀντιλήψεων γιά τή ζωή, καί γενικότερα τῶν ἰδανικῶν πού εἶχε διαμορφώσει ὁ Ἑλληνισμός μέσα στήν ὑγιή κοινοτική του ὀργάνωση καί στήν παράδοση τῶν μεγάλων ἀγώνων γιά τήν άνεξαρτησία του. Ἡ φωνή τοῦ Μακρυγιάννη δέν ἔχει χάσει, οὔτε σήμερα ἀκόμη, τήν ἐπικαιρότητά της. Σημειῶστε ὅτι δέν βλέπω τό πρόβλημα ἀπό τήν ἀποκλειστική κοινωνική του πλευρά, οὔτε κάνω δημοκοπία.

31.8.13

Περί θεωρίας του πετάλου

Η ελληνική άκρα αριστερά (κομμουνιστική και αναρχοειδής) ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, για την επανεμφάνιση της άκρας δεξιάς και των νεοφασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων. Στη συνέχεια, για την άνοδο αυτής της εγκληματικής παράταξης μπορούν να ενοχοποιηθούν μια σειρά παράγοντες: η συγκυρία της οικονομικής κρίσης, η ευρωπαϊκή κηδεμονία (η «απώλεια» της εθνικής ανεξαρτησίας και το πλήγμα στην εθνική υπερηφάνια), η ευρεία δημοσιότητα που της προσφέρθηκε και, όπως πάντα, η ελλειπής ενημέρωση και παιδεία. Ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν.